Monday, March 13, 2017

Στρατόπεδα συγκέντρωσης: Ένα δημιούργημα της βρετανικής κτηνωδίας.



Ο όρος «Στρατόπεδο Συγκέντρωσης» ("Concentration Camp") χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τα στρατόπεδα που έφτιαξαν οι Βρετανοί στη Νότια Αφρική κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Πολέμου των Μπόερς (1899-1902).
Το 1869 ανακαλύφθηκε χρυσός στο Τράνσβααλ και αυτή ήταν η αρχή του τέλους για τους Μπόερς, που σύντομα έπρεπε να αντιμετωπίσουν την πολεμική ισχύ της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Το Τράνσβααλ καταλήφθηκε από τους Βρετανούς το 1877, αλλά το 1881 με τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας των Μπόερς, το Τράνσβααλ έγινε και πάλι ανεξάρτητο.
Έτσι φτάνουμε στο Δεύτερο Πόλεμο των Μπόερς, κατά τη διάρκεια του οποίου οι Βρετανοί δημιούργησαν τα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης, τα οποία είχαν αρχικά φτιαχτεί από το βρετανικό στρατό ως «Στρατόπεδα Προσφύγων» ("Refugee Camps") με σκοπό να παρέχουν καταφύγιο για τις οικογένειες που είχαν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους λόγω του πολέμου.
Τα αγροκτήματα των Μπόερς καταστρέφονταν από τους Βρετανούς, ακολουθώντας την πολιτική της «Καμένης Γης» ("Scorched Earth"), οι οποίοι πέρα από τη συστηματική καταστροφή των καλλιεργειών, επιδίδονταν και στη σφαγή των ζώων, την πυρπόληση των σπιτιών, και στη δηλητηρίαση των υδάτων των πηγαδιών και του αλατιού. Έτσι πολλές δεκάδες χιλιάδες γυναίκες και παιδιά εξαναγκάστηκαν να μετακινηθούν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Τελικά, δημιουργήθηκαν συνολικά 45 Στρατόπεδα Συγκέντρωσης για τους Μπόερς αιχμάλωτους πολέμου. Από τους 28.000 άνδρες Μπόερς αιχμάλωτους πολέμου, περίπου 26.000 στάλθηκαν στο εξωτερικό. Η συντριπτική πλειοψηφία των Μπόερς που παρέμειναν στα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης ήταν γυναίκες και παιδιά. Πάνω από 26.000 γυναίκες και παιδιά θα πεθάνουν τελικά στα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης.
Μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι νικητές Σύμμαχοι θέλοντας να αποβάλλουν από πάνω τους τις αμαρτίες του παρελθόντος, επέρριψαν τις ακρότητές τους στους ηττημένους Ναζί. Εκτός από το Κατύν, την γενοκτονία της Ουκρανίας και τα λοιπά ψεύδη που καταλόγιζαν μεταπολεμικά στους αντιπάλους τους, προσπάθησαν να διογκώσουν τα ψεύδη για τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας που διατηρούσαν οι Γερμανοί, ώστε να αδιαφορήσει η κοινή γνώμη για τα βρετανικά εγκλήματα που προηγήθηκαν στη Νότια Αφρική. Οι ιστορίες επιστημονικής φαντασίας περί ανθρώπινων σαπουνιών, κρεματορίων, ομαδικών τάφων που δεν βρέθηκαν ποτέ και εκατομμυρίων εβραίων που πέθαναν πηγαίνοντας κόντρα στις δημογραφικές στατιστικές που τους ήθελαν περισσότερους μετά τη λήξη του πολέμου, σειρά πήρε ο πόλεμος του μοντάζ και της παραπληροφόρησης. Έτσι, φωτογραφίες από τα γκούλαγκ της Σιβηρίας και από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Μπόερς, ξεχύθηκαν σε δημοκρατικά βιβλία και προπαγανδιστικά ντοκιμαντέρ προκειμένου να σπιλώσουν το όνομα των, έτσι κι αλλιώς ηττημένων και αποδυναμωμένων, αντιπάλων τους. Μία από αυτές τις φωτογραφίες που χρησιμοποιήθηκαν ευρέως στην αντιναζιστική προπαγάνδα του μεταπολεμικού νεοταξικού κόσμου, είναι και η παρακάτω:




Αν κάποιος αναζητήσει φωτογραφικό υλικό από τις ακρότητες που διέπραξαν οι Άγγλοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Νότια Αφρική κατά τον Αγγλο-Μπόερ Πόλεμο, θα εκπλαγεί με το πόσο γνώριμες θα του είναι οι φωτογραφίες από βιβλία για τα υποτιθέμενα «στρατόπεδα θανάτου» των Ναζί...





Δημήτριος Τσίκας

*Δημοσιεύτηκε στὶς 19 Σεπτεμβρίου 2012 στὸ ἰστολόγιο «Stop the Boer Genocide»

Saturday, March 11, 2017

Οι Μπόερς δεν ήταν αποικιοκράτες.


Όσοι δυτικοί ξεκινούν να ερευνούν την ιστορία της Νοτίου Αφρικής, έχουν αρχικώς  την εσφαλμένη εντύπωση ότι οι Μπόερς ήταν αποικιοκράτες, κι αυτό λόγω της λευκής/ευρωπαϊκής καταγωγής των, αλλά στην πραγματικότητα ποτέ δεν ήταν, μιας και οι Μπόερς είναι το αποτέλεσμα ενός πολιτισμού που δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε σε Αφρικανικό έδαφος, και που προήλθε από τους διάφορους πληθυσμούς που έφερε στο δυτικό ακρωτήριο (Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας) η Ολλανδική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών, η γνωστή VOC (Vereenigde Oostindische Compagnie),στα μέσα του 1650. Οι πρώτες αφίξεις λευκών έγιναν κατά τη μεταφορά βορειοευρωπαίων ως υπηρέτες της Ολλανδικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών/ VOC – μίας ημι-ιδιωτικής εταιρίας η οποία είχε δημιουργήσει στο Ακρωτήρι έναν σταθμό τροφοδοσίας των διερχόμενων πλοίων. Από αυτόν τον σταθμό ιδρύθηκε το Cape Town. Οι πρώτοι αφιχθέντες ήταν κυρίως γερμανικής καταγωγής, Φρίσσιοι (κάτοικοι των παράκτιων Κάτω Χωρών που πλήττονταν συχνά από πλημμύρες, οι περισσότεροι από τους οποίους εργάζονταν στην VOC και αργότερα αναγκάστηκαν  από την εταιρία να συνοδεύσουν τον Jan Van Riebeeck στο Cape), καθώς και ένας μικρότερος αριθμός από Ολλανδούς. Στη συνέχεια, περίπου 35 χρόνια αργότερα,  ένας μεγάλος αριθμός Γάλλων Ουγενότων προσφύγων που διέφυγαν λόγω των πολιτικών και θρησκευτικών διωγμών στην Γαλλία, εστάλησαν στο Ακρωτήρι και συγχωνεύθηκαν με τους άλλους αφιχθέντες και με το πέρασμα μίας-δύο γενεών διαμορφώθηκε η αναδυόμενη ντόπια γλώσσα που θα καλούταν αργότερα «Αφρικάανς». Αν και συνηθίζεται να ονομάζεται  «Μπόερ» - και οι ίδιοι συνεχίζουν να την αποκαλούνε έτσι -  η διάλεκτος Taal  ή η γλώσσα που αποτελούσε μια διαφορετική διάλεκτο από εκείνη που ομιλούταν από τους πρωτο-Αφρικάανς του Δυτικού Ακρωτηρίου θα ονομαστεί αργότερα «Αφρικάανς γλώσσα».
Ξεκινώντας στα τέλη του 17ου αιώνα και καθ όλη τη διάρκεια του 18ου, ένας σημαντικός αριθμός των φτωχότερων Αφρικάανς ομιλούντων μελών του Ακρωτηρίου άρχισαν να μετακινούνται πέρα από το Δυτικό Ακρωτήρι προς την ενδοχώρα και να γίνουν κτηνοτρόφοι, σε μια προσπάθεια να αποδράσουν από την απολυταρχική εξουσία της VOC και να βρούνε καλύτερους βοσκότοπους. Ο όρος «Trekboer» χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει αυτό το κομμάτι του πληθυσμού, που στην ουσία ήταν μετανάστες και νομάδες αγρότες οι οποίοι άρχισαν να κατέχουν το βορειοανατολικό Ακρωτήριο και διαφοροποιούνταν από τους ευγενείς κατοίκους του Δυτικού Ακρωτηρίου, το οποίο συχνά αναφερόταν και ως «Ολλανδικό Ακρωτήρι». Με την πάροδο του χρόνου, ο όρος «Trekboer» συντομεύθηκε σε «Boer» για να περιγράψει τον λαό ο οποίος ήταν εμφανώς προσανατολισμένος στην επίτευξη της ανεξαρτησίας, και που αργότερα θα διεξάγει τον πρώτο απελευθερωτικό αγώνα εναντίον της ολλανδικής εξουσίας το 1795.
Συνεπώς, ο λαός και ο πολιτισμός των Μπόερ δεν αναπτύχθηκε στην Ευρώπη, αργότερα μεταφυτεύθηκε στο Ακρωτήρι και συνέχισε να αναπτύσσεται στην Αφρική, αλλά είναι ένας συνδυασμός πολλών διαφορετικών καταγωγών και προελεύσεων. Ενώ οι περισσότεροι από τους προγόνους των Μπόερ προήλθαν όντως από την Ευρώπη, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι δεν ήρθαν ως άποικοι εξ ονόματος μιας Ευρωπαϊκής εξουσίας, αλλά στην πραγματικότητα ως υπηρέτες της Ολλανδικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών. Αργότερα πολλοί αφέθηκαν να γίνουν ελεύθεροι πολίτες σε μια προσπάθεια της VOC να μειώσει το κόστος. Όταν οι περίπου 300 Γάλλοι Ουγενότοι έφτασαν στο Πράσινο Ακρωτήρι ως πρόσφυγες εξ αιτίας των θρησκευτικών διώξεων από το 1671 μέχρι το 1707 (μια οικογένεια κατέφτασε το 1726), η βάση του έθνους των Μπόερ διαμορφώθηκε μιας και οι αυτές οι γαλλικές οικογένειες των  Ουγενότων θεώρησε την Αφρική ως το νέο τους σπίτι και συνέβαλλαν και αυτοί στην διαμόρφωση της Αφρικάανς γλώσσας. Πολλοί ακόμη Γερμανοί προτεστάντες κατέφθασαν ως πολιτικοί και θρησκευτικοί πρόσφυγες. Η βάση όμως του έθνους των Μπόερ ήταν η συγχώνευση των ολλανδών και Φρισσίων εποίκων με τους Γάλλους Ουγενότους και τους γερμανούς προτεστάντες πρόσφυγες.


Καταρρίπτοντας ακόμη περισσότερο την εσφαλμένη αντίληψη της αποικιοκρατικής καταγωγής των Μπόερ: Οι Μπόερς αναφέρονταν στο παρελθόν ως «Λευκή φυλή της Αφρικής»  από ορισμένες ομάδες Μπαντού, που στην ουσία τους αναγνωρίζουν ως φυλή κατά την διάρκεια της εποχής του Μεγάλου Πολέμου ανάμεσα σε Μπόερς και Ζουλού.
Το εκκολαπτόμενο έθνος των Μπόερ έσπασε από νωρίς τους δεσμούς του με την Ευρώπη και κυρίως κατά τα τέλη του 17ου αιώνος και αρχές του 18ου, όταν άρχισαν την μετακίνηση ανατολικά προς την ενδοχώρα προκειμένου να ξεφύγουν από τηναυταρχική διακυβέρνηση της Ολλανδικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών. Ως εκ τούτου, όταν οι ανενημέρωτοι ή κακώς πληροφορημένοι δυτικοί υποστηρίζουν ότι οι Μπόερς είναι «Λευκοί άποικοι», αποκαλύπτουν την πλήρη έλλειψη γνώσεών τους σχετικά με το θέμα. Ενώ πολλοί από αυτούς που παραμένουν στο Κέιπ Τάουν θα μπορούσαν ασφαλώς να θεωρηθούν άποικοι ως κάποιο βαθμό -  οι Trekboers και κατ επέκταση οι Μπόερς δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να θεωρηθούν ως τέτοιοι, δεδομένου ότι διαχώρισαν αμέσως την θέση τους με την ευρωπαϊκή κυριαρχία, θεώρησαν τους εαυτούς τους Αφρικανούς, ανέπτυξαν τη δική τους γλώσσα και χάραξαν τα δικά τους σύνορα στα ανατολικά του Ακρωτηρίου όπου και αναπτύχθηκε το έθνος των Μπόερ.
Οι Voortrekkers – οι οποίοι αργότερα ίδρυσαν τις πιο επιτυχημένες και ποικίλες πολιτείες των Μπόερ – ανήκουν κι αυτοί στο κύμα μετανάστευσης των Trakboer. Επιπλέον, οι Μπόερς εξελίχθηκαν σε έναν λαό/έθνος πολύ πριν την πρώτη τους σύρραξη με τις μαύρες (Μπαντού) ομάδες. Η πρώτη φορά που συναντήθηκαν με ομάδα Μπαντού ήταν με τους Κόσα περίπου το 1777, δηλαδή 125 χρόνια μετά τις πρώτες αφίξεις των πρώτων Ευρωπαίων προγόνων τους στο Ακρωτήρι. Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό σημείο αναφοράς, δεδομένου ότι καθιστά αναμφισβήτητη την παρουσία τους στην γη που τους γέννησε. Οι πρόγονοί τους συνάντησαν ιθαγενείς στο Δυτικό Ακρωτήρι, τους Κισάν, οι οποίοι ήταν κάποτε ντόπιος πληθυσμός που κατοικούσε σε ένα μεγάλο μέρος νότιας και της ανατολικής Αφρικής, προτού εξοντωθούν και εκτοπιστούν από ομάδες των Μπαντού. Κάποιοι πληθυσμοί Κισάν εμφανίζονται σήμερα μόνο στο Βόρειο Ακρωτήριο και τη Ναμίμπια (κυρίως Σαν/Βουσμάνοι), ενώ οι υπολοιποι Κόι απορροφήθηκαν από τους υπόλοιπους μαύρους πληθυσμούς του Ακρωτηρίου.

Οι ηγέτες των Voortrekker αποτελούσαν ένα μοναδικό μείγμα ευρωπαϊκού στυλ και αφρικανικής ηγεσίας, και στάθηκαν επάξια ως εκπρόσωποι ενός περήφανου, μέχρι πρότινος ημι-νομαδικού λαού, που παραμένει γνωστός για την μαχητικότητά του.




μετάφραση/επιμέλεια: Τσίκας Δημήτριος




*Δημοσιεύτηκε στὶς 24 Ἰουλίου 2012 στὸ ἰστολόγιο «Stop the Boer Genocide»

Friday, March 10, 2017

Ὁ Πόλεμος ὡς ἀναπόσπαστο κομμάτι τοῦ ἀνδρός.

Τὴν ἄνοιξη τοῦ 2014, λίγους μῆνες ἀφότου αὐτοεξορίστηκα στὴν Ἰσλανδία, συνήθιζα νὰ πηγαίνω κάθε Σαββατοκύριακο στοὺς Einherjar, ἕναν σύλλογο ἀναπαραστάσεως μαχῶν Βίκινγκς, ὅπου μαζί τους ἐξασκούσα τὸ ἀγαπημένο μου χόμπι, τὴν σπαθασκία. Ἂν καὶ ἡ ἀναπαράσταση ἀνήκει στὴν θεατρικὴ σπαθασκία καὶ ἀπέχει πολὺ ἀπὸ τὴν μεσαιωνικὴ σπαθασκία στὴν ὁποία ἐξασκούμουν, ἦταν ὅ,τι πιὸ κοντινὸ στὸ ἀντικείμενό μου μποροῦσα νὰ βρῶ ἐκεῖνον τὸν καιρὸ στὸ Ῥέικιαβικ.
Περνούσα ἀρκετὲς ὧρες μαζὶ μὲ τὰ μέλη τῶν Einherjar, καὶ ὅταν τὸ ἐπέτρεπε ὁ καιρὸς κατεβαίναμε στὴν παραλία τοῦ Nauthólsvík ποὺ βρισκόταν σὲ κοντινὴ ἀπόσταση ἀπὸ τὸν χῶρο ὅπου στεγαζόταν ὁ σύλλογος καὶ προπονούμασταν στὴν ἀμμουδιά.
Ἕνα ἡλιόλουστο μεσημέρι τοῦ Μαΐου ὁ σύλλογος εἶχε ἀπαρτία μελῶν, ποὺ προσῆλθαν προκειμένου νὰ προετοιμασθοῦν γιὰ τὸ Viking Festival ποὺ διοργανώνει κάθε χρόνο ὁ Δῆμος τοῦ Ῥέικιαβικ. Ἔτσι, κατεβήκαμε στὴν παραλία τοῦ Nauthólsvík ὅπου διεξήχθη ἡ καθιερωμένη προπόνηση.
Ἡ ἐξάσκηση κράτησε πολλὲς ὧρες καὶ εἴχαμε ἀφοσιωθῆ στὴν προπόνηση. Ἡ κλαγγὴ τῶν σπαθιῶν καὶ οἱ κραυγὲς ἦταν ὁ μοναδικὸς ἦχος ποὺ ἀκουγόταν στὴν ἐρημικὴ αὐτὴ παραλία καθ’ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς προπονήσεως. Τὸ πάθος ἦταν τόσο μεγάλο, ποὺ δὲν παρατηρούσαμε τίποτα τριγύρω μας παρὰ μόνο ἤμασταν ἀφωσιωμένοι στὴ μάχη.
Μετὰ τὸ πέρας τῆς ἐξαντλητικῆς καὶ πολύωρης προπονήσεως καθήσαμε στὴν ἀμμουδιὰ νὰ ξεκουραστοῦμε. Λαχανιασμένοι ἀπὸ τὴν κούραση ἀλλὰ μὲ τὴν ἱκανοποίηση τῆς ἐπιτυχοῦς προπονήσεως ζωγραφισμένη στὰ πρόσωπά μας, ᾿ξαποστάσαμε κι ἀρχίσαμε νὰ κουβεντιάζουμε.
Δὲν πέρασαν παρὰ λίγα δευτερόλεπτα ὥσπου νὰ διαπιστώσουμε κάτι τὸ ἐκπληκτικὸ νὰ λαμβάνη χώρα ἐκείνη τὴν στιγμὴ γύρω μας. Λίγα μέτρα μακρύτερα ἀπὸ ἐμᾶς, καθὼς καὶ στὸ ὕψωμα πλησίον τοῦ χῶρου ἐξασκήσεως, εἶχαν μαζευτῆ θαλασσοπούλια, κοράκια καὶ διαφόρων εἰδῶν σαρκοβόρα πουλιά. Χωρὶς ὑπερβολή, θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ πῇ ὅτι ἦταν ἑκατοντάδες, ἂν ὄχι χιλιάδες. Κάθονταν καὶ σὰν νὰ παρακολουθοῦσαν τὴν προπόνησή μας. Εἴχαμε συνηθίσει νὰ βλέπουμε περαστικοὺς ποὺ σταματοῦσαν γιὰ νὰ μᾶς δοῦν, ἀλλὰ πρώτη φορὰ εἴδαμε πτηνὰ νὰ κάνουν τὸ ἴδιο.
Τὰ πουλιὰ δὲν ἦταν κάποιο σμῆνος ποὺ ἔτυχε νὰ ξαποστάσῃ στὸ μέρος ὅπου προπονούμασταν. Ἦταν διαφορετικὰ μεταξύ τους εἴδη ποὺ μᾶς κοίταζαν ὑπομονετικά, σὰν νὰ περίμεναν κάτι ἀπὸ ἐμᾶς. Δὲν ἦταν ἀπλῶς ἡ περιέργεια τῶν συμπαθητικῶν αὐτῶν ζώων ποὺ τὰ ὁδήγησε στὴν παρατήρηση τῆς μάχης… ἦταν κάτι περισσότερο. Ἦταν ἡ ἴδια τους ἡ φύση ποὺ ξυπνοῦσε τὰ ἀρχέγονα ἔνστικτά τους. Ἂν καὶ πέρασαν πολλὲς γενιὲς σαρκοφάγων πουλιῶν ποὺ δὲν ἀντίκρυσαν ποτὲ μάχη ἀνθρώπων, μέσα ἀπὸ τὸ συλλογικὸ ἀσυνείδητο καὶ τὴν μνήμη τῶν προγόνων τους ἄκουσαν τὶς κλαγγὲς τῶν σπαθιῶν καὶ ἔλαβαν θέση, ὥστε νὰ κατασπαράξουν νὰ νεκρὰ σώματα τῶν πολεμιστῶν μετὰ τὸ πέρας τῆς μάχης!

Ἦταν ἀνατριχιαστικὸ τὸ θέαμα ἀλλὰ συγχρόνως ἐκπληκτικό. Μείναμε ἔκθαμβοι ὅλοι μας. Διαπιστώσαμε πόσο εναρμονισμένο μὲ τὴν φύση ἦταν αὐτὸ ποὺ κάναμε – καὶ πόσον ἀφύσικοι εἶναι οἱ ὑπόλοιποι «εἰρηνιστὲς» ποὺ ζοῦν ἀνάμεσά μας. Πόσο ἀναπόσπαστο κομμάτι τῆς φύσεως εἶναι ὁ πόλεμος.
Αὐτὴ ἡ ἔλλειψη ἀνδρείας καὶ ἡ «καταδίκη τῆς βίας ἀπ’ ὅπου καὶ ἂν προέρχεται» (φράση ἡ ὁποία ἀκούγεται συχνά ἀπὸ τὰ ΜΜΕ) ἔχει, ἐκ παραλλήλου πρὸς ὁλόκληρη δέσμη ἀναλόγων χειραγωγητικῶν ἐκφυλιστικῶν κατευθύνσεων, ὁδηγήσει τὸν ἄνδρα σὲ ἐκθηλυσμὸ καὶ τὴν φύση σὲ καταστροφή.  Ἡ κουστουμαρισμένη μᾶζα τῶν γιάπηδων, ποὺ  ἀναλίσκεται σὲ ξέφρενα πάρτυ καὶ κάθε εἴδους ὑλιστικὴ καὶ σαρκικὴ διασκέδαση, εἶναι καταδικασμένη νὰ ἀφανισθῆ – καὶ μαζί της θὰ συμπαρασύρη κάθε τὶ ζωντανὸ στὴ φύση.
Ὅσο καὶ ἂν τὸ προοδευτικὸ φιλελεύθερο σκυλολόι προσπαθεῖ νὰ ἀποκόψη τὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες ἀπὸ τὴν φύση καὶ νὰ «ερμηνεύση» ως ὑπόθεση «κοινωνικῆς συμβάσεως/κατασκευῆς» τὸ φῦλο, ἡ φύση καὶ ἡ πραγματικότητα τοὺς διαψεύδουν παταγωδῶς. Ἡ ἀντιστροφὴ τῶν ῥόλων τοῦ κάθε φύλου καθὼς καὶ ἡ ἀποδοχὴ/κανονικοποίηση τῆς ὁμοφυλοφιλίας δὲν ἐμφανίζονται μόνο σὲ κοινωνικὸ ἐπίπεδο ἀλλὰ καὶ σὲ φυσικό. Βλέπουμε τὴν ἀνδρικὴ γονιμότητα καὶ τὰ ποσοστὰ τεστοστερόνης στὸν σύγχρονο ἄντρα νὰ μειώνονται παραλλήλως πρὸς τὴν αὔξηση τοῦ ποσοστοῦ τῶν ὁμοφυλοφίλων. Τὸ ἴδιο παρατηρεῖται (ἐκφυλισμὸς) ὄχι μόνο στὸ ἀνθρώπινο εἶδος ἀλλὰ στὸ ὅλον οἰκοσύστημα, ὅταν τοῦτο ἐκτίθεται στὴν μέσῳ  τοῦ ἀνθρωπίνου παράγοντος ἐπιβεβλημένη μόλυνση, τοξίνωση καί, ἐν γένει, οἰκολογικὴ καταστροφή.
Σὲ μία μελέτη τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Κολοράντο σχετικὰ μὲ τὴν μείωση τοῦ πληθυσμοῦ τῆς πέστροφας στὸν χείμαρο Boulder Creek κοντὰ στὴν πόλη τοῦ Ντένβερ διαπιστώθηκε τὸ ἑξῆς σοκαριστικό: Σὲ τυχαῖο δεῖγμα ἀπὸ 123 πέστροφες, οἱ 101 ἦταν θηλυκές, μόλις 12 ἀρσενικὲς καὶ 10 πέστροφες ἦταν ἑρμαφρόδιτες. Καθόλου τυχαῖο δὲν εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ πόλη τοῦ Ντένβερ εἶναι μία ἔντονα βιομηχανικὴ περιοχή, τὰ τοξικὰ λύματα τῆς ὁποίας περιέχουν οἰστρογόνα, στεροειδεῖς ὁρμόνες καὶ πλαστικὲς οὐσίες, ἐγνωσμένης ἐκθηλυντικῆς δράσεως, καὶ τὰ ὁποῖα ἔχουν μολύνει τὰ γύρω ἀπὸ τὴν πόλη ὕδατα. Ἡ ἴδια αὔξηση τοῦ θηλυκοῦ πληθυσμοῦ παρατηρεῖται σὲ ὅλες τὶς περιοχὲς μὲ ἔντονα περιβαλλοντικὰ προβλήματα (π.χ. ἀπὸ ἐντομοκτόνα) καὶ οἰκολογικὲς καταστροφές.
Στὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες δὲν εἶναι μόνο ἡ μόλυνση τοῦ περιβάλλοντος ποὺ δρᾶ ἀρνητικὰ στὴν ἀρρενωπότητα ἀλλὰ καὶ ἡ ψυχικὴ/πνευματικὴ παρακμή. Ὅταν γιὰ παράδειγμα ὁ Ἄνδρας, ἀντὶ νὰ πολεμᾶ ὅπως τοῦ ἐπιβάλλει ἡ ἴδια του ἡ φύση, ἀσχολῆται μὲ τὸν καλλωπισμό του, τὰ ῥοῦχα καὶ τὸν ἀγῶνα γιὰ τὰ «δικαιώματα τῶν ὁμοφυλοφίλων», λικνίζεται δὲ σὲ θηλυπρεπεῖς ῥυθμοὺς θηλυπρεπῶν ἀκουσμάτων κ.ο.κ., τότε εἶναι λογικὸ τὰ ἀνδρικά του χαρακτηριστικὰ καί, συναφῶς, τὰ ἐπίπεδα τεστοστερόνης του νὰ ὑποβαθμίζωνται. Σὲ μία κοινωνία ὅπου οἱ ὁμοφυλόφιλοι χαίρουν τῆς ἴδιας (ἢ καὶ καλλίτερης) ἀντιμετωπίσεως μὲ τοὺς οἰκογενειάρχες, ὅταν τὰ «δικαιώματα» τῶν LGBT διδάσκωνται στὰ σχολεία, καταλαβαίνει κανεὶς ὅτι ἡ σήψη τῆς κοινωνίας εἶναι βαρύτερη ἀπὸ ὁποιανδήποτε τοξικὴ οὐσία.
Εἶναι λοιπὸν ἡ ἴδια ἡ δημοκρατία καὶ ἡ συναφής της ἐκφυλιστικὴ ὑποκουλτούρα ποὺ ἀντιβαίνει στὴν φύση και δημιουργεῖ αὐτὰ τὰ ἀγνώστου φύλου ὑβρίδια. Καὶ γιὰ ὅσο καιρὸ ἐπικρατεῖ ἡ δημοκρατία, τόσο ἡ θηλυκοποίηση τοῦ ἀνδρός θὰ ἐπιταχύνεται. Ὁ μοναδικὸς τρόπος νὰ σταματήση αὐτὴ ἡ καταστροφὴ εἶναι νὰ πάψη ὁ δυτικὸς ἄνθρωπος νὰ θεωρῆ τὸ εἶδός του ὡς κοινωνικὴ πρωτοτυπία ποὺ ὑπάρχει σὲ μία παράλληλη πραγματικότητα ἐκτὸς τῆς Φύσεως καὶ νὰ ἐπανεναρμονισθῆ μὲ τὴ φύση του.

Δημοσιεύτηκε στὶς 25 Φεβρουαρίου 2017 στὴν ἐπίσημη ἰστοσελίδα 
τοῦ Συνδέσμου Ἐθνοφυλετικῆς Ἀναπλάσεως «ΑΡΜΑ»

Saturday, March 4, 2017

Ἡ κομμουνιστικὴ οὐτοπία στὴν σοσιαλιστικὴ Ἑλλάδα.

Τὸ τελευταῖο διάστημα ὁ ΣΥΡΙΖΑ καὶ ὁ Τσίπρας δέχονται μιὰ ἄδικη ἐπίθεση σχετικὰ μὲ τὴ μὴ τήρηση τῶν προεκλογικῶν ὑποσχέσεων. Ἀργόμισθοι δημοσιογράφοι καὶ πολιτικοὶ ἀναλυτὲς τοῦ καφενείου κάθονται καὶ ξετρυπώνουν μιὰ κουβέντα ποὺ εἶπε ὁ τάδε βουλευτὴς σὲ ἀνυποψίαστο χρόνο, ἢ μία ὑποσημείωση ἀπὸ τὸ πρόγραμμα Θεσσαλονίκης ποὺ δὲν ὁλοκληρώθηκε.
Οἱ ἐπικριτὲς τῆς ἀριστερᾶς (οἱ περισσότεροι ἐκ τῶν ὁποίων ἦσαν καὶ ψηφοφόροι τοῦ ΣΥΡΙΖΑ στὶς τελευταῖες ἐκλογές) κοιτοῦν τὸ δέντρο καὶ χάνουν τὸ δάσος. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε μέσα σὲ δύο χρόνια νὰ πετύχει ὅ,τι δὲν κατάφερε ἡ Σοβιετικὴ Ἔνωση σὲ 70: Νὰ δημιουργήσει ἕνα πραγματικὰ σοσιαλιστικὸ καθεστῶς ποὺ μέχρι καὶ ὁ ἴδιος ὁ Στάλιν θὰ ζήλευε.
Ἡ βασικὴ ἀρχὴ τοῦ κομμουνισμοῦ εἶναι ἡ ἀναδιανομὴ τοῦ πλούτου, κάτι ποὺ ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν δυσθεώρητα ὑψηλὴ φορολογία ποὺ ἐπιβάλλει τὸ καθεστῶς Τσίπρα. Οἱ ἐργοστασιάρχες, μὴ μπορώντας νὰ ἀνταπεξέλθουν στὶς ἀντίξοες συνθῆκες ποὺ ἐπικρατοῦν στὴν Π.Ο.Δ.Ε. (Πρώην Ὀθωμανικὴ Δημοκρατία τῆς Ἑλλάδος), ἐγκαταλείπουν τὸν σοσιαλιστικὸ παράδεισο τοῦ ψευδοκράτους τῶν Ἀθηνῶν καὶ δραπετεύουν σὲ φιλελεύθερες γειτονικὲς χῶρες ὅπως ἡ Βουλγαρία. Σχεδὸν 20.000 πλουτοκράτες ἔχουν ἤδη ἐγκατασταθεῖ στὴν Βουλγαρία, ἐνῶ χιλιάδες εἶναι καὶ οἱ ἐπιχειρήσεις ποὺ μετακόμισαν σὲ ἄλλα καπιταλιστικὰ κράτη ὅπως ἡ Κῦπρος καὶ ἡ Π.Γ.Δ.Μ..
Τὸ μεγαλύτερο ὅμως κομμουνιστικὸ ὄνειρο ποὺ ὁ Τσίπρας καὶ ὁ Καμμένος κατάφεραν νὰ κάνουν πραγματικότητα εἶναι ἡ κατάργηση τῆς ἰδιοκτησίας. Καθημερινὰ ἀκούω γιὰ περιπτώσεις νέων ἀνθρώπων ποὺ μένουν σὲ κατοικίες ποὺ τοὺς παραχώρησε ὁ ίδιοκτήτης δωρεάν, ὑπὸ τὸν ὅρο νὰ πληρώνει ὁ ἔνοικος μόνο τοὺς λογαριασμοὺς καὶ τὸν ΕΝΦΙΑ. Εἰδικὰ σὲ περιπτώσεις κατοικίας στὴν ἐπαρχία (πατρικὰ σπίτια στὸ χωριό, ἐξοχικὲς κατοικίες κτλ) ὑπάρχουν χιλιάδες ἰδιοκτῆτες ποὺ ψάχνουν ἀπεγνωσμένα ἐθελοντὲς νὰ μείνουν στὰ σπίτια τους προκειμένου νὰ τὰ συντηροῦν.
Ἔχει δηλαδὴ ἐπιτευχθεῖ ἡ πλήρης ταξικὴ ἰσότητα ὅπου ὁ ἰδιοκτήτης δὲν θεωρεῖ δικό του τὸ σπίτι, ἀλλὰ προτιμάει νὰ τὸ μοιραστεῖ μὲ τὸν προλετάριο σύντροφο.
Ἡ κομμουνιστικὴ οὐτοπία ἀποτελεῖ πλέον πραγματικότητα στὴν σοσιαλιστικὴ Ἑλλάδα τῶν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ὅταν ὅλος ὁ κόσμος χτίζει τείχη γιὰ νὰ κρατήσει ἔξω τοὺς τζιχαντιστές, ἡ δική μας κυβέρνηση θὰ χτίζει φράχτες γιὰ νὰ μᾶς κρατήσει μέσα ἀκολουθώντας τὰ πρότυπα τῆς Ἀνατολικῆς Γερμανίας.

Νὰ εὔχεστε νὰ παραμείνει ἔτσι, διότι ἡ πραγματικὴ ἀνέχεια ἦρθε ὅταν ἔπεσαν τὰ σοσιαλιστικὰ καθεστῶτα, καὶ ὄχι κατὰ τὴ διάρκειά τους…




Δημήτριος Τσίκας
4 Μαρτίου 2017

Wednesday, March 1, 2017

Modern Times

Σὰν σήμερα τὸ 1981 ὁ ἀγωνιστὴς γιὰ τὴν ἐπανένωση τῆς Κομιτείας τοῦ Οὔλστερ μὲ τὴν μητέρα Ἰρλανδία, Bobby Sands, ξεκινάει ἀπεργία πείνας στὴν φυλακὴ ὅπου βρισκόταν. Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ἐγκλεισμοῦ του ἔγραψε τὸ παρακάτω ποίημα, τὸ ὁποῖο θὰ ἤθελα νὰ ἀρτήσω πρὸς τιμὴν τῆς ἠμέρας....   Tiocfaidh ár lá


«Modern Times»
τοῦ Bobby Sands






It is said we live in modern times,
In the civilised year of 'seventy nine,
But when I look around, all I see,
Is modern torture, pain, and hypocrisy.

In modern times little children die,
They starve to death, but who dares ask why?
And little girls without attire,
Run screaming, napalmed, through the night afire.

And while fat dictators sit upon their thrones,
Young children bury their parents' bones,
And secret police in the dead of night,
Electrocute the naked woman out of sight.

In the gutter lies the black man, dead,
And where the oil flows blackest, the street runs red,
And there was He who was born and came to be,
But lived and died without liberty.

As the bureaucrats, speculators and presidents alike,
Pin on their dirty, stinking, happy smiles tonight,
The lonely prisoner will cry out from within this tomb,

And tomorrow's wretch will leave its mother's womb!

Thursday, January 26, 2017

Ὁ ταξικὸς πόλεμος στὴν ἐποχὴ τοῦ Trump.



Ὅταν ὁ Κάρολος Μὰρξ καὶ ὁ Φρειδερίκος Ἔνγκελς συνέγραφαν τὸ «Κομμουνιστικὸ Μανιφέστο», εἶχαν κατὰ νοῦ μιὰ διαφορετικὴ εἰκόνα περὶ τῶν κοινωνικῶν ταξεων. Ἡ διάκριση ἀνάμεσα σὲ φτωχοὺς καὶ πλούσιους στὰ μέσα τοῦ 19ου αίῶνος ἦταν ἄμεσα συνυφασμένη μὲ τὴν ἐμπλοκὴ τοῦ ἀτόμου στὴν ἄσκηση ἐξουσίας. Ἀλλὰ καὶ τὰ χαμηλότερα κοινωνικὰ στρώματα, αὐτὰ δηλαδὴ ποὺ ἀποτελοῦν τὸ «ἐπαναστατικὸ ὑποκείμενο» σύμφωνα μὲ τὸν Μάρξ, δὲν ἔδειχναν πρόθυμα νὰ προδώσουν τὴν πίστη τους στὸ Στέμμα, στὴ Σημαῖα καὶ στὸν Θεό. Ἀκόμα καὶ ὅταν πέρασαν ἀρκετὲς δεκαετίες καὶ ξέσπασε ó Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, οἱ προλετάριοι ὄχι μόνο εἶχαν Πατρίδα, ἀλλὰ κατετάγησαν μὲ περίσσιο πατριωτισμὸ στοὺς ἐθνικοὺς στρατοὺς καὶ πολέμησαν μὲ ἡρωισμὸ κάτω ἀπὸ τὰ λάβαρα καὶ τὶς σημαῖες τῶν κρατῶν τους. Αὐτὸ ἀπετέλεσε καὶ τὴν ἐγκατάλειψη τῶν προσπαθειῶν ἀπὸ πλευρᾶς κομμουνιστῶν νὰ πείσουν τὴν ἐργατικὴ τάξη νὰ πολεμήσει στὸ πλευρό τους. Πλέον οἱ προλετάριοι ἀναγκάζονταν  μὲ τὴ βία καὶ ὑπὸ τὴν ἀπειλὴ τῆς πείνας νὰ ὑπηρετήσουν τῆ νέα τους πατρίδα, τὴ Μητέρα Σοβιετία.
Τὰ χρόνια πέρασαν, καὶ μαζί τους πέρασε στὸ χρονοντούλαπο τῆς ἱστορίας ἡ ΕΣΣΔ καθῶς καὶ κάθε ἄλλη προσπάθεια ἐδραιώσεως τῆς «Δικτατορίας τοῦ Προλεταριάτου». Παρὰ τὴν πολλάκις ἀποδεδειγμένη ἀποτυχία τῆς Μαρξιστικῆς θεωρίας καὶ τῶν ἐπιχειρήσεων νὰ ἐφαρμοστεῖ στὴν πράξη, σήμερα παραδόξως ὑπάρχουν στὴ γῆ περισσότεροι ἀπὸ ποτὲ ὑποστηρικτὲς τῆς Μαρξιστικῆς παράνοιας! Μάλιστα, ὁ σημερινὸς νεομαρξισμὸς ὅπως διαμορφώθηκε στὴν μετὰ  τὴν «Σχολὴ τῆς Φρανκφούρτης» ἐποχή, μεταμόρφωσε τὸν θεωρητικὸ κοινωνικὸ Μαρξισμὸ σὲ πολιτιστικὸ Μαρξισμό, ἐπιτρέποντάς του οὐσιαστικὰ νὰ ἐξέλθει ἀπὸ τὶς αἴθουσες τῶν πανεπιστημίων καὶ νὰ διεισδύσει βαθύτερα στὴν κοινωνία.
Στὴν αὐγὴ τοῦ 21ου αἰῶνος, ὁ πολιτιστικὸς Μαρξισμὸς βρῆκε πρόσφορο πεδίο δράσεως στὰ ΜΜΕ. Μέσα σὲ λίγα χρόνια ὁ πολιτιστικὸς Μαρξισμὸς μὲ τὰ ΜΜΕ κατάφερε ὅ,τι δὲν μπόρεσε νὰ καταφέρει ὁ παραδοσιακὸς Μαρξισμὸς μὲ τὰ ὅπλα. Ἔχει ἐξαπλωθεῖ σὲ ὅλες τὶς πτυχὲς τῆς κοινωνίας: στὴν ἐκπαίδευση ὅλων τῶν βαθμίδων, στὰ σώματα ἀσφαλείας, στὸν συνδικαλισμό, στὶς δομὲς τοῦ κράτους, ἀκόμα καὶ στὴν ἴδια τὴν οἰκογένεια.
Ἡ τόσο βαθιὰ διείσδυση τοῦ Μαρξισμοῦ στὶς δυτικὲς κοινωνίες ἔχει ἐπιτύχει τὴν καθιέρωση τῶν δικῶν του ἀρχῶν στὸν κοινωνικὸ ἰστὸ καὶ τὴν πολιτικὴ σκηνή. Ἔτσι, σήμερα δὲν ὑπάρχει σαφὴς διάκριση ἀνάμεσα στὴν πολύχρωμη άριστερὰ καὶ τὴν φιλελεύθερη δεξιά, ἀφοῦ στὶς οὐσία καὶ οἱ δύο πιστεύουν στὶς ἴδιες ἀρχὲς ποὺ καθορίζουν τὴ λεγόμενη «πολιτικὴ ὀρθότητα», ἡ ὁποία μὲ τὴ σειρά της άκολουθεῖ  τὶς ἀρχὲς τοῦ πολιτιστικοῦ Μαρξισμοῦ.
Ἡ καθιέρωση κοινῶν πολιτικῶν ἀρχῶν ὀδήγησε στὴν πλήρη μεταμόρφωση  τοῦ μέχρι πρότινος διαχωρισμοῦ ἀριστερᾶς καὶ δεξιᾶς, καὶ μαζὶ μὲ αὐτὸν καὶ τῶν ψηφοφόρων τους. Γι αὐτὸ καὶ ἡ ὑποψηφιότητα τοῦ Trump ξεχώρισε: Διότι ἦταν ὁ πρῶτος ὑποψήφιος Πρόεδρος τῶν ΗΠΑ ποὺ δὲν προσκύνησε τὴν πολιτικὴ ὀρθότητα προκειμένου νὰ ἐκλεγεῖ, ἀλλὰ χάραξε τὸ δικό του δρόμο.
Ἀπέναντί του εἶχε ἕνα γρανάζι τοῦ συστήματος, μία γυναίκα προερχόμενη ἀπὸ τὰ ἀπύθμενα βάθη τῆς διαφθορᾶς, χρηματοδοτούμενη ἀπὸ τὶς πιὸ σκοτεινὲς καὶ ἐπικίνδυνες δυνάμεις ποὺ κυριαρχοῦν σήμερα στὴ γῆ. Ἡ Χίλαρυ Κλίντον εἶχε τὸν ἀπόλυτο ἔλεγχο τῶν MME, τοῦ βαθέως κράτους, ἀκόμα καὶ τῶν διεθνῶν τρομοκρατικῶν ὀργανώσεων. Ἕνα σκυλὶ τοῦ πολέμου, ἡ μακελάρισσα τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, ἡ ὁποία εἶχε καταφέρει νὰ κερδίσει τὴν ὑποστήριξη ὅλου τοῦ πλανήτη.
Κι ὅμως, ὅλοι οἱ ἐν ζωὴ πρώην πρόεδροι τῶν ΗΠΑ, δημοκρατικοὶ καὶ ῥεπουμπλικάνοι, στήριζαν τὴν Κλίντον, τὴν Ντόρα Μπακογιάννη τῆς Ἀμερικῆς. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα ὅπου ἡ ΝΔ, ὁ παραδοσιακὰ πολιτικὸς ὑποστηρικτὴς τοῦ Ῥεπουμπλικανικοῦ Κόμματος τῶν ΗΠΑ, γιὰ πρώτη φορὰ στήριξε εὐθέως τὴν  ὑποψήφια τῶν Δημοκρατικῶν.
Μὲ αὐτὸ τὸ ἀνακάτεμα τῆς πολιτκῆς τράπουλας μεταλλάχθηκαν ἐπίσης καὶ οἱ ψηφοφόροι καὶ,  ἀναπόφευκτα, ἡ δομὴ τῶν κοινωνικῶν ταξεων. Μὲ τὴν πλήρη ἀποδόμηση τοῦ παραδοσιακοῦ θεωρητικοῦ Μαρξισμοῦ, ἡ πολιτικὴ ὀρθότητα (δηλαδὴ ὁ πολιτιστικὸς Μαρξισμός) δημιούργησε δύο νέες κοινωνικὲς τάξεις ποὺ πλέον δὲν ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὸ κοινωνικὸ status ἀλλὰ μὲ τὶς ἀρχὲς ποὺ τὶς διέπουν.
Ἂπὸ τὴ μία πλευρὰ ἔχουμε τὸ νέο εἶδος ἀνθρώπου – δημιούργημα τῆς πολιτικῆς ὀρθότητος. Πρόκειται γιὰ ἀπροσδιορίστου φύλου vegan ἀνθρωποειδή, μὲ τζίβες ἢ χρωματιστὰ μαλλιά (ῥόζ, μῶβ κτλ), συνήθως μὲ περιττὰ κιλὰ καὶ μὲ ἐπιθετικὸ ὗφος. Τὰ δίποδα αὐτοῦ τοῦ εἴδους φωνάζουν καὶ διαμαρτύρονται γιὰ ὁτιδήποτε ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς διεστραμένες ἀπόψεις τους. Ἂν καὶ δηλώνουν κατὰ τῆς βίας, δὲν διστάζουν νὰ προβοῦν ἢ νὰ ἐπικροτήσουν πράξεις βίας ποὺ στοχοποιοῦν τοὺς ταξικούς τους ἀντιπάλους. Τὸ χειρότερο ὅμως μὲ αὐτοὺς τοὺς ὑπανθρώπους εἶναι ἡ πεποίθηση καὶ ἡ σιγουριὰ ποὺ ἔχουν σχετικὰ μὲ τὴν ὀρθότητα τῶν ἀπόψεῶν τους. Δὲν θὰ κάτσουν σὲ καμία περίπτωση νὰ ἀντιπαρατεθοῦν μὲ  ἐπιχειρήματα ἀλλὰ θὰ χαρακτηρίσουν ὡς φασίστες, ῥατσιστές ὀμοφοβικοὺς κτλ τοὺς συνομιλητές τους, προτρέποντας μάλιστα τοὺς παραβρισκόμενους νὰ βιαιοπραγήσουν καὶ νὰ μὴν συνομιλήσουν μὲ τοὺς ἔχοντες ἄλλη ἄποψη. Τὸ ἴδιο σίγουροι νιώθουν καὶ ὡς οἱ μοναδικοὶ συνειδητοποιημένοι πολίτες, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα καταπίνουν ἀμάσητη τὴν προπαγάνδα τῶν New York Times, τοῦ CNN καὶ τοῦ ὅποιου καθεστωτικοῦ μέσου. Καὶ μάλιστα, ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἀριστερούληδες φιλελέφτ ἔχουν τὴν ἀκλόνητη πεποίθηση ὅτι εἶναι ἀνώτεροι ἀπὸ τὴν ἀμαθὴ πλέμπα ποὺ δὲν ἔχει ἀκόμα καταφέρει νὰ ἀποβάλει τὰ «ῥατσιστικὰ» καὶ «σεξιστικὰ» κατάλοιπα τοῦ παρελθόντος.
Στὸν ἀντίποδα, ἡ ἄλλη κοινωνικὴ τάξη ἀποτελείται ἀπὸ αυτόὺς ποὺ πιστὰ συνεχίζουν νὰ πιστεύουν στὴν βιολογικὴ πραγματικότητα. Ὁ παραδοσιακὸς ἀντιμαρξιστής, ὁ πολιτικὰ μὴ ὀρθός, ποὺ ἀναγνωρίζει μόνο δύο φύλα. Δὲν εἶναι τρανσέξουαλ, δὲν εἶναι ὀμοφυλόφιλος, ἀγαπάει τὴν οἰκογένειά του, πιστεύει στὸν Θεό, δὲν κάνει χρήση ναρκωτικῶν, εἶναι πατριώτης. Δὲν ἔχει τὴν ἐντύπωση ὅτι εἶναι ὁ ἀφυπνιστὴς τῆς «κοιμισμένης» κοινωνίας. Εἶναι ὁ «ἀπλὸς ἄνθρωπος» ποὺ ἀναφέρουν οἱ Lynyrd Skynyrd στὸ ὀμώνυμο τραγούδι τους. Εἶναι  αὐτὴ ἡ «ἀμαθῆς πλέμπα» (σύμφωνα μὲ τὴν ὀπτικὴ τῶν λιμπεραλιστῶν) ποὺ βρίσκεται στὸ περιθώριο τῆς κοινωνίας, οἱ ἄνθρωποι τῆς διπλανῆς πόρτας, οἱ ὁποίοι ὅμως ἀποδείχτηκαν λιγότερο ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὴν προπαγάνδα ποὺ χάφτουν οἱ λιμπεραλιστές. Εἶναι ὁ καταπιεσμένος χριστιανός, πατριώτης, οἱκογενειάρχης, ἐταιροφυλόφιλος, λευκὸς ἄνδρας ποὺ παλεύει νὰ ἐπιβιώσει ἀπὸ τὴν λαίλαπα τῆς λιμπεραλιστικῆς συμμαχίας τῆς ἄρχουσας τάξεως τῶν ἄθεων, ἀπάτριδων, ὀμοφυλόφιλων, ἔγχρωμων, φεμινιστριῶν.
Ἡ ταξικὴ πάλη στὴν ἐποχὴ τοῦ Donald Trump δὲν ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν κοινωνικὴ θέση τοῦ ἀτόμου ἢ μὲ τὴν καταγωγή του. Ἡ τοποθέτηση κάποιου στὸν κοινωνικὸ διαχωρισμὸ εἶναι σήμερα καθαρὰ ζήτημα ἐπιλογῆς. Τὸ μέχρι πρότινος «ἐπαναστατικὸ ὑποκείμενο» τοῦ Μὰρξ εἶναι σήμερα ἡ ἄρχουσα τάξη, ἐμπλουτισμένη μάλιστα μὲ τὰ στοιχεία τοῦ πολιτιστικοῦ Μαρξισμοῦ. Ἡ ἐπιλογὴ τοῦ καθενὸς στὸ ποῦ θέλει νὰ ἀνήκει εἶναι ἐλεύθερη καὶ ἔχει νὰ κάνει μὲ τὶς Ἀρχὲς, τὶς Ἀξίες καὶ τὰ Ἰδανικὰ τὰ ὁποία τὸν διέπουν.




Δημήτριος Τσίκας
26 Ἰανουαρίου 2017
  

Monday, December 26, 2016

Γιατί οἱ Πακιστανοί βιάζουν;

 Δὲν εἶναι λίγοι αὐτοὶ ποὺ ἀναρωτιούνται γιατὶ ἡ παιδοφιλία, ἡ ὀμοφυλοφιλία, ὁ βιασμὸς καὶ γενικῶς ἡ ὅποια παρεκλίνουσα σεξουαλικὴ συμπεριφορὰ ἐμφανίζονται σὲ τόσο μεγάλο βαθμὸ στους Πακιστανοὺς καὶ στοὺς ὑπόλοιπους λαοὺς τῆς ἀνατολῆς πέριξ τῆς Ἰνδίας.

Μπορεῖ γιὰ ἐμᾶς ποὺ ἤρθαμε σὲ ἐπαφὴ μὲ αὐτοὺς τοὺς ὑπανθρώπους προσφάτως νὰ εἶναι κάτι τὸ καινούριο, ἀλλὰ ὅσοι προέρχονται ἀπὸ ναυτικὲς οἰκογένειες εἶχαν ἀκούσει παλιότερα γιὰ τὶς συνήθειές τους. Στὸ βαπόρι δὲν ὑπάρχει ἰδιωτικὴ ζωὴ ὅπως στὰ διαμερίσματα ὅπου στοιβάζονται, ὁπότε οἱ παλαιοὶ ναυτικοὶ εἶχαν ἔρθει σὲ ἐπαφὴ νὲ αὐτὰ τὰ μοιάσματα καὶ πῆραν τὸ πρῶτο σὸκ πρὶν ἀπὸ ἐμᾶς.

Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὅταν βρίσκονται πολλοὶ πακιστανοὶ ἄντρες σὲ κοινόβιο (βαπόρι, διαμέρισμα κτλ), κάθε βδομάδα κάποιος ὑποδύεται τὸν ῥόλο τῆς γυναίκας. Καὶ ὅταν λέμε τὸν ῥολο τῆς γυναίκας, ἐννοούμε σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς: Πλένει τὰ πιάτα, συμμαζεύει τὸ σπίτι, καθαρίζει καὶ ἰκανοποιεῖ σεξουαλικῶς τοὺς ὑπόλοιπους. Τὴν ἐπόμενη βδομάδα φοράει κάποιος ἄλλος τὴν κελεμπία καὶ ἀναλαμβάνει ἐκεῖνος τὰ συζυγικὰ καθήκοντα.

Ὅσοι μένουμε σὲ γειτονιὲς μὲ πακιστανοὺς τοὺς ἔχουμε δεῖ κάθε βδομάδα νὰ κυκλοφορεῖ κάποιος ἄλλος ντυμένος μὲ κελεμπία. Στὴν ἀρχὴ δὲν γνώριζα τὸν λόγο, ἀλλὰ ἕνας φίλος ναυτικὸς μοῦ ἐξήγησε τὸ γιατί, κάτι τὸ ὁποῖο ἐπιβεβαίωσα καὶ ἀπὸ ἄλλους συναδέρφους του.

Τὸ φαινόμενο αὐτὸ δὲν εἶναι κάτι ποὺ ἐμφανίστηκε τὰ τελευταία χρόνια. Ἂν ἀνατρέξει κανεῖς στὴν καταγωγὴ τῶν πακιστανῶν καὶ σὲ πηγὲς ποὺ χρονολογούνται χιλιάδες χρόνια πίσω, θὰ διαπιστώσει πὼς ἀνέκαθεν εἶχαν τὴν φήμη τοῦ διεστραμένου.

Τὸ Πακιστὰν οὐσιαστικὰ ἀνῆκε στὴν Ἰνδία, καὶ μὲ τὴν ἀποχώρηση τῶν Ἄγγλων τὸ 1947 ἀναδύθηκε τὸ πρόβλημα τῶν θρησκευτικῶν διαφορῶν. Στὴν δυτικὴ Ἰνδία ὅπου ὁ μουσουλμανικὸς πληθυσμὸς ἦταν μεγαλύτερος, μετακινήθηκαν σχεδὸν ὅλοι οἱ ἰσλαμιστὲς τῆς Ἰνδικῆς χερσονήσου καὶ δημιούργησαν ἕνα σχεδὸν ἀμιγῶς Ἰσλαμικὸ κράτος.

Ἀναφορὲς περὶ σεξουαλικῆς ἀνωμαλίας στὰ Ἱνδουιστικὰ κείμενα.


Στὴν Ἰνδία ἐπικρατεῖ μέχρι σήμερα ὁ κοινωνικὸς διαχωρισμὸς μέσω τῶν καστῶν. Οἱ κάστες δημιουργήθηκαν κατὰ τὸν ἐποικισμὸ τῶν Ἰνδιῶν ἀπὸ τοὺς Ἰνδοευρωπαίους καὶ καθιερώθηκε ὡς ἕνα σύστημα προκειμένου νὰ προφυλάξει τὶς φυλετικὲς διαφορές. Στοὺς νόµους τοῦ Μανοῦ ἀλλὰ καὶ στὸ Ῥὶγκ Βέδα (ἕνα ἀπὸ τὰ ἀρχαιότερα ἱερὰ κείµενα τοῦ ἱνδουισµοῦ) ἀναγράφεται:


«Ὁ Θεὸς γέννησε πρώτα τοὺς Βραχµάνους ἀπὸ τὸ στόµα του. Μετά, ὁ Θεὸς γέννησε ἀπ’ τὰ µπράτσα του τοὺς Ξατρίγια (τοὺς πολεµιστὲς) γιὰ νὰ προστατεύουν τοὺς Βραχµάνους. Μετὲ ἔβγαλε ἀπὸ τὴν κοιλιά του τοὺς Βέσναβ (Βαΐσγια) γιὰ νὰ κάνουν ἐµπόριο. Καὶ τέλος, ἔβγαλε τοὺς Σοῦντρ ἀπὸ τὰ πόδια του, γιὰ νὰ ὑπηρετοῦν ὅλους τοὺς ἀπὸ πάνω.»


Ἐκτὸς ἀπὸ τὶς παραπάνω κάστες, ὑπῆρχαν καὶ Ντάλιτ, οἱ ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἀνήκαν σὲ κάποια κάστα. Αὐτοὶ ἦταν οἱ πιὸ μιαροὶ ποὺ οἱ ἀνήκοντες στὶς ὑπόλοιπες κάστες σιχαίνονταν ἀκόμα καὶ νὰ τοὺς ἀγγίξουν (σὲ μετάφραση στὰ ἑλληνικὰ θὰ μπορούσαν νὰ ὀνομαστοῦν «ἀνέγγιχτοι» ἤ «ἀθίγγανοι»).

Στὶς Βέδες, στὶς Πουράνα καὶ σὲ ἄλλα Ἱνδουιστικὰ κείμενα συναντάμε πολλὲς ἀναφορὲς σχετικὰ μὲ τὴν διαστροφὴ τῶν κατώτερων καστῶν. Συγκεκριμένα στὴν Vamśānucaritam γίνονται ἀναφορὲς στὴν νεκροφιλία καὶ νεκρολαγνία, ὅπου μέλη τῶν κατώτερων καστῶν ζοῦνε μὲ νεκροὺς διότι μόνο αὐτοὶ μποροῦν νὰ τοὺς ἀνεχτοῦν. Ἔτσι, παντρεύονται καὶ ἔχουν ἐρωτικὲς ἐπαφὲς μὲ νεκρούς, κάτι ποὺ προκαλεῖ τὴν ὀργὴ τῶν Θεῶν.

Στὴν Μαχαμπαράτα ἐντοπίζουμε παριπτώσεις παιδεραστίας. Στὸ 12ο βιβλίο τῆς Μαχαμπαράτα, τὴν Σάντι Πάρβα, ἀναφέρεται ἡ συνήθεια τῶν κατώτερων καστῶν νὰ παντρεύονται ὅσο τὸ δυνατὸν μικρότερα κορίτσια ὥστε νὰ ἔχουν τὸν χρόνο νὰ κάνουν πολλὰ παιδιά. Σὲ αὐτὴν τους τὴν συνήθεια ἀποδίδονται οἱ πολυμελεῖς οἱκογένειες τῶν ἀθιγγάνων (Ντάλιτ), κάτι τὸ ὁποῖο συναντάται καὶ στοὺς ἀθίγγανους ποὺ ἐμφανίστηκαν αἰῶνες ἀργότερα στὸν Βαλκανικὸ χῶρο.

Ἐπίσης, στὴν Vamana Purana ὅπου διαδραματίζεται στὴν βόρεια Ἰνδία (τὴν περιοχὴ ὅπου μέχρι σήμερα ἔχει τὰ περισσότερα περιστατικὰ βιασμῶν) ἀναφέρεται πὼς οἱ κατώτερες κάστες συνήθιζαν νὰ χρησιμοποιοῦν τὶς γυναῖκες τους ὡς ἀνταλλάξιμο εἶδος. Στὴν Mahatmya (κάτι σὰν ταξιδιωτικὸς ὀδηγός τῶν Ἱνδουιστικῶν Purana) τῆς Βεγγάλης γίνονται ξεκάθαρες ἀναφορὲς περὶ ἔγγαμων γυναικῶν ποὺ ἐκπορνεύονται μὲ τὴ βία ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς συζύγους τους.

Πῶς και γιατί ἀσπάστηκαν οἱ Ἰνδοί το Ἰσλάμ;


Τὸ σύστημα τῶν καστῶν βοήθησε ὥστε νὰ κρατούνται ἀποστάσεις ἀνάμεσα στοὺς πολιτισμένους λευκοὺς καὶ στοὺς ὑπανθρώπους τῶν κατώτερων καστῶν (ἀφρικανικῆς καταγωγῆς) ποὺ προέβαιναν στὶς προαναφερθεῖσες ἀποτρόπαιες πράξεις. Μὲ τὴν διάδοση τοῦ Ἰσλὰμ στὴν περιοχὴ περίπου κατὰ τὸν 9ο αἰῶνα, οἱ κατώτερες κάστες ἀσπάστηκαν τὴ νέα αὐτὴ θρησκεία διότι τοὺς ὑποσχόταν μιὰ ἀταξικὴ κοινωνία στὴν ὁποία δὲν παίζει κανέναν ῥόλο ἡ καταγωγή. Ἔτσι, στὴν βορειοδυτικὴ Ἰνδία καὶ στὶς περιοχὲς ὅπου σήμερα ἐκτείνονται τὸ Πακιστὰν καὶ τὸ Μπαγκλαντές, οἱ κατώτερες κάστες τῶν νεκρόφιλων, τῶν βιαστῶν καὶ τῶν παιδεραστῶν ἀλλαξοπίστησαν χωρὶς δεύτερη σκέψη.

Τὸ Ἰσλὰμ ἀπὸ τὴν φύση του ἔδειχνε ἀνοχὴ σὲ θέματα σεξουαλικῆς διαστροφῆς, ὁπότε οἱ ἀνώμαλοι τῶν κατώτερων καστῶν τῆς Ἰνδίας προσαρμόστηκαν γρήγορα στὰ νέα δεδομένα, καὶ μὲ τὸ πέρασμα τῶν αἰώνων τὸ Πακιστὰν ἔγινε μία ἀπὸ τὶς πιὸ φανατικὲς Ἰσλαμικὲς χῶρες.