Thursday, January 26, 2017

Ὁ ταξικὸς πόλεμος στὴν ἐποχὴ τοῦ Trump.



Ὅταν ὁ Κάρολος Μὰρξ καὶ ὁ Φρειδερίκος Ἔνγκελς συνέγραφαν τὸ «Κομμουνιστικὸ Μανιφέστο», εἶχαν κατὰ νοῦ μιὰ διαφορετικὴ εἰκόνα περὶ τῶν κοινωνικῶν ταξεων. Ἡ διάκριση ἀνάμεσα σὲ φτωχοὺς καὶ πλούσιους στὰ μέσα τοῦ 19ου αίῶνος ἦταν ἄμεσα συνυφασμένη μὲ τὴν ἐμπλοκὴ τοῦ ἀτόμου στὴν ἄσκηση ἐξουσίας. Ἀλλὰ καὶ τὰ χαμηλότερα κοινωνικὰ στρώματα, αὐτὰ δηλαδὴ ποὺ ἀποτελοῦν τὸ «ἐπαναστατικὸ ὑποκείμενο» σύμφωνα μὲ τὸν Μάρξ, δὲν ἔδειχναν πρόθυμα νὰ προδώσουν τὴν πίστη τους στὸ Στέμμα, στὴ Σημαῖα καὶ στὸν Θεό. Ἀκόμα καὶ ὅταν πέρασαν ἀρκετὲς δεκαετίες καὶ ξέσπασε ó Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, οἱ προλετάριοι ὄχι μόνο εἶχαν Πατρίδα, ἀλλὰ κατετάγησαν μὲ περίσσιο πατριωτισμὸ στοὺς ἐθνικοὺς στρατοὺς καὶ πολέμησαν μὲ ἡρωισμὸ κάτω ἀπὸ τὰ λάβαρα καὶ τὶς σημαῖες τῶν κρατῶν τους. Αὐτὸ ἀπετέλεσε καὶ τὴν ἐγκατάλειψη τῶν προσπαθειῶν ἀπὸ πλευρᾶς κομμουνιστῶν νὰ πείσουν τὴν ἐργατικὴ τάξη νὰ πολεμήσει στὸ πλευρό τους. Πλέον οἱ προλετάριοι ἀναγκάζονταν  μὲ τὴ βία καὶ ὑπὸ τὴν ἀπειλὴ τῆς πείνας νὰ ὑπηρετήσουν τῆ νέα τους πατρίδα, τὴ Μητέρα Σοβιετία.
Τὰ χρόνια πέρασαν, καὶ μαζί τους πέρασε στὸ χρονοντούλαπο τῆς ἱστορίας ἡ ΕΣΣΔ καθῶς καὶ κάθε ἄλλη προσπάθεια ἐδραιώσεως τῆς «Δικτατορίας τοῦ Προλεταριάτου». Παρὰ τὴν πολλάκις ἀποδεδειγμένη ἀποτυχία τῆς Μαρξιστικῆς θεωρίας καὶ τῶν ἐπιχειρήσεων νὰ ἐφαρμοστεῖ στὴν πράξη, σήμερα παραδόξως ὑπάρχουν στὴ γῆ περισσότεροι ἀπὸ ποτὲ ὑποστηρικτὲς τῆς Μαρξιστικῆς παράνοιας! Μάλιστα, ὁ σημερινὸς νεομαρξισμὸς ὅπως διαμορφώθηκε στὴν μετὰ  τὴν «Σχολὴ τῆς Φρανκφούρτης» ἐποχή, μεταμόρφωσε τὸν θεωρητικὸ κοινωνικὸ Μαρξισμὸ σὲ πολιτιστικὸ Μαρξισμό, ἐπιτρέποντάς του οὐσιαστικὰ νὰ ἐξέλθει ἀπὸ τὶς αἴθουσες τῶν πανεπιστημίων καὶ νὰ διεισδύσει βαθύτερα στὴν κοινωνία.
Στὴν αὐγὴ τοῦ 21ου αἰῶνος, ὁ πολιτιστικὸς Μαρξισμὸς βρῆκε πρόσφορο πεδίο δράσεως στὰ ΜΜΕ. Μέσα σὲ λίγα χρόνια ὁ πολιτιστικὸς Μαρξισμὸς μὲ τὰ ΜΜΕ κατάφερε ὅ,τι δὲν μπόρεσε νὰ καταφέρει ὁ παραδοσιακὸς Μαρξισμὸς μὲ τὰ ὅπλα. Ἔχει ἐξαπλωθεῖ σὲ ὅλες τὶς πτυχὲς τῆς κοινωνίας: στὴν ἐκπαίδευση ὅλων τῶν βαθμίδων, στὰ σώματα ἀσφαλείας, στὸν συνδικαλισμό, στὶς δομὲς τοῦ κράτους, ἀκόμα καὶ στὴν ἴδια τὴν οἰκογένεια.
Ἡ τόσο βαθιὰ διείσδυση τοῦ Μαρξισμοῦ στὶς δυτικὲς κοινωνίες ἔχει ἐπιτύχει τὴν καθιέρωση τῶν δικῶν του ἀρχῶν στὸν κοινωνικὸ ἰστὸ καὶ τὴν πολιτικὴ σκηνή. Ἔτσι, σήμερα δὲν ὑπάρχει σαφὴς διάκριση ἀνάμεσα στὴν πολύχρωμη άριστερὰ καὶ τὴν φιλελεύθερη δεξιά, ἀφοῦ στὶς οὐσία καὶ οἱ δύο πιστεύουν στὶς ἴδιες ἀρχὲς ποὺ καθορίζουν τὴ λεγόμενη «πολιτικὴ ὀρθότητα», ἡ ὁποία μὲ τὴ σειρά της άκολουθεῖ  τὶς ἀρχὲς τοῦ πολιτιστικοῦ Μαρξισμοῦ.
Ἡ καθιέρωση κοινῶν πολιτικῶν ἀρχῶν ὀδήγησε στὴν πλήρη μεταμόρφωση  τοῦ μέχρι πρότινος διαχωρισμοῦ ἀριστερᾶς καὶ δεξιᾶς, καὶ μαζὶ μὲ αὐτὸν καὶ τῶν ψηφοφόρων τους. Γι αὐτὸ καὶ ἡ ὑποψηφιότητα τοῦ Trump ξεχώρισε: Διότι ἦταν ὁ πρῶτος ὑποψήφιος Πρόεδρος τῶν ΗΠΑ ποὺ δὲν προσκύνησε τὴν πολιτικὴ ὀρθότητα προκειμένου νὰ ἐκλεγεῖ, ἀλλὰ χάραξε τὸ δικό του δρόμο.
Ἀπέναντί του εἶχε ἕνα γρανάζι τοῦ συστήματος, μία γυναίκα προερχόμενη ἀπὸ τὰ ἀπύθμενα βάθη τῆς διαφθορᾶς, χρηματοδοτούμενη ἀπὸ τὶς πιὸ σκοτεινὲς καὶ ἐπικίνδυνες δυνάμεις ποὺ κυριαρχοῦν σήμερα στὴ γῆ. Ἡ Χίλαρυ Κλίντον εἶχε τὸν ἀπόλυτο ἔλεγχο τῶν MME, τοῦ βαθέως κράτους, ἀκόμα καὶ τῶν διεθνῶν τρομοκρατικῶν ὀργανώσεων. Ἕνα σκυλὶ τοῦ πολέμου, ἡ μακελάρισσα τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, ἡ ὁποία εἶχε καταφέρει νὰ κερδίσει τὴν ὑποστήριξη ὅλου τοῦ πλανήτη.
Κι ὅμως, ὅλοι οἱ ἐν ζωὴ πρώην πρόεδροι τῶν ΗΠΑ, δημοκρατικοὶ καὶ ῥεπουμπλικάνοι, στήριζαν τὴν Κλίντον, τὴν Ντόρα Μπακογιάννη τῆς Ἀμερικῆς. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα ὅπου ἡ ΝΔ, ὁ παραδοσιακὰ πολιτικὸς ὑποστηρικτὴς τοῦ Ῥεπουμπλικανικοῦ Κόμματος τῶν ΗΠΑ, γιὰ πρώτη φορὰ στήριξε εὐθέως τὴν  ὑποψήφια τῶν Δημοκρατικῶν.
Μὲ αὐτὸ τὸ ἀνακάτεμα τῆς πολιτκῆς τράπουλας μεταλλάχθηκαν ἐπίσης καὶ οἱ ψηφοφόροι καὶ,  ἀναπόφευκτα, ἡ δομὴ τῶν κοινωνικῶν ταξεων. Μὲ τὴν πλήρη ἀποδόμηση τοῦ παραδοσιακοῦ θεωρητικοῦ Μαρξισμοῦ, ἡ πολιτικὴ ὀρθότητα (δηλαδὴ ὁ πολιτιστικὸς Μαρξισμός) δημιούργησε δύο νέες κοινωνικὲς τάξεις ποὺ πλέον δὲν ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὸ κοινωνικὸ status ἀλλὰ μὲ τὶς ἀρχὲς ποὺ τὶς διέπουν.
Ἂπὸ τὴ μία πλευρὰ ἔχουμε τὸ νέο εἶδος ἀνθρώπου – δημιούργημα τῆς πολιτικῆς ὀρθότητος. Πρόκειται γιὰ ἀπροσδιορίστου φύλου vegan ἀνθρωποειδή, μὲ τζίβες ἢ χρωματιστὰ μαλλιά (ῥόζ, μῶβ κτλ), συνήθως μὲ περιττὰ κιλὰ καὶ μὲ ἐπιθετικὸ ὗφος. Τὰ δίποδα αὐτοῦ τοῦ εἴδους φωνάζουν καὶ διαμαρτύρονται γιὰ ὁτιδήποτε ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς διεστραμένες ἀπόψεις τους. Ἂν καὶ δηλώνουν κατὰ τῆς βίας, δὲν διστάζουν νὰ προβοῦν ἢ νὰ ἐπικροτήσουν πράξεις βίας ποὺ στοχοποιοῦν τοὺς ταξικούς τους ἀντιπάλους. Τὸ χειρότερο ὅμως μὲ αὐτοὺς τοὺς ὑπανθρώπους εἶναι ἡ πεποίθηση καὶ ἡ σιγουριὰ ποὺ ἔχουν σχετικὰ μὲ τὴν ὀρθότητα τῶν ἀπόψεῶν τους. Δὲν θὰ κάτσουν σὲ καμία περίπτωση νὰ ἀντιπαρατεθοῦν μὲ  ἐπιχειρήματα ἀλλὰ θὰ χαρακτηρίσουν ὡς φασίστες, ῥατσιστές ὀμοφοβικοὺς κτλ τοὺς συνομιλητές τους, προτρέποντας μάλιστα τοὺς παραβρισκόμενους νὰ βιαιοπραγήσουν καὶ νὰ μὴν συνομιλήσουν μὲ τοὺς ἔχοντες ἄλλη ἄποψη. Τὸ ἴδιο σίγουροι νιώθουν καὶ ὡς οἱ μοναδικοὶ συνειδητοποιημένοι πολίτες, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα καταπίνουν ἀμάσητη τὴν προπαγάνδα τῶν New York Times, τοῦ CNN καὶ τοῦ ὅποιου καθεστωτικοῦ μέσου. Καὶ μάλιστα, ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἀριστερούληδες φιλελέφτ ἔχουν τὴν ἀκλόνητη πεποίθηση ὅτι εἶναι ἀνώτεροι ἀπὸ τὴν ἀμαθὴ πλέμπα ποὺ δὲν ἔχει ἀκόμα καταφέρει νὰ ἀποβάλει τὰ «ῥατσιστικὰ» καὶ «σεξιστικὰ» κατάλοιπα τοῦ παρελθόντος.
Στὸν ἀντίποδα, ἡ ἄλλη κοινωνικὴ τάξη ἀποτελείται ἀπὸ αυτόὺς ποὺ πιστὰ συνεχίζουν νὰ πιστεύουν στὴν βιολογικὴ πραγματικότητα. Ὁ παραδοσιακὸς ἀντιμαρξιστής, ὁ πολιτικὰ μὴ ὀρθός, ποὺ ἀναγνωρίζει μόνο δύο φύλα. Δὲν εἶναι τρανσέξουαλ, δὲν εἶναι ὀμοφυλόφιλος, ἀγαπάει τὴν οἰκογένειά του, πιστεύει στὸν Θεό, δὲν κάνει χρήση ναρκωτικῶν, εἶναι πατριώτης. Δὲν ἔχει τὴν ἐντύπωση ὅτι εἶναι ὁ ἀφυπνιστὴς τῆς «κοιμισμένης» κοινωνίας. Εἶναι ὁ «ἀπλὸς ἄνθρωπος» ποὺ ἀναφέρουν οἱ Lynyrd Skynyrd στὸ ὀμώνυμο τραγούδι τους. Εἶναι  αὐτὴ ἡ «ἀμαθῆς πλέμπα» (σύμφωνα μὲ τὴν ὀπτικὴ τῶν λιμπεραλιστῶν) ποὺ βρίσκεται στὸ περιθώριο τῆς κοινωνίας, οἱ ἄνθρωποι τῆς διπλανῆς πόρτας, οἱ ὁποίοι ὅμως ἀποδείχτηκαν λιγότερο ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὴν προπαγάνδα ποὺ χάφτουν οἱ λιμπεραλιστές. Εἶναι ὁ καταπιεσμένος χριστιανός, πατριώτης, οἱκογενειάρχης, ἐταιροφυλόφιλος, λευκὸς ἄνδρας ποὺ παλεύει νὰ ἐπιβιώσει ἀπὸ τὴν λαίλαπα τῆς λιμπεραλιστικῆς συμμαχίας τῆς ἄρχουσας τάξεως τῶν ἄθεων, ἀπάτριδων, ὀμοφυλόφιλων, ἔγχρωμων, φεμινιστριῶν.
Ἡ ταξικὴ πάλη στὴν ἐποχὴ τοῦ Donald Trump δὲν ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν κοινωνικὴ θέση τοῦ ἀτόμου ἢ μὲ τὴν καταγωγή του. Ἡ τοποθέτηση κάποιου στὸν κοινωνικὸ διαχωρισμὸ εἶναι σήμερα καθαρὰ ζήτημα ἐπιλογῆς. Τὸ μέχρι πρότινος «ἐπαναστατικὸ ὑποκείμενο» τοῦ Μὰρξ εἶναι σήμερα ἡ ἄρχουσα τάξη, ἐμπλουτισμένη μάλιστα μὲ τὰ στοιχεία τοῦ πολιτιστικοῦ Μαρξισμοῦ. Ἡ ἐπιλογὴ τοῦ καθενὸς στὸ ποῦ θέλει νὰ ἀνήκει εἶναι ἐλεύθερη καὶ ἔχει νὰ κάνει μὲ τὶς Ἀρχὲς, τὶς Ἀξίες καὶ τὰ Ἰδανικὰ τὰ ὁποία τὸν διέπουν.




Δημήτριος Τσίκας
26 Ἰανουαρίου 2017
  

Monday, December 26, 2016

Γιατί οἱ Πακιστανοί βιάζουν;

 Δὲν εἶναι λίγοι αὐτοὶ ποὺ ἀναρωτιούνται γιατὶ ἡ παιδοφιλία, ἡ ὀμοφυλοφιλία, ὁ βιασμὸς καὶ γενικῶς ἡ ὅποια παρεκλίνουσα σεξουαλικὴ συμπεριφορὰ ἐμφανίζονται σὲ τόσο μεγάλο βαθμὸ στους Πακιστανοὺς καὶ στοὺς ὑπόλοιπους λαοὺς τῆς ἀνατολῆς πέριξ τῆς Ἰνδίας.

Μπορεῖ γιὰ ἐμᾶς ποὺ ἤρθαμε σὲ ἐπαφὴ μὲ αὐτοὺς τοὺς ὑπανθρώπους προσφάτως νὰ εἶναι κάτι τὸ καινούριο, ἀλλὰ ὅσοι προέρχονται ἀπὸ ναυτικὲς οἰκογένειες εἶχαν ἀκούσει παλιότερα γιὰ τὶς συνήθειές τους. Στὸ βαπόρι δὲν ὑπάρχει ἰδιωτικὴ ζωὴ ὅπως στὰ διαμερίσματα ὅπου στοιβάζονται, ὁπότε οἱ παλαιοὶ ναυτικοὶ εἶχαν ἔρθει σὲ ἐπαφὴ νὲ αὐτὰ τὰ μοιάσματα καὶ πῆραν τὸ πρῶτο σὸκ πρὶν ἀπὸ ἐμᾶς.

Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὅταν βρίσκονται πολλοὶ πακιστανοὶ ἄντρες σὲ κοινόβιο (βαπόρι, διαμέρισμα κτλ), κάθε βδομάδα κάποιος ὑποδύεται τὸν ῥόλο τῆς γυναίκας. Καὶ ὅταν λέμε τὸν ῥολο τῆς γυναίκας, ἐννοούμε σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς: Πλένει τὰ πιάτα, συμμαζεύει τὸ σπίτι, καθαρίζει καὶ ἰκανοποιεῖ σεξουαλικῶς τοὺς ὑπόλοιπους. Τὴν ἐπόμενη βδομάδα φοράει κάποιος ἄλλος τὴν κελεμπία καὶ ἀναλαμβάνει ἐκεῖνος τὰ συζυγικὰ καθήκοντα.

Ὅσοι μένουμε σὲ γειτονιὲς μὲ πακιστανοὺς τοὺς ἔχουμε δεῖ κάθε βδομάδα νὰ κυκλοφορεῖ κάποιος ἄλλος ντυμένος μὲ κελεμπία. Στὴν ἀρχὴ δὲν γνώριζα τὸν λόγο, ἀλλὰ ἕνας φίλος ναυτικὸς μοῦ ἐξήγησε τὸ γιατί, κάτι τὸ ὁποῖο ἐπιβεβαίωσα καὶ ἀπὸ ἄλλους συναδέρφους του.

Τὸ φαινόμενο αὐτὸ δὲν εἶναι κάτι ποὺ ἐμφανίστηκε τὰ τελευταία χρόνια. Ἂν ἀνατρέξει κανεῖς στὴν καταγωγὴ τῶν πακιστανῶν καὶ σὲ πηγὲς ποὺ χρονολογούνται χιλιάδες χρόνια πίσω, θὰ διαπιστώσει πὼς ἀνέκαθεν εἶχαν τὴν φήμη τοῦ διεστραμένου.

Τὸ Πακιστὰν οὐσιαστικὰ ἀνῆκε στὴν Ἰνδία, καὶ μὲ τὴν ἀποχώρηση τῶν Ἄγγλων τὸ 1947 ἀναδύθηκε τὸ πρόβλημα τῶν θρησκευτικῶν διαφορῶν. Στὴν δυτικὴ Ἰνδία ὅπου ὁ μουσουλμανικὸς πληθυσμὸς ἦταν μεγαλύτερος, μετακινήθηκαν σχεδὸν ὅλοι οἱ ἰσλαμιστὲς τῆς Ἰνδικῆς χερσονήσου καὶ δημιούργησαν ἕνα σχεδὸν ἀμιγῶς Ἰσλαμικὸ κράτος.

Ἀναφορὲς περὶ σεξουαλικῆς ἀνωμαλίας στὰ Ἱνδουιστικὰ κείμενα.


Στὴν Ἰνδία ἐπικρατεῖ μέχρι σήμερα ὁ κοινωνικὸς διαχωρισμὸς μέσω τῶν καστῶν. Οἱ κάστες δημιουργήθηκαν κατὰ τὸν ἐποικισμὸ τῶν Ἰνδιῶν ἀπὸ τοὺς Ἰνδοευρωπαίους καὶ καθιερώθηκε ὡς ἕνα σύστημα προκειμένου νὰ προφυλάξει τὶς φυλετικὲς διαφορές. Στοὺς νόµους τοῦ Μανοῦ ἀλλὰ καὶ στὸ Ῥὶγκ Βέδα (ἕνα ἀπὸ τὰ ἀρχαιότερα ἱερὰ κείµενα τοῦ ἱνδουισµοῦ) ἀναγράφεται:


«Ὁ Θεὸς γέννησε πρώτα τοὺς Βραχµάνους ἀπὸ τὸ στόµα του. Μετά, ὁ Θεὸς γέννησε ἀπ’ τὰ µπράτσα του τοὺς Ξατρίγια (τοὺς πολεµιστὲς) γιὰ νὰ προστατεύουν τοὺς Βραχµάνους. Μετὲ ἔβγαλε ἀπὸ τὴν κοιλιά του τοὺς Βέσναβ (Βαΐσγια) γιὰ νὰ κάνουν ἐµπόριο. Καὶ τέλος, ἔβγαλε τοὺς Σοῦντρ ἀπὸ τὰ πόδια του, γιὰ νὰ ὑπηρετοῦν ὅλους τοὺς ἀπὸ πάνω.»


Ἐκτὸς ἀπὸ τὶς παραπάνω κάστες, ὑπῆρχαν καὶ Ντάλιτ, οἱ ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἀνήκαν σὲ κάποια κάστα. Αὐτοὶ ἦταν οἱ πιὸ μιαροὶ ποὺ οἱ ἀνήκοντες στὶς ὑπόλοιπες κάστες σιχαίνονταν ἀκόμα καὶ νὰ τοὺς ἀγγίξουν (σὲ μετάφραση στὰ ἑλληνικὰ θὰ μπορούσαν νὰ ὀνομαστοῦν «ἀνέγγιχτοι» ἤ «ἀθίγγανοι»).

Στὶς Βέδες, στὶς Πουράνα καὶ σὲ ἄλλα Ἱνδουιστικὰ κείμενα συναντάμε πολλὲς ἀναφορὲς σχετικὰ μὲ τὴν διαστροφὴ τῶν κατώτερων καστῶν. Συγκεκριμένα στὴν Vamśānucaritam γίνονται ἀναφορὲς στὴν νεκροφιλία καὶ νεκρολαγνία, ὅπου μέλη τῶν κατώτερων καστῶν ζοῦνε μὲ νεκροὺς διότι μόνο αὐτοὶ μποροῦν νὰ τοὺς ἀνεχτοῦν. Ἔτσι, παντρεύονται καὶ ἔχουν ἐρωτικὲς ἐπαφὲς μὲ νεκρούς, κάτι ποὺ προκαλεῖ τὴν ὀργὴ τῶν Θεῶν.

Στὴν Μαχαμπαράτα ἐντοπίζουμε παριπτώσεις παιδεραστίας. Στὸ 12ο βιβλίο τῆς Μαχαμπαράτα, τὴν Σάντι Πάρβα, ἀναφέρεται ἡ συνήθεια τῶν κατώτερων καστῶν νὰ παντρεύονται ὅσο τὸ δυνατὸν μικρότερα κορίτσια ὥστε νὰ ἔχουν τὸν χρόνο νὰ κάνουν πολλὰ παιδιά. Σὲ αὐτὴν τους τὴν συνήθεια ἀποδίδονται οἱ πολυμελεῖς οἱκογένειες τῶν ἀθιγγάνων (Ντάλιτ), κάτι τὸ ὁποῖο συναντάται καὶ στοὺς ἀθίγγανους ποὺ ἐμφανίστηκαν αἰῶνες ἀργότερα στὸν Βαλκανικὸ χῶρο.

Ἐπίσης, στὴν Vamana Purana ὅπου διαδραματίζεται στὴν βόρεια Ἰνδία (τὴν περιοχὴ ὅπου μέχρι σήμερα ἔχει τὰ περισσότερα περιστατικὰ βιασμῶν) ἀναφέρεται πὼς οἱ κατώτερες κάστες συνήθιζαν νὰ χρησιμοποιοῦν τὶς γυναῖκες τους ὡς ἀνταλλάξιμο εἶδος. Στὴν Mahatmya (κάτι σὰν ταξιδιωτικὸς ὀδηγός τῶν Ἱνδουιστικῶν Purana) τῆς Βεγγάλης γίνονται ξεκάθαρες ἀναφορὲς περὶ ἔγγαμων γυναικῶν ποὺ ἐκπορνεύονται μὲ τὴ βία ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς συζύγους τους.

Πῶς και γιατί ἀσπάστηκαν οἱ Ἰνδοί το Ἰσλάμ;


Τὸ σύστημα τῶν καστῶν βοήθησε ὥστε νὰ κρατούνται ἀποστάσεις ἀνάμεσα στοὺς πολιτισμένους λευκοὺς καὶ στοὺς ὑπανθρώπους τῶν κατώτερων καστῶν (ἀφρικανικῆς καταγωγῆς) ποὺ προέβαιναν στὶς προαναφερθεῖσες ἀποτρόπαιες πράξεις. Μὲ τὴν διάδοση τοῦ Ἰσλὰμ στὴν περιοχὴ περίπου κατὰ τὸν 9ο αἰῶνα, οἱ κατώτερες κάστες ἀσπάστηκαν τὴ νέα αὐτὴ θρησκεία διότι τοὺς ὑποσχόταν μιὰ ἀταξικὴ κοινωνία στὴν ὁποία δὲν παίζει κανέναν ῥόλο ἡ καταγωγή. Ἔτσι, στὴν βορειοδυτικὴ Ἰνδία καὶ στὶς περιοχὲς ὅπου σήμερα ἐκτείνονται τὸ Πακιστὰν καὶ τὸ Μπαγκλαντές, οἱ κατώτερες κάστες τῶν νεκρόφιλων, τῶν βιαστῶν καὶ τῶν παιδεραστῶν ἀλλαξοπίστησαν χωρὶς δεύτερη σκέψη.

Τὸ Ἰσλὰμ ἀπὸ τὴν φύση του ἔδειχνε ἀνοχὴ σὲ θέματα σεξουαλικῆς διαστροφῆς, ὁπότε οἱ ἀνώμαλοι τῶν κατώτερων καστῶν τῆς Ἰνδίας προσαρμόστηκαν γρήγορα στὰ νέα δεδομένα, καὶ μὲ τὸ πέρασμα τῶν αἰώνων τὸ Πακιστὰν ἔγινε μία ἀπὸ τὶς πιὸ φανατικὲς Ἰσλαμικὲς χῶρες.

Thursday, December 22, 2016

Ἡ ψυχιατρικῆς φύσεως πανδημία ποὺ μαστίζει τὸν Δυτικὸ κόσμο

Πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς ἀναρωτιούνται: «Πῶς γίνεται ἔπειτα ἀπό τόσα περιστατικά τρομοκρατικῶν χτυπημάτων να ὑπάρχουν ἄτομα ποὺ τάσσονται ὑπέρ τῆς ἀθρῶας εἰσροῆς λαθρομεταναστῶν;».

Κι ὅμως, αὐτὴ ἡ αὐτοκταστροφικὴ μανία δὲν εἶναι μιὰ ἄγνωστη συμπεριφορὰ γιὰ τοὺς ψυχολόγους. Ὁνομάζεται «Σύνδρομο τῆς Στοκχόλμης» καὶ τὸ Sorros Foundation τὸ ἔχει μελετήσει καὶ ἀναπτύξει προκειμένου νὰ βρεῖ περιθώρια ἐφαρμογῆς σὲ μαζικὸ ἐπίπεδο.

Ὁ ὄρος «Σύνδρομο τῆς Στοκχόλμης» (Stockholm Syndrome) καθιερώθηκε ἀπὸ τὸν Σουηδὸ ψυχίατρο καὶ ἐγκληματολόγο Nils Bejerot μὲ ἀφορμὴ ἕνα συμβὰν στὴν Σουηδία. Συγκεκριμένα, στὶς 23 Αὐγούστου τοῦ 1973 δύο ὁπλισμένοι ληστὲς (ὁ ἕνας ἐκ τῶν ὁποίων δραπέτης τῶν φυλακῶν) εἰσέβαλαν στὴν τράπεζα «Sveriges Kredidbank» τῆς Στοκχόλμης καὶ γιὰ 131 ὧρες (6 ἠμέρες) κράτησαν ὁμήρους τρεῖς γυναῖκες κι ἕναν ἄνδρα (ὑπάλληλοι τῆς τράπεζας), γύρω ἀπ' τοὺς ὁποίους εἶχαν τοποθετήσει δυναμίτη.

Κατὰ τὴν διάρκεια, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν λήξη τῆς περιπέτειας, μὲ τὴν σύλληψη τῶν ληστῶν, παρατηρήθηκε μιὰ παράξενη συμπεριφορὰ τῶν ὁμήρων: Ἀρνήθηκαν τὴν ἀπελευθέρωσή τους, ἀντιστάθηκαν στὴν προσπάθεια τῶν ἀρχῶν νὰ τοὺς διασώσουν, ἀρνήθηκαν νὰ καταθέσουν στὸ δικαστήριο ἐναντίον τῶν ἀπαγωγέων τους, στὶς συνεντεύξεις ποὺ ἔδωσαν ὑποστήριζαν τοὺς ἐγκληματίες ποὺ τοὺς κρατούσαν δέσμιους, ἐνῶ ἀργότερα ἡ μία γυναίκα ἀπ' τὶς τρεῖς πραγματοποίησε ἔρανο γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῶν ληστῶν στὸ δικαστήριο καὶ μιὰ ἄλλη ἀρραβωνιάστηκε τὸν ἕναν ἀπ' τοὺς δύο ἀπαγωγεῖς της.

Ἡ μακροχρόνια ψυχολογικὴ ἔρευνα τοῦ περιστατικοῦ αὐτοῦ καὶ ἄλλων παρόμοιων καταστάσεων ὁμηρίας ἔχει καταλήξει σὲ ἕνα σαφὲς καὶ χαρακτηριστικὸ σύνολο συμπτωμάτων γιὰ τὸ Σύνδρομο τῆς Στοκχόλμης:

·         Οἱ ὅμηροι ἀρχίζουν νὰ ταυτίζονται μὲ τοὺς ἐγκληματίες ποὺ τοὺς κρατάνε.
·   Ὁ αἰχμάλωτος προσπαθεῖ νὰ κερδίσει τὴν εὔνοια τοῦ ἐγκληματία μὲ σχεδὸν παιδαριώδη τρόπο.
·   Ὁ ὅμηρος συνήθως ἀντιλαμβάνεται τὶς προσπάθειες ὅσων ἐπιδιώκουν νὰ τὸν σώσουν, ὡς ἐνέργειες ποὺ πιθανῶς θὰ τὸν βλάψουν ἀντὶ νὰ ἐπιτύχουν τὴν ἀπελευθέρωσή του.
·      Ἡ μακροχρόνια αἰχμαλωσία θεμελιώνει  μιὰ ἀκόμη πιὸ δυνατὴ ἐξάρτηση ἀπὸ τὸν ἐγκληματία καθῶς γίνεται γνωστὸς ὡς ἕνα ἀνθρώπινο πλάσμα μὲ τὰ δικά του προβλήματα καὶ τὶς δικές του φιλοδοξίες. Ἰδιαίτερα σὲ πολιτικὲς ἢ ἰδεολογικὲς καταστάσεις, ἡ μακροχρόνια αἰχμαλωσία ἐπιτρέπει στὸν αἰχμάλωτο νὰ ἐξοικειωθεῖ μὲ τὶς ἀπόψεις τοῦ ἐγκληματία καὶ τὴν ἱστορία τῶν ἀδικημάτων του κατὰ τῆς ἀρχῆς. Ἀκόμη μπορεῖ νὰ καταλήξει νὰ πιστεύει ὅτι ἡ θέση τοῦ ἐγκληματία εἶναι ἡ δίκαιη.
·        Ὁ αἰχμάλωτος ἐπιδιώκει νὰ ἀπομακρυνθεῖ συναισθηματικὰ ἀπὸ τὴν κατάσταση μὲ τὸ νὰ ἀρνείται ὅτι ὅντως αὐτὴ συμβαίνει. Ἔχει τὴν ἐντύπωση ὅτι «ὅλα εἶναι ἕνα ὅνειρο».
·        Ἀνάλογα μὲ τὸν βαθμὸ τῆς ταυτίσεως μὲ τὸν ἐγκληματία μπορεῖ νὰ ἀρνηθεῖ ὅτι αὐτὸς ἔχει ἄδικο πιστεύοντας ὅτι οἱ ἐπίδοξοι σωτῆρες του καὶ ἡ ἐπιμονή τους νὰ τιμωρήσουν τὸν ἐγκληματία εἶναι ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν κατάσταση στὴν ὁποία βρίσκεται. 
·        Ἐμφανίζεται σὲ μεγαλύτερη συχνότητα σὲ γυναῖκες.

Ὅλα τὰ παραπάνω χαρακτηριστικὰ ἐντοπίζονται σὲ ἐπικίνδυνα μεγάλο βαθμὸ σὲ ὅλους τοὺς ἀλληλέγγυους καὶ στὴν κοιμώμενη κοινωνία γενικότερα. Ἐνῶ ἡ δολοφονικὴ μανία τῶν τζιχαντιστῶν εἶναι ὀφθαλμοφανής, οἱ Εὐρωπαίοι στὴν συντριπτική τους πλειοψηφία «συμπαραστέκονται» στὸ δράμα (;;;) τῶν κατ ὀμολογίαν στρατιωτῶν τοῦ Ἀλάχ.


Καὶ ἂν μάλιστα συνυπολογίσουμε καὶ τὶς ὑπόλοιπες ψυχικὲς διαταραχὲς ποὺ διακατέχουν τοὺς ἀλληλέγγυους (σεξουαλικῶς παρεκλίνουσα συμπεριφορά, εὐπιστία στὰ ΜΜΕ, ναρκισσιστικὴ διαταραχή, ψυχογενὴ βουλιμία, ὠνιομανία, συναισθηματικὴ ἀνασφάλεια κ.α.), ὀδηγούμεθα στὸ συμπέρασμα ὅτι ὁ δυτικὸς κόσμος βρίσκεται ἐνώπιον μίας ἄνευ προηγουμένου ψυχιατρικῆς φύσεως πανδημία…

Wednesday, December 21, 2016

Οἱ κοινωνικὲς παροχὲς καὶ οἱ κλεπταποδόχοι των...

Ἡ μεγάλη εἴδηση τῶν τελευταίων ἠμερῶν εἶναι οἱ ἔκτακτες παροχὲς πρὸς τοὺς συνταξιούχους ποὺ ὑποσχέθηκε ὁ γελοῖος τῦπος ποὺ ὑποδύεται τὸν πρωθυπουργό. Εἶναι χαρακτηριστικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ἔκτακτο βοήθημα ποὺ θὰ δώσει ὁ Τσίπρας δὲν ἀφορᾶ ἀνέργους οὔτε θέτει εἰσοδηματικὰ κριτήρια. Πρόκειται γιὰ ἕνα ἐπίδομα ποὺ δίνεται οὐσιαστικὰ στοὺς ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ ἀφοῦ οἱ ἄνεργοι δὲν τὸ δικαιούνται διότι, σύμφωνα μὲ τὶς δημοσκοπήσεις, ἡ πλειοψηφία τῶν ἀνέργων εἶναι ψηφοφόροι τῆς ΝΔ καὶ τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, ἐνῶ στὶς μεγαλύτερες ἠλικίες ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἀκόμα κρατάει κάποιο ἀξιοπρεπὲς ποσοστό. Ἔχουμε δηλαδὴ νὰ κάνουμε μὲ μία ἀπάτη ἄνευ προηγουμένου!

Τὰ χρήματα ποὺ ἐκλάπησαν μὲ ληστρικὸ τρόπο ἀπὸ τοὺς πολίτες μέσω τῆς σοσιαλιστικῆς φοροκαταιγίδας θὰ δοθοῦν στὴ νομενκλατούρα τοῦ καθεστῶτος, κάτι ποὺ θὰ ἐξασφαλίσει χρόνο ζωῆς στὴ συμμορία τοῦ Τσίπρα. Θὰ πρέπει νὰ σημειωθεῖ ὅτι τὸν ἐρχόμενο Μάρτιο θὰ παραγραφοῦν οἱ ὅποιες ποινικὲς εὐθῦνες τοῦ Τσίπρα καὶ τοῦ Βαρουβάκη σχετικὰ μὲ τὴν ζημιὰ ποὺ προκάλεσε στὸ κράτος ἡ περίφημη διαπραγμάτευση. Ὁπότε, ἂν περιμένουμε ἐκλογὲς αὐτὲς δὲν θὰ ἔρθουν νωρίτερα ἀπὸ τὸν Μάρτιο τοῦ 2017, ἢ ἔστω θὰ ἐπιχειρηθεῖ μὲ κάθε τρόπο νὰ γίνουν μετὰ τὸν Μάρτιο.

Ὅποτε ὅμως καὶ ἂν γίνουν ἐκλογές, μπορεῖ ὁ Τσίπρας καὶ ἡ συμμορία του νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὶς ποινικὲς εὐθῦνες, ἀλλὰ ἠθικὰ θὰ συνεχίσουν νὰ ἀποτελοῦν τοὺς ὑπεύθυνους γι’ αὐτὴν τὴν ἐθνικὴ καταστροφὴ καὶ γιὰ τὸ γκρέμισμα τοῦ μέλλοντος τῶν παιδιῶν μας. Μαζὶ μὲ αὐτοὺς ποὺ θὰ καταδικαστοῦν ὡς κλέφτες, παρόμοιο τέλος θὰ ἔχει καὶ ἡ κοινωνικὴ μερίδα ποὺ ὡς κλεπταποδόχοι θὰ μοιραστοῦν τὰ κλοπιμαία ποὺ πάρθηκαν ἀπὸ τὸ παραγωγικὸ κομμάτι τῆς κοινωνίας. Διότι τὸ ἔγκλημα ἦταν προμελετημένο: Πρώην ΠΑΣΟΚοι, βλέποντας τὴν Ἑλλάδα νὰ καταρρέει ἔπαιξαν τὸ τελευταῖο τους χαρτὶ ποντάροντας στὸν ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου νὰ μαζέψουν τὸν ἐναπομείναντα πλοῦτο ποὺ παρέμεινε στὴν χώρα καὶ νὰ φύγουν στὴν Ἑλβετία καὶ στὴν Βρετανία.




Δημήτριος Τσίκας
21 Δεκεμβρίου 2016

Monday, December 5, 2016

6 Δεκεμβρίου 2008: Η πρώτη καπιταλιστική εξέγερση.




6 Δεκεμβρίου 2008: Σε κάποιο από τα στενά των Εξαρχείων ένας 16χρονος πέφτει νεκρός από τη σφαίρα ενός αστυνομικού. Σχεδόν αμέσως (;) επεισόδια αρχίζουν να σημειώνονται σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Τα μεμονωμένα αυτά περιστατικά δίνουν το έναυσμα στη νεολαία να βρει την αφορμή να διαμαρτυρηθεί. Ο θάνατος ενός παιδιού από κάποιον που υποτίθεται ότι υπηρετεί τους πολίτες, είναι ένας σοβαρός λόγος για να ξεσηκωθεί η νεολαία και να εκφράσει την αντίδρασή της στην κρατική τρομοκρατία και κατ’ επέκτασιν να πάρει τον λόγο και παραθέσει στην κοινή γνώμη τα προβλήματά της. Πώς μπορεί όμως μια νεολαία χωρίς ιδανικά να επαναστατήσει; Γι αυτό λοιπόν, τον Δεκέμβριο του 2008 έγινε η πρώτη ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ εξέγερση, όπου οι νέοι "επαναστάτησαν" επιδιδόμενοι σε αυτό που μια ζωή ήξεραν να κάνουν...ΝΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΝ! Το πλιάτσικο και οι λεηλασίες είχαν την τιμητική τους. Τα θύματα όμως δεν περιορίστηκαν σε τράπεζες και πολυεθνικές εταιρίες, αλλά επεκτάθηκαν σε μαγαζιά με είδη δεύτερης και τρίτης ανάγκης όπως κοσμηματοπωλεία, ηλεκρικές συσκευές, laptop, ρολόγια και γενικά οτιδήποτε μπορούσε να κορέσει την καταναλωτική μανία των «εξεγερθέντων». Έγιναν οι πορείες ένα είδος μόδας για τους μαθητές, οι οποίοι με τη σειρά τους μιμούνταν αυτά που έβλεπαν: πετροπόλεμο και λεηλασίες. Δεν έλειψαν βέβαια και οι γνωστοί-άγνωστοι «καθοδηγητές» των εξεγέρσεων που φρόντιζαν να τροφοδοτούν τη νεολαία με μολότωφ και φυλλάδια.

Ηλεκρονικοί υπολογιστές, στερεοφωνικά, παιχνιδομηχανές και άλλα καταναλωτικά αγαθά πωλούνταν για αρκετούς μήνες μετά τον Δεκέμβρη του 2008 εντός του πανεπιστημιακού ασύλου και των αναρχικών καταλήψεων σε χαμηλές τιμές.

Έτσι, η ευκαιρία που είχε η νεολαία να εκφραστεί μέσα από ένα τραγικό γεγονός, μετατράπηκε σε ευκαιρία των γνωστών-αγνώστων παρακρατικών να ενεργήσουν σύμφωνα με τα συμφέροντά τους και τις εντολές που είχαν πάρει από τα γνωστά κέντρα λήψης αποφάσεων που έχουν ταλέντο στο να δημιουργούν ψευτο-επαναστάσεις.

Η μνήμη ενός παιδιού αμαυρώθηκε, και αντί η κοινή γνώμη να κάτσει και να ακούσει τους νέους, αηδίασε με τη συμπεριφορά τους και την εικόνα που βγάλανε προς τα έξω. Μια εικόνα, που δεν δημιουργήθηκε από τη νεολαία αλλά από αυτούς που δεν σεβάστηκαν ούτε το θάνατο ενός παιδιού..!!!

Δυστυχώς όμως, σε έναν κόσμο χωρίς αξίες και ιδανικά, η νεολαία θα είναι πάντα έρμαιο αυτών που καθορίζουν τις ζωές μας, καθώς και των κρατικών και παρακρατικών ρουφιάνων τους…






Τὸ παραπάνω ἄρθρο μου δημοσιεύτηκε στὶς 8 Δεκεμβρίου 2009 
στὸ ἰστολόγιο «Ἀνατέλλουσα Εὐρώπη»

Saturday, December 3, 2016

Οἱ δικαιολογημένες διεκδικήσεις τῆς Τουρκίας.

Οἱ προκλήσεις ποὺ ὑφίσταται ἡ Ἑλλάδα τὸ τελευταῖο διάστημα προερχόμενες ἀπὸ ὅλες τὶς γειτονικὲς χῶρες, εἶναι ΑΠΟΛΥΤΑ δικαιολογημένες. Δικαιολογημένες, ὄχι λόγω τοῦ δικαίου ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὶς ὅποιες ἱστορικὲς διεκδικήσεις (κάτι τὸ ὁποῖο εἶναι ὑποκειμενικό), ἀλλὰ ἐξ αἰτίας τῶν συγκυριῶν.

Δὲν μπορεῖ τὸ ἑλλαδίτικο κράτος τῶν Ἀθηνῶν νὰ ἰσχυριστεῖ ὅτι ὅλοι οἱ γείτονές του ἔχουν ἄδικο καὶ ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ κυβέρνηση πράττει σωστά. Εἶναι ἐμφανὲς ὅτι ὁ Τσίπρας τὰ ἔχει κάνει θάλασσα στὴν ἐξωτερικὴ πολιτική, καὶ εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἐν καιρῷ εἰρήνης βαλλόμεθα ἐκ τριῶν γειτόνων.

Στὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ καὶ στὴν διπλωματία ἐμφανίζεται ἕνα βιολογικὸ φαινόμενο ὑπὸ τὴν μορφὴ τοῦ γεωπολιτικοῦ δαρβινισμοῦ. Ὅταν λοιπὸν ἡ μία πλευρὰ (ἐν πρωκειμένῳ ἡ Ἑλλάς) κυβερνάται ὑπὸ ἑνὸς καθεστῶτος ποὺ ὑποστηρίζει τὰ ἀνοιχτὰ σύνορα, ἀντιμετωπίζει τὸν στρατὸ καὶ τὰ σώματα ἀσφαλείας ὡς ἰδεολογικοὺς ἀντιπάλους καὶ καταστρέφει ἐκ τῶν ἔσω τὴν πολιτιστικὴ ταυτότητα τοῦ ἔθνους χτυπώντας κάθε δομικὸ στοιχεῖο αὐτοῦ (τὸν θεσμὸ τῆς οἰκογένειας, τὴν θρησκεία καθῶς καὶ κάθε πτυχὴ τοῦ πρατριωτισμοῦ), τότε δίνει τὴν εὐκαιρία στοὺς ἀντιπάλους νὰ διεκδηκήσουν αὐτὰ γιὰ τὰ ὁποία ἔχουν διαφορές. Καὶ αὐτὸ διότι ἀμφισβητώντας τὶς Ἀξίες ποὺ τόσα χρόνια ἐπέτρεψαν στὸ Ἔθνος νὰ ἐπιβιώσει μέσα σὲ πολέμους καὶ κατακτήσεις, στὴν οὐσία παραδέχεσαι ὅτι παρασιτεῖς ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς ποὺ δικαίως διεκδικοῦν τὸν ζωτικό σου χῶρο.

Ὅταν δηλαδὴ τάσσεσαι ἐναντίον τῆς θρησκείας, ἐκθέτεις ὅσους ἀγωνιστὲς τοῦ 1821 προτίμησαν νὰ πεθάνουν ἀπὸ τὸ νὰ ἀλλαξοπιστήσουν. Ὅταν καταδικάζεις τὸν ἐθνικισμό, δικαιώνεις τοὺς Σκοπιανοὺς ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι γιὰ ἐθνικιστικοὺς λόγους δὲν τοὺς ἐπιτρέπουμε τὸ δικαίωμα τοῦ αὐτοπροσδιορισμοῦ. Ὅταν δείχνεις τόση εὐαισθησία γιὰ τοὺς ἐκπατρισθέντες πρόσφυγες (εἰς βάρος τοῦ δικοῦ σου πληθυσμοῦ), τότε δίνεις τὸ πάτημα ποὺ ψάχνει ἡ Ἀλβανία γιὰ τὸ Τσάμικο ζήτημα.

Καὶ γιὰ ὅσο μάλιστα ἡ Ἑλλὰς ἔχει στὸ τιμόνι τῆς χώρας σούργελα ὅπως ὁ Καμμένος, τότε ἡ στάση τῶν ἐχθρῶν θὰ σκληραίνει λόγω τῆς σιγουριᾶς ποὺ νιώθουν. Δὲν εἶναι δυνατὸν ὁ ὑπουργὸς ἄμυνας νὰ ἀκυρώνει τὸ συμβούλιο στὸ Καστελόριζο ἐπειδὴ τοῦ τὸ ἀπαγόρευσε ἡ Τουρκία…! Καὶ ἀκόμη πιὸ γελοῖα ἦταν ἡ μετ’ ἔπειτα ἐνέργεια τοῦ Καμμένου νὰ ἐπισκεφτεῖ φυλάκιο στὰ Ἑλληνο-Ἀλβανικὰ σύνορα. Δηλαδή τι σκέφτεται ὁ Καμμένος; «Ἀφοῦ δὲν μὲ παίρνει νὰ τὰ βάλω μὲ τὴν Τουρκία, ἂς πουλήσω τρέλα στὴν πιὸ ἀδύναμη Ἀλβανία»…

Καὶ ἐρωτῶ: Θα ἔχει ἄδικο ὁ Ῥάμα ἄν προκαλέσει θερμό ἐπεισόδιο στα σύνορα;

Αὐτὰ εἶναι ἐπικίνδυνα πράγματα, καὶ εὐθύνη δὲν ἔχει μόνο ὁ πολιτικὸς κόσμος ἀλλὰ καὶ ὁ μέσος ψηφοφόρος. Διότι ὁ Καμμένος καὶ ὁ Τσίπρας ἦταν εἰλικρινέστατοι πρὸ τῶν ἐκλογῶν. Δὲν δύναται ΚΑΝΕΝΑΣ νὰ ἰσχυριστεῖ ὅτι δὲν γνώριζε τὰ ἐπακόλουθα…

Ὅσον ἀφορᾶ τὶς δηλώσεις τοῦ Ἐρντογὰν περὶ τῆς Συνθῆκης τῆς Λωζάνης, συμβαίνει τὸ ἐξῆς παράδοξο: Ἐνῶ ἡ Συνθῆκη τῆς Λωζάνης ἦταν μία συμφωνία ποὺ ὑπέγραψε ἡ ἠττημένη Ἑλλὰς ἔπειτα ἀπὸ τὴν νικηφόρα γιὰ τὴν Τουρκία ἔκβαση τοῦ Μικρασιατικοῦ πολέμου, σήμερα ἡ Ἑλλαδίτικη κυβέρνηση ὑπερασπίζεται τὴν Συνθῆκη τῆς Λωζάνης σὰν νὰ λειτουργεῖ ὑπὲρ ἡμῶν ἐνῶ συγχρόνως  ἡ Τουρκία τὴν ἀντιμετωπίζει ὡς ταπεινωτική!

Τὸ παράδειγμα τῆς Συνθῆκης τῆς Λωζάνης δείχνει χαρακτηριστικὰ τὴν ἡττοπάθεια τῆς Ἑλλάδος καὶ τὴν ὑπεροψία τῆς Τουρκίας. Ἡ σημερινὴ Ἑλλάδα ποὺ δὲν διεκδικεῖ τίποτα, σκύβει ταπεινὰ τὸ κεφάλι καὶ παραχωρεῖ τὴν Ἱερὴ Ἑλληνικὴ γῆ τῆς Ἰωνίας στοὺς Τούρκους. Ὁπότε εἶναι λογικὸ καὶ ἐπόμενο ὁ Ἐρντογὰν νὰ διεκδικεῖ περισσότερα. Ἀκολουθώντας τὸ δίκαιο τοῦ ἰσχυροῦ στὸν γεωπολιτικὸ δαρβινισμό, ὁ Ἐρντογὰν θὰ ἔπρεπε σήμερα νὰ διεκδικεῖ ὄχι μόνο τὸ Καστελόριζο ἀλλὰ καὶ τὴν Πελοπόννησο. 

Δυστυχῶς ἡ Ἱστορία εἶναι ξεκάθαρη σὲ περιπτώσεις παρακμῆς ὅπως αὐτὴ ποὺ ἀντιμετωπίζει σήμερα ἡ Ἑλλάδα.





Δημήτριος Τσίκας
3 Δεκεμβρίου 2016

Wednesday, November 16, 2016

Ἡ Οἰκουμενικότητα τοῦ Ἐθνικοσοσιαλισμοῦ.



Τὸ παρὸν ἄρθρο εἶναι πέρα γιὰ πέρα ἀληθὲς καὶ ἀναμφίβολα θὰ ἐκπλήξει πολλούς. Στὴν ἐποχή μας τὰ ΜΜΕ διαμορφώνουν τὴν ἄποψη τοῦ πόπολου γιὰ τὰ πάντα, καὶ γι΄ αὐτὸ ἡ ἐπιστημονικὴ μελέτη τῆς ἱστορίας εἶναι ἐπιβεβλημένη μιᾶς καὶ ἀποκαλύπτουει πὼς ὅ,τι λένε τὰ ΜΜΕ καὶ τὰ σχολικὰ προπαγανδιστικὰ βιβλία εἶναι ὅλα διαστρέβλωση τῆς πραγματικότητος. Γιὰ τὸν πραγματικὸ μελετητὴ τῆς ἱστορίας εἶναι ἀποδεδειγμένο ὅτι τὰ μεταπολεμικὰ καθεστῶτα διασύρουν μία ἱστορικὴ Ἰδεολογία τοῦ Β’ΠΠ καὶ ἕνα καθεστώς, συνδέοντᾶς το σὲ κάθε εὐκαιρία μὲ τὴν ἀκραία ξενοφοβία καὶ τὸν ῥατσισμό, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα ὑπῆρξε τὸ μεγαλύτερο διεθνὲς καὶ πολυεθνικὸ ἐθελοντικὸ στράτευμα ποὺ  ἐμφανίστηκε στὴν ἱστορία.
Τὸ στράτευμα αὐτὸ ἀποτελούνταν ἀπὸ ἐκατοντάδες χιλιάδες ἄνδρες ἀπὸ διαφορετικὲς μεριὲς τοῦ πλανήτη, ποὺ ἄφησαν πίσω τους τὰ πάντα προκειμένου νὰ πολεμήσουν στὸ πλευρὸ τῆς Ἐθνικοσοσιαλιστικῆς Γερμανίας. Οἱ λόγοι ποὺ ὤθησαν αὐτοὺς τοὺς γενναίους πολεμηστὲς νὰ καταταγοῦν στὶς μεραρχίες τῶν Waffenn-SS ἦταν πολλοὶ: Κάποιοι γιὰ νὰ πολεμήσουν ἐναντίον τῶν ἀποικιοκρατῶν ποὺ κατέλαβαν τὶς πατρίδες τους, ἄλλοι γιὰ τὴν καταπολέμηση τῆς κομμουνιστικῆς λαίλαπας, ἄλλοι ἐπειδὴ ἀπλῶς ταυτίζονταν μὲ τὰ Ἰδεώδη τοῦ Ἐθνικοσοσιαλισμοῦ. Ἄφησαν πίσω τὴν ἤσυχη ζωη τους, τὶς οἰκογένειές τους, τὶς δουλειές τους κτλ, γιὰ νὰ πάνε νὰ πολεμήσουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
Ὁ λόγος ποὺ στὶς μέρες μας ἐπιχειρείται ἡ διαστρεύλωση τῆς ἀλήθειας περὶ τῶν γεγονότων τοῦ Β'ΠΠ εἶναι διότι καθημερινὰ ἀποδεικνύεται ὅτι τὰ «ἰδανικὰ» τὰ ὁποία ἐπέβαλε ἡ συμμαχία καπιταλιστῶν-κομμουνιστῶν στὸν μεταπολεμικὸ κόσμο εἶναι ἡ προσωποποίηση τῆς παρακμῆς καθῶς καὶ ὁ μοναδικὸς ὑπεύθυνος τῶν ὅσων ζοῦμε στὶς μέρες μας. Ἡ βίαιη ἐπιβολὴ τοῦ πολυπολιτισμοῦ, ὄχι μόνο δὲν διέσωσε τὴν ποικιλομορφία ποὺ στολίζει καὶ ὀμορφαίνει τὴν ἀνθρωπότητα, ἀλλὰ ἀντιθέτως ὀμογενοποίησε καὶ καταδίκασε τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο νὰ καλουπωθεῖ σὲ μία μπάσταρδη, ἄφυλη μάζα.


Ἀσιάτες ἐθελοντὲς τῶν Waffenn SS


Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, μαζὶ μὲ τοὺς Γερμανοὺς καὶ τοὺς Volksdeutsche (γερμανικῆς καταγωγῆς ποὺ γεννήθηκαν ὴ κατοικούσαν σὲ ἄλλες χῶρες), ὑπῆρχαν καὶ ἐκατομμύρια ξένων ἐθελοντῶν ποὺ ἐπάνδρωσαν τὰ Waffen-SS καὶ τὴν Wehrmacht, οἱ ὁποίοι στήριξαν στρατιωτικὰ τὸν ἀγώνα τῆς Γερμανίας ἐναντίον συμμαχίας καπιταλιστῶν καὶ κομμουνιστῶν. Ὀρισμένοι Εὐρωπαίοι πολίτες στήριξαν τὴν Ἐθνικοσοσιαλιστικὴ Ἰδέα, ὅπως ὁ Leon Degrelle, καὶ ἤθελαν μιὰ ἐνωμένη Εὐρώπη, ἀπαλλαγμένη ἀπὸ τὴν κομμουνιστικὴ ἀπειλή. Οἱ χῶρες πλησίον τῆς Σοβιετικῆς Ἐνώσεως εἴδαν στὴ Γερμανία ἕναν ίσχυρὸ σύμμαχο στὴν ὑπεράσπιση τῆς γῆς τους ἀπὸ τὴν σοβιετικὴ εἰσβολή, ὅπως συνέβη στὶς περιπτώσεις τῆς Ἐσθονίας καὶ τῆς Λετονίας. Στὴν ΕΣΣΔ οἱ Ῥώσοι καὶ ἄλλες ἐθνικότητες ποὺ ἐντάχθηκαν στὸν Γερμανικὸ στρατό, τὸ ἔπραξαν μὲ σκοπὸ τὴν ἀνατροπὴ τῆς τυραννίας τοῦ σαδιστὴ Στάλιν καὶ ὑπὲρ τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, καθῶς τὸ Σταλινικὸ καθεστὼς ἀπαγόρευσε τὴν θρησκεία καὶ ἐκατοντάδες Ὀρθόδοξες ἑκκλησίες καταστράφηκαν καὶ πιστοὶ ἐκτελέστηκαν. Στὶς περιπτώσεις τῶν Ἀράβων καὶ Ἰνδῶν, χιλιάδες κατατάχθηκαν προκειμένου νὰ πολεμήσουν τὸν κοινὸ ἐχθρό, τὴν Μεγάλη Βρετανία, ἡ ὁποία ἐκείνη τὴν χρονικὴ στιγμὴ κατελάμβανε τὰ παλαιστινιακὰ ἐδάφη καὶ τὴν Ἰνδία ἀντίστοιχα.




Εὐρωπαίοι ἐθελοντὲς



Τὰ Waffen-SS ἀποτελούνταν ἀπὸ περίπου 25 διαφορετικὲς εὐρωπαϊκὲς ἐθνικότητες: Ἀλβανοί, Ἀρμένιοι, Βέλγοι, Βούλγαροι, Βόσνιοι, Κροάτες, Τσέχοι, Δανοί, Ἐσθονοί, Φινλανδοί, Γάλλοι, Ἱσπανικοἰ, Ἕλληνες, Ὁλλανδοί, Ἄγγλοι, Ἰταλοί, Λετονοί, Λιθουανοί, Νορβηγοί, Ῥουμάνοι, Οὕγγροι, Ῥώσοι, Σουηδοὶ καὶ Οὐκρανοί.

Τὸ μεγαλύτερο μέρος (περὶ τὸ 60%) τῶν Waffen-SS ἀποτελούνταν ἀπὸ μὴ Γερμανούς Ἐθελοντές. Κάποια παραδείγματα ἦταν:

• Ἡ 5η SS Panzergrenadier Wiking Division, ἡ ὁποῖα δημιουργήθηκε τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1940 καὶ ἀποτελούνταν ἀπὸ Γερμανούς, Ὁλλανδούς, Φλαμανδούς, Φινλανδοὺς καὶ ἄλλους Σκανδιναβούς.
• Ἡ 7η SS Mountain Division Prinz Eugen δημιουργήθηκε στὶς ἀρχὲς τοῦ 1942 στὴ Σερβία, μὲ τὴν συμμετοχὴ Γερμανῶν καὶ Βαλκάνιων, καὶ μὲ Αὐστριακοὺς καὶ Ῥουμάνους ἀξιωματικούς.
• Ἡ 11η SS Grenadier Division Nordland ἰδρύθηκε στὰ μέσα τοὺ 1943 μὲ ἐθελοντὲς ἀπὸ τὶς Σκανδιναβικὲς χῶρες.
• Ἡ 13η Ὁρεινὴ Μεραρχία Handschar SS ἰδρύθηκε στὰ τέλη τοῦ 1943, μὲ τοὺς μουσουλμάνους ἐθελοντὲς Βοσνιακῆς καταγωγῆς.
• Ἡ 14η SS Grenadier Division ἰδρύθηκε τὸ 1943, μὲ τὴ συμμετοχὴ Οὐκρανῶν, Σλάβων καὶ ἐθελοντῶν ἀπὸ τὴν Γαλικία.
• Ἡ 15η Ἔνοπλη Μεραρχία Γρεναδιέρων τῶν SS (1η λετονική) ἦταν μία λετονικὴ μεραρχία τῶν Waffen-SS
• Ἡ 20η Waffen Grenadier Division of the SS (1η Ἐσθονική) ἰδρύθηκε τὸ 1944 ἀπὸ Ἐσθονοὺς ἐθελοντές.
• Ἡ 21η Ὁρεινὴ Μεραρχία Waffen SS «Σκεντέρμπεης» (1η Ἀλβανική) ἦταν μία Ἀλβανικὴ μεραρχία.

Ὑπάρχουν πολλὰ ἀκόμα παραδείγματα στρατιωτικῶν μονάδων ποὺ πολέμησαν στὸ πλευρὸ τῆς Ἐθνικοσοσιαλιστικῆς Γερμανίας. Κάποιες ἀκόμα ἄξιες ἀναφορᾶς εἶναι ἡ Λεγεώνα τῶν Γἀλλων ἐθελοντῶν (Légion des volontaires français contre le bolchevisme), ἡ Κυανὴ Μεραρχία τῶν Ἰσπανῶν κ.α..
Στὴ Σοβιετικὴ Ἔνωση τοὺ Στάλιν ὑπάρχουν χιλάδες ἀναφορὲς ἀπὸ ἠμερησίες διατάξεις γιὰ πολίτες της ποὺ δολοφονήθηκαν μὲ τὴν κατηγορία τῆς συνεργασίας μὲ τοὺς Γερμανούς. Σὲ περιοχὲς ὅπως ἡ Ἀρμενία, τὸ Ἀζερμπαϊτζὰν καὶ ἡ Γεωργία, οἱ πολίτες ὑποστήριξαν μαζικὰ τὴν Γερμανία καὶ πολέμησαν ἐναντίον τοῦ ψυχοπαθῆ Στάλιν καὶ τοῦ σαδιστικοῦ Κόκκινου Στρατοῦ.
Ἐπίσης, μεγάλο μέρος τοῦ Κοζάκικου πληθυσμοῦ προσχώρησε στὸν Γερμανικὸ στρατὸ ἐξ αἰτίας τῆς κακῆς μεταχειρήσεως ποὺ ἔτυχαν ἀπὸ τὸ Σταλινικὸ καθεστώς. Μαζί τους πολέμησαν καὶ πολλοὶ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί, ἀνάμεσά τους καὶ ὁ Στρατηγὸς τῆς ΕΣΣΔ, Andrey Vlasov, ὁ ὁποῖος προσχώρησε στὶς δυνάμεις τῆς Γερμανίας καὶ ὀργάνωσε τὸν στρατὸ τῶν Ῥώσων ἐθελοντῶν ποὺ συμμάχησαν μὲ τὸν Χίτλερ ἐναντίον τοῦ Στάλιν.


Ἀσιάτες

Ὁ διοικητὴς τῆς Wehrmacht, Chiang Wei-Kuo


Φωτογραφία ποὺ δὲν θὰ δεῖτε στὸ History Channel
Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Anschluss (προσάρτηση τῆς Αὐστρίας) συμμετεῖχε ὁ πρῶτος ἀσιάτης ἀξιωματικὸς τῆς Wehrmacht, ἕνας Κινέζος ὀνόματι Chiang Wei-Kuo, θετὸς γιὸς τοῦ διοικητὴ τῆς Κίνας Chiang Kai-shek, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀπὸ καιρὸ ἐγκατασταθεῖ μὲ τὴν οἰκογένειά του στὴν Γερμανία. Ὁ Chiang Wei-Kuo συμμετεῖχε ἐνεργὰ στὸ Anschluss ὡς διοικητὴς  μίας ὕλης ἀρμάτων Panzer, σημειώνοντας μεγάλη ἐπιτυχία.
Πολλοὶ ἀσιάτες καλωσόρισαν τὰ Ἰαπωνικὰ στρατεύματα, τὰ ὁποία δὲν ἀντιμετώπισαν ὡς εἰσβολεῖς ἀλλὰ ὡς ἀπελευθερωτὲς ἀπὸ τοὺς Βρετανοὺς καὶ ἀμερικάνους. Ὑπῆρχαν ὁμως πολλοὶ Ἰάπωνες καὶ ἄλλοι ἀσιάτες ποὺ πίστευαν πὼς ὁ πραγματικὸς ἔχθρὸς δὲν ἦταν ἡ Ἀγγλία ἢ οἱ ΗΠΑ ἀλλὰ ὁ κομμουσμός. Αὐτὸ ὀδήγησε πολλοὺς νὰ καταταχθοῦν στὸν στρατὸ τοῦ Τρίτου Ῥάιχ. Ἔτσι, δημιουργήθηκαν οἱ Ost-Bataillone (ἀνατολικὲς λεγεῶνες) ποὺ ἐνσωματώθηκαν στὴν Wehrmacht καὶ στὶς ὁποῖες συμμετείχαν ἐθελοντὲς ἀπὸ τὶς Ἀσιατικὲς χῶρες στὸ Ῥωσικὸ μέτωπο.
Τὸ 43ο Τάγμα τῆς Wehrmacht ἀποτελούνταν ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο ἀπὸ Ἀσιάτες, ὡς ἐπὶ τὸ πλείστον Κινέζους, Ἰάπωνες, Κορεάτες καὶ Μόγγολους, καθῶς ἐπίσης καὶ λιγοστοὺς Ταϊλανδοὺς καὶ Ἰνδονήσιους.



Ἄραβες καὶ μουσουλμάνοι


Ἡ Hanschar Waffen SS Division ἀποτελούνταν ἀπὸ μουσουλμάνους Βόσνιους καὶ Κρόατες ἐθελοντές. Ἡ συγκεκριμένη μεραρχία εἶχε τὴν σημαντικὴ ὑποστήριξη τοῦ Μεγάλου Μουφτὴ τῆς Ἰερουσαλήμ (Παλαιστίνη), al-Husayni, ὁ ὁποῖος ἦταν ὁ κύριος ἐκφραστὴς τοῦ Ἐθνικοσοσιαλισμοῦ καὶ ὑποστηρικτὴς τοῦ Χίτλερ στὸν Ἀραβικὸ κοσμο.
Ὁ ἐθνικιστὴς ήγέτης τῆς Παλαιστίνης, Haj Amin Al Husseini (ἀριστερά)
 μὲ τὸν Heinrich Himmler.
Ὑπῆρχε ἐπίσης ἡ Freies Arabien, ἡ ὁποία ἦταν μιὰ λεγεώνα τῆς Wehrmacht ἀποτελούμενη ἀπὸ Ἄραβες ἐθελοντές, ὡς ἐπὶ τὸ πλείστον μουσουλμάνοι ἀπὸ τὴ Μέση Ἀνατολή, τὴ Βόρεια Ἀφρικὴ καὶ τμήματα τῆς νοτιοανατολικῆς Εὐρώπης. Ἔδρασε στὴ Βόρεια Ἀφρικὴ μαζὶ μὲ τὴν Kommando Deutsch-Arabischer Trupper (KODAT), ἡ ὁποία δημιουργήθηκε στὴν Τυνησία στὶς ἀρχὲς τοῦ Ἰανουαρίου τοῦ 1943 ὡς μονάδα τῆς Ἀραβικῆς Wehrmacht ὑπὸ τὴ διοίκηση τοῦ Συνταγματάρχη Hermann Meyer-Ricks.
Θὰ μποrούσαν νὰ ἀναφερθοῦν ὡς μουσουλμάνοι ἐθελοντὲς καὶ οἱ ἐθελοντὲς ἀπὸ τὸν Καύκασο, τὸ Τουρκμενιστάν, τὸ Ἀζερμπαϊτζάν, καθῶς καὶ οἱ Τάταροι τῆς Οὐκρανίας.

 

Μαύροι ἐθελοντές

 
Ὁ Hans-Joachim Marseille (ἀριστερά) μὲ τὸν βοηθό του, δεκανέα Mathew Letulu (δεξιά)
μὲ καταγωγὴ προφανῶς ἀπὸ  τὴν ὑποσαχάρια Ἀφρική.

Ἀνάμεσα στοὺς ἐθελοντὲς ὑπῆρχαν καὶ πολλὲς περιπτώσεις ἀτόμων ποὺ ἀνήκαν στὴν μαύρη φυλή. Τέτοιους μποροῦσε κανεῖς νὰ συναντήσει στὴν Freies Arabien, ἀλλὰ καὶ στὴ Γαλλικὴ Λεγεῶνα Ἐθελωντῶν (LVF), ποὺ στὴ συνέχεια ἔγινε μέρος τῆς 33ης SS Grenadier Division Charlemagne καὶ ἦταν ἱστορικὰ οἱ πρῶτοι μαύροι ποὺ ὑπηρέτησαν στὸν Γερμανικὸ Στρατό.



Χαρακτηριστικὰ ἀναφέρεται ἡ περίπτωση ἑνὸς μαύρου ἄνδρα ὁνόματι Louis Joachim Eugene, (40 ἐτῶν τὸ 1942), ὁ ὁποῖος ὑπηρέτησε στὶς τάξεις τῆς LVF τὸ 1941. Στὴ συνέχεια ἐπέστρεψε στὴ Γαλλία καὶ κατατάχθηκε στὴν ὀργάνωση Todt ὡς Truppführer (λοχίας), στὴν ὁποία ξεχώρισε γιὰ τὶς ὑπηρεσίες του.
Norbert Desire  ἦταν ἐπίσης ἕνας Γάλλος πολίτης ἀφρικανικῆς καταγωγῆς ποὺ στρατολογήθηκε στὴν LVF, καὶ μάλιστα  εἶχε πολλὲς διακρίσεις καὶ κατάφερε νὰ παρασημοφορηθεῖ μὲ τὸ «Winterschlacht im Osten» καὶ τὸ «Verwundetenabzeichen».
Ἀφρικανικῆς καταγωγῆς στρατιώτης καὶ δύο πεζικάριοι τῆς Λεγεώνας «Freies Arabien»,
ὡς μέρος τῆς γερμανικὴς κατοχῆς στὴν Ἑλλάδα, 1943.


Ἰνδοί


Ἡ Freies Indien ἦταν μιὰ λεγεώνα Ἰνδῶν ποὺ ἀποτελοῦσε μέρος τῆς Wehrmacht καὶ ἔπαιξε σημαντικὸ ῥόλο στὸν ἀγώνα τῶν Ἰνδῶν γιὰ Ἀνεξαρτησία. Χιλιάδες Ἰνδῶν στρατιωτῶν ποὺ ὑποχρεώθηκαν ἀπὸ τοὺς Βρετανοὺς κατακτητὲς νὰ πολεμήσουν στὸ πλευρὸ τοῦ δυνάστη τους, ἄλλαξαν τοὺς ὄρκους πίστως στὸ στέμμα καὶ δήλωσαν πίστη στὸν Ἀδόλφο Χίτλερ. Σημαντικὸ ῥόλο στὴ δημιουργία αὐτῆς τῆς Λεγεώνας ἔπαιξε ὁ Subhas Chandra Bose, ὁ Ἰνδὸς ἐπαναστάτης γιὰ τὴν Ἀνεξαρτησία τῆς Ἰνδίας.

Μέλη τῆς Λεγεώνας «Azad Hind»



«Δίνω ἐνώπιον Θεοῦ τὸν Ἱερὸ ὄρκο ὅτι θὰ ὑπακούω στὶς διαταγὲς τοῦ Ἠγέτη τοῦ Κράτους τῆς Γερμανικῆς φυλῆς, Ἀδόλφο Χίτλερ, ὡς Διοικητὴ τῶν Γερμανικῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων στὸν ἀγώνα γιὰ τὴν Ἐλεύθερη Ἰνδία, τῆς ὁποίας ὁ ἀρχηγὸς εἶναι ὁ Subhas Chandra Bose», ἦταν ὁ ὄρκος ποὺ ἔδιναν οἱ Ἰνδοὶ ἐθελοντές.

Ἀμερικάνοι


Ὑπῆρχαν διάφορες Λατινικὲς «Volkdeutsche» χῶρες ὅπως ἡ Ἀργεντινή, ἡ Χιλὴ καὶ ἡ Βραζιλία. Ὡς παραδείγματα θὰ μπορούσαν νὰ άναφερθοῦν ὁ Ἀργεντίνος Carlos Fuldner καὶ ὁ Χιλιανὸς Peter Hansen. Ὑπῆρχαν ἐπίσης καὶ κάποιοι πολίτες τῶν ΗΠΑ πού, παρὰ τὴν προπαγάνδα τῶν ἀρχῶν τῆς χῶρας τους, ἀγωνίστηκαν στὸ πλευρὸ τῶν Γερμανῶν, ὅπως γιὰ παράδειγμα ὁ Martin Monti.

Ἑβραίοι




Ἱσως ἡ πιὸ ἐντυπωσιακὴ θεωρείται ἡ περίπτωση τῆς συμμετοχῆς ἐθελοντῶν στρατιωτῶν μὲ ἑβραϊκὸ αἷμα στὶς φλέβες τους, δηλαδὴ περιπτώσεως ποὺ χαρατηρίζονταν ὡς «Mischlinge». Ἐκτιμάται ὅτι συμμετείχαν στὶς Γερμανικὲς Ἔνοπλες Δυνάμεις περισσότεροι ἀπὸ 150.000 Ἑβραίοι, στοὺς ὁποίους χορηγήθηκε τὸ δικαίωμα νὰ ἀντιμετωπίζονται ὡς Γερμανοὶ λόγω τῆς ἀφοσιώσεῶς των στὸ Γερμανικὸ Ἔθνος ἀντὶ τοῦ ἔθνους τοῦ Ἰούδα.


Ὑπάρχει μία ἔρευνα τοῦ δρ. Bryan Mark Rigg ὅπου στὸ βιβλίο του «Hitler's Jewish Soldiers: The Untold Story of Nazi Racial Laws and Men of Jewish Descent in the German Military» ἀναφέρει τὴν περίπτωση τοῦ Erhard Milch, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀξιωματικὸς τῆς Luftwaffe καὶ ἔφθασε στὸν βαθμὸ τοῦ στρατάρχη. Ὅταν συνελήφθη ἀπὸ τὶς Συμμαχικὲς δυνάμεις καὶ διαπιστώθηκε ὅτι πρόκειται γιὰ ἑβραῖο, τοῦ ἔδωσαν τὸ ψευδώνυμο ὁ «Ναζί Ἑβραῖος».




Εἶναι σημαντικὸ νὰ τονιστεῖ ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ἀνυπόστατες ἱστορίες ποὺ ἐμφανίστηκαν κατὰ τὴ δεκαετία τοῦ 1950 περὶ θαλάμων ἀερίων καὶ σαπουνιῶν ποὺ κανένας δὲν ἔχει δεῖ, οἱ προσπάθειες τῆς Ἐθνικοσιαλιστικῆς Γερμανίας προκειμένου νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὸν Ἑβραϊκὸ πληθυσμὸ (κατόπιν λαϊκῆς ἀπαιτήσεως) ἦταν εἰρηνικὲς καὶ εἶχαν περισσότερο τὴν μορφὴ κινήτρων πρὸς ἐθελούσια μετανάστευση ἐκτὸς Γερμανίας. Τέτοιο παράδειγμα ἀποτελεῖ τὸ λεγόμενο «Σύμφωνο Χααβάρα» τὸ ὁποῖο ἦταν ἕνα σύμφωνο ἀνάμεσα στὴν Γερμανικὴ κυβέρνηση καὶ τὴν Ἑβραϊκὴ Κοινότητα τῆς Γερμανίας, καὶ μέσω αὐτοῦ τὸ Γερμανικὸ κράτος βοηθοῦσε τοὺς Ἑβραίους νὰ μεταναστεύσουν στὴν Παλαιστίνη καὶ νὰ ἀποφύγουν τὶς ἐπιθέσεις τοῦ Γερμανικοῦ λαοῦ ποὺ στοχοποιούσαν τὴν κοινότητά τους, τὰ μαγαζιά τους καὶ τοὺς ἴδιους. Ὅταν ἡ μετακίνηση τῶν Ἑβραίων σταμάτησε ἐξ αἰτίας τῆς ἀντιδράσεως τῶν μουσουλμάνων συμμάχων στὴν Παλαιστήνη, ἐξετάστηκε τὸ «Σχέδιο Μαδαγασκάρη» ὅπου προβλεπόταν ἡ μετακίνηση τῶν Ἑβραίων τῆς Εὐρώπης στὴν συγκεκριμένη Ἀφρικανικὴ νῆσο.