Friday, May 26, 2017

Ῥαγιᾶδες καὶ Ἀγωνιστές: Μιὰ ἱστορία ποὺ κρατάει ἀπὸ παλιά.

Κατὰ τὸ δεύτερο ἥμισυ τῆς τουρκοκρατίας ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων εἶχε συμβιβαστεῖ πλήρως μὲ τὴν ἐπικρατούσα κατάσταση καὶ ζοῦσε μιὰ «φυσιολογικὴ» ζωή. Πλήρωνε τὸ χαράτσι της, τὸν κεφαλικὸ φόρο καὶ γενικῶς ὑπέκυπτε σὲ ὁποιαδήποτε ἀπαίτηση τῶν Ὀθωμανῶν.
Ἀνάμεσα στοὺς ῥαγιᾶδες ὑπῆρχε καὶ μιὰ μικρὴ μειοψηφία ἀνυπότακτων Ἑλλήνων ποὺ ἀρνούνταν νὰ σκύψει ταπεινὰ τὸ κεφάλι στὸν κατακτητή. Αὐτὴ ἡ μειοψηφία τῶν «ξεβράκωτων» (ὅπως τοὺς ἔχει ἀποκαλέσει ὁ σημερινὸς Πατριάρχης τῶν Ὀρθοδόξων, Βαρθολομαῖος) εἶχε ἐπιλέξει διαφορετικὸ δρόμο ἀπὸ αὐτὸν ποὺ διάλεξαν οἱ προσκυνημένοι ὁμοεθνεῖς τους. Πῆραν τὰ βουνὰ καὶ διαχώρισαν τὴ θέση τους ἀπὸ τοὺς ὑπόλοιπους.
Οἱ ξεβράκωτοι κλέφτες ἐνοχλούσαν μόνο τοὺς Τούρκους, μιᾶς καὶ οἱ νομοταγεῖς Ἕλληνες δὲν ἤθελαν νὰ ἔχουν καμία σχέση μαζί τους διότι αὐτὸ θὰ χαλοῦσε τὸ καλὸ κλίμα συνεργασίας ποὺ εἶχαν ἀναπτύξει μὲ τοὺς κατακτητές.
Τὰ πράγματα ὅμως ἄλλαξαν ὅταν οἱ ξεβράκωτοι ἐπαναστάτες ἄρχισαν νὰ ἐπιδίδονται σὲ κλεφτοπόλεμο μὲ τοὺς Ὀθωμανούς. Τότε οἱ σώφρονες νομοταγεῖς Ἕλληνες προσπάθησαν μὲ κάθε τρόπο νὰ σταματήσουν αὐτὴν τὴν τρέλα τῶν παλαβῶν ξεβράκωτων ἀντιδραστικῶν. Πῆραν εὐθέως τὸ μέρος τοῦ κατακτητοῦ καὶ ἀφόρισαν τοὺς πρωτοστάτες τῆς Ἐθνεγερσίας, πιστεύοντας πὼς μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο θὰ συνεχίσουν τὴν ἤρεμη ῥαγιάδικη ζωή τους.
Τὰ χρόνια πέρασαν, καὶ οἱ ἀπόγονοι τῶν ῥαγιάδων τοῦ τότε εἶναι καὶ σήμερα ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία. Καταδικάζουν τὴ βία ἀπὸ ὅπου καὶ ἂν προέρχεται, ὅπως ἔκαναν καὶ χθὲς μὲ τὴν βόμβα ποὺ ἔσκασε στὰ χέρια τοῦ ἐκπροσώπου τῶν κατακτητῶν. Ἀποτροπιασμός καὶ φρίκη στὴν σκέψη τῶν ῥαγιάδων ποὺ ἔσπευσαν νὰ καταδικάσουν τὴν ἐνέργεια αὐτῶν τῶν λίγων ποὺ ἀκόμα ἀντιστέκονται.
Τὶ καὶ ἂν οἱ σημερινοὶ ξεβράκωτοι ἀνήκουν σὲ ἰδεολογικὰ ἀντίθετο χῶρο ἀπὸ ἐμᾶς, ἀξίζουν τὸν σεβασμό μας καὶ τὴν στήριξή μας στὸν κλεφτοπόλεμο ποὺ διεξάγουν. Διότι ὅποιος στοχοποιεῖ τοὺς ἀναρχικοὺς γιὰ τὶς πρακτικές τους καὶ παίρνει εὐθέως τὸ μέρος τοῦ Παπαδήμου καὶ τῆς συμμορίας του, δὲν διαφέρει καθόλου ἀπὸ τους νομοταγεῖς ῥαγιᾶδες ποὺ δουλοπρεπῶς πλήρωναν τοὺς φόρους τους στοὺς Ὀθωμανούς.
Οἱ ὅποιες διαφορὲς πρέπει νὰ παραμεριστούν στὸν πόλεμο ποὺ διεξάγεται σήμερα. Ἐξάλλου, ἂν ζούσαμε στὸ 1821 οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς δὲν θὰ ἤμασταν ἰκανοποιημένοι ἀπὸ τὴν ποιότητα τῶν ἀγωνιστῶν. Προσωπικά, εἶμαι σίγουρος ὅτι θὰ ἔκρινα ἀρνητικὰ καὶ θὰ δυσανασχετούσα στὴν σκέψη πὼς οἱ συναγωνιστὲς ποὺ διεξάγουν τὸν ἀγώνα εἶναι κάποιοι ἀθυρόστομοι μελαμψοὶ ἀλβανόφωνοι, ἀλλὰ ἡ ἱστορία ἔκρινε πὼς ἦταν ἀρκετοὶ ὥστε νὰ διεκπεραιώσουν τὸ Θεάρεστο ἔργο τους.
Ἔτσι καὶ σήμερα, βλέποντας τὴν ἀπάθεια τῶν ἐν Ἑλλάδι Ἐθνικοσοσιαλιστῶν, ἐπιλέγω ἀνοιχτὰ τὴν μαχητικότητα τῶν ἀναρχικῶν, οἱ ὁποίοι κρατοῦν ζωντανοὺς στὴν μνήμη μας αὐτοὺς ποὺ πρόδωσαν τὴν Πατρίδα μας, καὶ κάνουν ὁτιδήποτε δυνατὸν ὥστε νὰ παραμείνουν ζωντανοὶ στὴν μνήμη μας καὶ μόνο.
Εὖγε τὸν ἀναρχικὸ χῶρο ποὺ τολμᾶ νὰ προβαίνει σὲ τέτοιες ἐνέργειες καὶ νὰ διεξάγει τὸν πόλεμο ἐναντίον τοῦ κατακτητοῦ.
Ὅσο γιὰ τοὺς δήθεν ἀντισυστημικοὺς ποὺ ἔσπευσαν νὰ συμπαρασταθοῦν στὸν Παπαδῆμο καὶ νὰ καταδικάσουν τὴν βομβιστικὴ ἐπίθεση ἐναντίον του, εἶναι πραγματικὰ γελοίοι.




Δημήτριος Τσίκας
26 Μαΐου 2017

Wednesday, May 17, 2017

Ἡ ὀμοφυλοφυλία ὡς Ὀθωμανικὸ κατάλοιπο τῆς Ἑλληνικῆς κοινωνίας.

Ὅταν παρουσιάστηκα στὸν στρατό, στὸ Κέντρο Ἐκπαιδεύσεως Διαβιβάσεων στὴν Καλαμάτα, εἶχα σοκαριστεῖ μὲ τὴν ὀμολογία κάποιου μουσουλμάνου συνυπηρετούντα πὼς εἶναι φυσιολογικὸ γι’ αὐτοὺς νὰ ἰκανοποιοῦν τὶς σεξουαλικές τους ὀρμὲς πάνω σὲ ἄλλους ἄντρες. Μάλιστα, μοῦ ἐκμυστηρεύτηκε πὼς ὅλοι οἱ μουσουλμάνοι τοῦ Κέντρου ἔχουν στοχοποιήσει ἕναν συγκεκριμένο ὀμόθρησκό τους, ὁ ὁποῖος λόγω τῆς μικρῆς σωματικῆς του διαπλάσεως μποροῦσε εὔκολα νὰ ἀκινητοποιηθεῖ καὶ νὰ βιαστεῖ. Μοῦ εἶπε μάλιστα πὼς ὅλοι οἱ ἀδύναμοι μικροκαμωμένοι ἄνδρες ἔχουν ἀποδεχτεῖ τὴν μοίρα τους καὶ ὅτι στὴν ἀρχὴ ἀντιδροῦν ἀλλὰ μετὰ ἀποδέχονται τὴν θέση τους στὴν κοινωνία.
Ὁ συγκεκριμένος στρατιῶτης μιλοῦσε σπαστὰ ἑλληνικὰ καὶ δὲν εἶχε τελειώσει οὔτε κἂν τὸ δημοτικό, καὶ ἶσως γι’ αὐτὸ δὲν ἀντιλαμβανόταν τὴν σοβαρότητα τῶν ὅσων ἐξομολογούταν. Στὴν ἐπαίσχυντη ὅμως αὐτὴ πράξη προέβαιναν καὶ οἱ μορφωμένοι ἐκ τῶν μουσουλμάνων, καθῶς καὶ οἱ ἀθίγγανοι στρατιῶτες.
Ἡ πρακτικὴ τῆς ἀναδείξεως τοῦ «ἀνδρισμοῦ» μέσω τοῦ ἐνεργητικοῦ ὀμοφυλοφιλικοῦ ἔρωτα εἶναι μιὰ πρακτικὴ ποὺ κρατάει ἀπὸ τὰ χρόνια τῆς τουρκοκρατίας. Στὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἦταν νόμιμος θεσμὸς τὸ «γιουσουφάκι», δηλαδὴ τὸ νεαρὸ ἀγόρι ποὺ ἰκανοποιοῦσε σεξουαλικὰ τὸν Μπέη ἢ τὸν Πασὰ ποὺ τὸ εἶχε ὑπὸ τὴν ἰδιοκτησία του. Ἐπίσης, μὲ τὸν ὀμοφυλοφιλικὸ ἔρωτα οἱ Τούρκοι στρατιῶτες ἐπιδείκνειαν τὸν «ἀνδρισμό» τους (;) στοὺς αἰχμαλώτους πολέμου πρὶν τοὺς ἐκτελέσουν.
Πολλοὶ Ἕλληνες σήμερα, ἂν καὶ δὲν ἔχουν κάποια τουρκικὴ καταγωγή, ἔχουν ἐκτουρκιστεῖ οἰκειοθελῶς μέσω τῆς υἱοθετήσεως  ἀνατολίτικων συνηθειῶν στὸν τρόπο διασκεδάσεως, στὴν μουσική (μπουζούκια, τσιφτετέλια, ζεϊμπέκικα, ἀμανέδες κτλ), στὴν χρήση κομπολογιοῦ ἢ μπεγλεριοῦ, στὸ καθημερινὸ λεξιλόγιο ποὺ χρησιμοποιοῦν καὶ γενικῶς σὲ ὅλες τὶς πτυχὲς τῆς καθημερινότητᾶς τους. Ἡ ἔντονη ἐπιρροὴ τοῦ Ὀθωμανικοῦ πολιτισμοῦ στὴ νεοεληνικὴ κοινωνία, πέρασε σὲ κάποια μερίδα τοῦ Ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ καὶ τὴν ἀρρωστημένη συνήθεια τῆς ἀναδείξεως τοῦ ἀνδρισμοῦ μέσω τῆς ἐνεργητικῆς ὀμοφυλοφιλικῆς πράξεως.
Πρὸ ἠμερῶν γίναμε μάρτυρες τῆς ἀναβιώσεως αὐτοῦ τοῦ Ὀθωμανικοῦ ἐθίμου ἀπὸ ἕνα μέλος τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου, καὶ μάλιστα ἀπὸ ὑψηλόβαθμο στέλεχος τοῦ Ἐθνικιστικοῦ (;) κόμματος τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς. Ὁ κύριος Κασιδιάρης, ἐξερχόμενος τῆς αἰθούσης συνεδριάσεων, ὑπερηφανεύτηκε μπροστὰ στὶς κάμερες πὼς «γάμησε μιὰ ἀδερφὴ καὶ ἀποχωρεῖ».
Εἶναι ἐμφανὲς πὼς ὁ μπουζουκόβιος Κασιδιάρης εἶναι θιασῶτης τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτῆς συνήθειας. Ὁ ἐν λόγω βουλευτὴς εἶναι γνωστὸς γιὰ τὴν ἔντονη παρουσία του στὰ μπουζούκια τὸν καιρὸ πρὶν ἐκλεγεῖ βουλευτής, καὶ γενικῶς ἡ ὅλη του παρουσία καὶ αἰσθητικὴ δείχνει ἕντονη τὴν Ὀθωμανικὴ κουλτούρα μὲ τὴν ὁποία ἔχει ἀνατραφεῖ. Πῶς εἶναι δυνατόν ὅμως ἕνας πατριῶτης Ἕλληνας τουρκοφάγος Ἑθνικιστής νά τρέφει τόση ἀγάπη γιά τόν τουρκικό πολιτισμό; Καὶ κυρίως: Πῶς εἶναι δυνατόν ὁ ἐκπρόσωπος κάποιου κόμματος πού ἔχει δηλώσει κατά καιρούς την ἀντίθεσή του στά σύμφωνα συμβίωσης καί στά δικαώματα τῶν ὀμοφυλοφίλων, νά δηλώνει εὐθαρσῶς πώς ἐρεθίζεται ὅταν βλέπει ἀνδρικά ὀπίσθια;
Ἀκόμα καὶ ἂν δεχτοῦμε πὼς ὁ Κασιδιάρης ἀπλῶς χρησιμοποίησε μιὰ ἔκφραση ποὺ συνηθίζεται στοὺς κύκλους τῶν τσιφτετελάδων τοῦ εἴδους του, πῶς γίνεται ἕνας ἐκπρόσωπος τῆς διαφυλάξεως τῆς Ἀξίας τῆς οἰκογένειας (καὶ ὑποτίθεται ἐχθρὸς τῶν ὀμοφυλόφιλων οἰκογενιῶν) νά διαιωνίζει τέτοιου εἴδους ἐκφράσεις πού προωθοῦν την ὀμοφυλοφιλία;
Εἴτε πρόκειται ἀπλῶς γιὰ μιὰ φράση, εἴτε γιὰ μιὰ σκοτεινὴ συνήθεια στὴν ὁποία προβαίνει ὁ Κασιδιάρης στὴν προσωπική του ζωή, τὸ μόνο σίγουρο εἶναι ὅτι αὐτὴ ἡ πρακτικὴ δὲν εἶναι κάτι κατακριτέο γιὰ τὸν Κασιριάρη καὶ θεωρεῖ τὴν ἐνεργητικὴ ὀμοφυλοφιλικὴ πράξη ὡς ἕνα στοιχεῖο ἀνδρισμοῦ. Δὲν εἶναι τυχαία ἄλλωστε καὶ ἡ ὑπερπροσπάθεια τοῦ ἐν λόγω βουλευτὴ νὰ ἐπιδείξει τὴν τεστοστερόνη ποὺ ξεχειλίζει ἀπὸ τὰ μούσκουλά του.
Σύμφωνα μάλιστα μὲ τὴν Ἔνωση Ἀστυνομικῶν Ὑπαλλήλων Ἀττικῆς, μὲ τὴν ὁποία τὸ κόμμα τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς ἔχει πολὺ στενὴ συνεργασία, ἡ δήλωση τοῦ Κασιδιάρη εἶναι ἕνα coming out, δηλαδὴ μιὰ δημόσια δήλωση γιὰ τὴν διαφορετικὴ σεξουαλική του προτίμηση. Συγκεκριμένα, ὁ τροχονόμος Φωτεινὸς Παγιαύλας, μέλος τῆς ΕΝ.ΑΣ.Υ.Α., μὲ ἀφορμὴ τὴν δήλωση τοῦ Κασιδιαρη, σχολίασε:

«Σήμερα ο κύριος Ηλίας Κασιδιάρης έγινε ο πρώτος Έλληνας πολιτικός που κάνει coming out, που κάνει δημόσια δήλωση για την διαφορετική σεξουαλική προτίμησή του από την κυρίαρχη. Γιατί ως γνωστό, γκέι δεν είναι μόνο οι παθητικοί, αλλά και οι ενεργητικοί. Το ίδιο ισχύει και για τους αμφιφυλόφιλους. Αρκεί να επιβεβαιώσει αυτά τα λεγόμενα ο κύριος Δένδιας. Αν είναι έτσι, χαιρετίζω αυτή του τη δήλωση και ελπίζω η ΧΑ να τον στηρίξει αμέριστα. Και μέσω αυτού του γεγονότος η ΧΑ να αλλάξει πολιτική απέναντι στους ΛΟΑΔ ανθρώπους. Και γιατί όχι, να αλλάξει πολιτική απέναντι στους ανάπηρους, απέναντι στους πρόσφυγες και μετανάστες, απέναντι και σε μας τους αστυνομικούς που δεν μας θέλει να συνδικαλιζόμαστε.
Προσωπικά το πρώτο coming out Έλληνα πολιτικού θα είναι το μόνο ενθαρρυντικό νέο για τη Δημοκρατία μας μέσα στην αβεβαιότητα των τελευταίων ημερών, μέσα στις μαύρες ειδήσεις ότι με το τέταρτο μνημόνιο για εμάς τους χαμηλόβαθμους αστυνομικούς υπάρχουν ετήσιες περικοπές 200-300 ή χιλίων ευρώ.
Μονόδρομος τα δικαιώματα των αστυνομικών, μονόδρομος η πανελλήνια ένστολη διαμαρτυρία των Σωμάτων Ασφαλείας την Τετάρτη, μονόδρομος η ενδυνάμωση της Δημοκρατίας, μονόδρομος τα Ανθρώπινα Δικαιώματα».



Monday, May 15, 2017

Διαγωνισμὸς βλακείας: Ἀριστερὸς ἐναντίον χριστιανοῦ.



Μὲ τὴν ἐπικράτηση τῆς ἀριστερᾶς στὸν δημόσιο λόγο, καὶ ἰδιαίτερα μετὰ τὴν κατάκτηση τῆς ἐξουσίας ἀπὸ αὐτήν, εἴμαστε μάρτυρες μιᾶς ἀνηλεοῦς ἐπιθέσεως ἐναντίον τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Οἱ ἐκπρόσωποι τῆς ἀριστερᾶς, ἂν καὶ δείχουν μεγάλη εὐαισθησία στὶς ἄλλες θρησκεῖες, δὲν χαρίζονται στὰ στραβὰ τοῦ χριστιανισμοῦ καὶ κατακρίνουν κάθε τὶ θεωροῦν στραβό.
Ἀντιθέτως, ἡ ἐπίσημη θέση τῆς Ἑκκλησίας, μέσω τῆς ἠγεσίας της, ἔρχεται ὅλο καὶ πιὸ κοντὰ στὶς ἀπόψεις τῆς ἀριστερᾶς, υἱοθετώντας τὶς θέσεις της σὲ καίρια ζητήματα ὅπως τὸ λαθρομεταναστευτικό, τὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ κτλ. Δὲν εἶναι λίγες οἱ φορὲς ποὺ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος, Ἱερώνυμος, ἔχει συναντηθεῖ μὲ τὸν πρωθυπουργὸ τῆς ἀριστερᾶς καὶ ἔχουν συμφωνήσει στὴν κοινὴ γραμμὴ ἀριστερᾶς-Ἑκκλησίας.
Παρ’ ὅλη τὴν καλὴ σχέση τοῦ ἠγετη τους μὲ τὴν Ἑκκλησία, οἱ hard core ἀριστεροὶ συνεχίζουν νὰ κατακρίνουν τὴν χριστιανικὴ πίστη ἐνοχλούμενοι ἀπὸ κάποιες πρακτικὲς ποὺ ἀκολουθοῦν οἱ χριστιανοί. Ἀντιθέτως, οἱ χριστιανοὶ δὲν δείχνουν νὰ ἐνοχλούνται ἀπὸ τὶς ἰδέες καὶ τὶς πρκατικὲς τῶν ἀριστερῶν, μὲ τὶς ὁποῖες πολλὲς φορὲς συγκλίνουν, ὅπως γιὰ παράδειγμα ἡ ἀγάπη γιὰ τοὺς μετανάστες, τοὺς φτωχούς, τοὺς φυλακισμένους, τὰ ΑΜΕΑ καὶ γενικῶς ὅσων δημιουργοῦν συναισθήματα οἴκτου καὶ λύπης.
Στὴν παρούσα μελέτη θὰ ἀναλύσουμε κάποιες πρακτικὲς τῶν χριστιανῶν ποὺ ἐνοχλοῦν το ἀριστερὸ πόπολο, καθῶς καὶ μιὰ συγκριτικὴ μελέτη τῶν δύο αὐτῶν θρησκειῶν. Στὴ συνέχεια, μέσω τῶν συμπερασμάτων ποὺ θὰ ἐξαχθοῦν, θὰ μελετήσουμε μὲ ἐπιστημονικὸ τρόπο ποιὸς ἀπὸ τοὺς δύο ἔχει δίκιο (ἢ μάλλον σφάλει λιγότερο).
Ξεκινώντας τὸ ἄρθρο, παίρνοντας ἀφορμὴ ἀπὸ τὴν ἐπικαιρότητα, θὰ ἀναφερθῶ στὴ νεκρολαγνεία τῶν χριστιανῶν ποὺ δείχνει νὰ ἐνοχλεῖ τοὺς ἀριστερούς. Κάθε φορὰ ποὺ τὸ σκήνωμα κάποιου ἁγίου (ὅπως προσφάτως τῆς Ἁγίας Ἑλένης) τίθεται σὲ λαϊκὸ προσκύνημα, οἱ ἄθεοι ἀριστεροὶ κατακρίνουν αὐτὴν τὴν πρακτικὴ καὶ θεωροῦν ὅτι εἶναι ἀναχρονιστικὴ καὶ ἀντιαισθητική. Ἔτσι, αὐτὴ ἡ συνήθεια τῶν χριστιανῶν ἐξοργίζει τοὺς ἀριστεροὺς οἱ ὁποίοι μὲ τὴν σειρά τους ἀπαιτοῦν τὴν ἀπαγόρευση τέτοιων πρακτικῶν.
Γενκῶς οἱ ἀριστεροὶ στέκονται στὸν ἀναχρονισμὸ τῆς Ἑκκλησίας καὶ εἰρωνεύονται μυστήρια καὶ ἐνέργειες ποὺ ἀκολουθοῦν μιὰ παράδοση αἰώνων. Γιὰ παράδειγμα, κάθε χρόνο κατὰ τὴν περίοδο πρὶν τὴν διεξαγωγὴ τῶν Πανελλαδικῶν ἐξετάσεων, οἱ εὐλογίες τῶν ἱερέων πρὸς τοὺς μαθητὲς ἀντιμετωπίζονται μὲ εἰρωνεία ἀπὸ τοὺς ἀριστερούς, θεωρώντας πὼς ἡ προσευχὴ καὶ ἡ εὐλογία δὲν ἔχουν θέση στοὺς ἐκκολαπτόμενους ἐπιστήμονες. Τὴν ἴδια κριτικὴ ἀσκοῦν καὶ γιὰ τὶς λιτανεῖες ποὺ κάνουν οἱ χριστιανοὶ σὲ περιόδους ξηρασίας, συγκρίνοντᾶς τες μάλιστα μὲ τὶς θυσίες ποὺ κάνανε κάποιοι πρωτόγονοι πολιτισμοὶ στὸν θεὸ τῆς βροχῆς.
Ἀπὸ τὴν πλευρά τους οἱ χριστιανοί, δὲν ἀναλώνονται στὸ νὰ ὑπερασπιστοῦν τὶς πρακτικές τους ἢ νὰ ἀποδώσουν παρόμοιες κατηγορίες στοὺς ἀριστερούς, ἀλλὰ κρατοῦν μιὰ ἀπαθὴ στάση. Παρ’ ὅλα αὐτά, εἶναι εὐκολο νὰ διαπιστώσει κάποιος ὁμοιότητες στὶς πρακτικὲς τῶν χριστιανῶν καὶ τῶν ἀριστερῶν. Γιὰ παράδειγμα τὸ προσκύνημα ἱερῶν λειψάνων δὲν εἶναι προνόμιο τῶν χριστιανῶν, ἀλλὰ καὶ οἱ ἀριστεροὶ κάνουν ἀκριβῶς τὸ ἴδιο. Ἡ μούμια τοῦ Λένιν στὴ Μόσχα κάθε χρόνο συγκεντρώνει χιλιάδες πιστῶν ἀριστερῶν, καὶ ἀποτελεῖ ἀγαπημένο μνημεῖο πρὸς ἐπίσκεψη τῶν ἐν Ἑλλάδι ἀριστερῶν. Ὁ φανατισμὸς ὅμως τῶν ἀριστερῶν εἶναι τόσο μεγάλος, ποὺ ἀδυνατοῦν νὰ δοῦν τὴν ὁμοιότητα τῆς πτωματολαγνείας τοῦ Λένιν μὲ τὸ προσκύνημα τοῦ λειψάνου κάποιου ἁγίου.
Ὅσον ἀφορᾶ τὸ θέμα τῆς προσευχῆς καὶ τῆς εὐλογίας, οἱ ἀριστεροὶ ἔχουν τὸν δικό τους τρόπο νὰ ἐκφράζονται καὶ νὰ εὐλογοῦν τὸν σκοπό τους: τὶς πορεῖες. Ἔχουμε δεῖ κατὰ τὸ κοντινὸ παρελθὸν νὰ γίνονται πορεῖες κατὰ τῆς ἀνεργίας, κατὰ τῆς λιτότητος, κατὰ τῆς παγκοσμιοποιήσεως… μέχρι καὶ κατὰ τῶν νόμων ποὺ οἱ ἴδιοι ψήφιζαν. Ἡ λύση γιὰ τὸν ἀριστερὸ ἔρχεται πάντα μὲ τὴν διοργάνωση μίας πορείας. Γιὰ τὸν ἀριστερὸ δηλαδή, ἡ ἀνεργία καὶ ἡ λιτότητα εἶναι ξεκάθαρα ἀποτέλεσμα ἐπιλογῆς, λὲς καὶ ὑπάρχουν ἄτομα στὸν πλανήτη ποὺ νὰ ἐπιθυμοῦν ἐξ ἰδεολογίας τὴν ὕπαρξη τοῦ κοινωνικοῦ φαινομένου τῆς ἀνεργίας. Δὲν ὑπάρχει καμία λογικὴ σὲ αὐτό. Εἶναι σὰν νὰ κάνουν πορεία ἐναντίον τῆς βαρύτητας, θεωρώντας πὼς μὲ ἕναν νόμο καὶ ἕνα ἄρθρο θὰ καταργηθεῖ καὶ θὰ μποροῦμε νὰ πετάμε.
Ἐκτὸς τῆς πορείας, ὁ αριστερὸς θεωρεῖ πὼς μὲ τὴν ψήφιση νόμων μποροῦν νὰ ἀλλάξουν τὴν φύση. Ἔτσι, ὁ νόμος καθορίζει ἂν κάποιος εἶναι ἄντρας, γυναῖκα, ζῶο, πλακτὸν ἢ ὁτιδήποτε ἄλλο μπορεῖ νὰ γίνει ἕνας ἀριστερός.

Πάμε τώρα νὰ συγκρίνουμε τὸν τρόπο σκέψεως τοῦ ἀριστεροῦ καὶ τοῦ χριστιανοῦ καὶ νὰ κρίνουμε ποιὸς εἶναι πιὸ βλάκας. Δὲν θὰ ἀναλωθοῦμε στὴν ἐπιστημολογία ὥστε νὰ διαπιστώσουμε κατὰ πόσο οἱ πρακτικὲς τῶν χριστιανῶν καὶ τῶν ἀριστερῶν συμβάλλουν στὴν διαμόρφωση τοῦ ἀποτελέσματος, πολὺ ἀπλὰ διότι δὲν ἀπατείται νὰ εἶναι κάποιος ἐπιστήμονας γιὰ νὰ γίνει χριστιανὸς ἢ ἀριστερός. Θὰ κρίνουμε τὴν σκέψη τοῦ καθενὸς βάσει τοῦ ἀποτελέσματος ποὺ τοῦ ἐπιτρέπει νὰ συνεχίζει νὰ εἶναι χριστιανὸς/ἀριστερὸς ἢ ὄχι.
Στατιστικῶς, ἔχει συμβεῖ πολλὲς φορὲς κάποιος ὑποψήφιος νὰ ἐπιτύχει μετὰ ἀπὸ προσευχή, ἔχει τύχει πολλὲς φορὲς νὰ βρέξει μετὰ ἀπὸ λιτανεία, ὅπως ἐπίσης πολλὲς προσευχὲς ἔχουν εἰσακουστεῖ καὶ πραγματοποιηθεῖ. Ἡ ἴδια ἡ ἐπιστήμη ἀναγνωρίζει τὸ φαινόμενο τῆς αὐθυποβολῆς καὶ ἔχουν γίνει πολλὲς μελέτες σχετικὰ μὲ τὶς ἰαματικὲς ἰδιότητες τῆς προσευχῆς καὶ γενικότερα τῆς πίστεως ἀνεξαρτήτως θρησκείας. Τὰ τάματα σὲ κάθε ἑκκλησία ἐπιβεβαιώνουν τὴν ἀποτελεσματικότητα τῆς προσευχῆς, εἴτε αὐτὰ προέρχονται ἀπὸ συγκυρία εἴτε ὅντως ἀπὸ ὡς ἀποτέλεσμα τῆς πίστεως.
Ἀντιθέτως, ποτὲ δὲν ἔχει σημειωθεῖ ἐξάλειψη (ἢ ἔστω μείωση) τῆς ἀνεργίας ἢ τῆς λιτότητας ὡς ἀποτέλεσμα μίας πορείας. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ γιὰ τὴν παγκοσμιοποίηση, ἡ κατάργηση τῆς ὁποίας ἀποτελεῖ πάγια ἀπαίτηση κάθε ἀριστερῆς πορείας. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν ἀριστερὴ πολιτικὴ γενικότερα, ἡ ὁποία ὁπουδήποτε καὶ ἂν ἔχει ἐφαρμοστεῖ, ἔχει ἀποτύχει παταγωδῶς.

Καὶ ἐπειδὴ ὁ ὀρισμὸς τῆς βλακείας εἶναι ἡ ἐπανάληψη τοῦ ἴδιου πειράματος ἀναμένοντας διαφορετικὸ ἀποτέλεσμα κάθε φορά, τὸ βραβεῖο βλακείας πηγαίνει πανηγυρικὰ στοὺς ἀριστερούς. Εἰλικρινά, οἱ ἀριστεροὶ δὲν ἔχουν κανένα ἠθικὸ δικαίωμα νὰ ἀποκαλοῦν βλάκες, ὄχι μόνο τοὺς χριστιανούς, ἀλλὰ κανένα ἔμβιο ὄν στὸν πλανήτη. Ἀκόμα καὶ μιὰ ἀμοιβάδα ἔχει περισσότερο ἀναπτυγμένο ἐγκέφαλο ἀπὸ τὸν ἀριστερὸ ὑπάνθρωπο…

Monday, May 8, 2017

Τὸ πρόβλημα στὸ συνταξιοδοτικὸ καὶ ἡ λύση του.

Ἀκούω συχνὰ ἀπὸ συνταξιούχους ποὺ τοὺς μειώθηκε ἡ σύνταξη νὰ λένε τὴν φράση «Τὰ πληρώσαμε αὐτά. Δικά μας λεφτὰ εἶναι καὶ μᾶς τὰ τρῶνε».
Δυστυχῶς αὐτοὶ ποὺ ἀναμασάνε τὴν παραπάνω φράση δὲν ἔχουν δίκιο. Δὲν εἶναι δικά τους λεφτὰ καὶ ποτὲ δὲν τὰ πλήρωσαν.
Ἡ Ἑλλάδα ἀκολουθεῖ τὸ ἀναδιανομητικὸ σύστημα συνταξιοδοτήσεως, ποὺ σημαίνει πὼς οἱ ἐργαζόμενοι καλύπτουν μὲ τὶς εἰσφορές τους τὶς συντάξεις τῶν συνταξιούχων. Ἀναλογικά, γιὰ νὰ στηριχτεῖ αὐτὸ τὸ σύστημα προϋποθέτει νὰ ἐργάζονται τέσσερις γιὰ κάθε συνταξιούχο ποὺ λαμβάνει τὴν σύνταξή του. Ἔτσι, οἱ σημερινοὶ ἐργαζόμενοι καλύπτουν τοὺς σημερινοὺς συνταξιούχους καὶ καλὴ τῇ πίστει ἀναμένουν νὰ ἀκολουθήσει καὶ ἡ ἐπόμενη γενιὰ τὸ ἴδιο ὅταν οἱ ἴδιοι θὰ συνταξιοδοτηθοῦν.
Τι γίνεται ὅμως ὅταν ἡ ἐπόμενη γενιά ἐργαζομένων δέν εἶναι σέ θέση νά στηρίξει τίς συντάξεις τῶν συνταξιούχων, εἴτε λόγω ὑψηλῆς ἀνεργίας, εἴτε λόγω μειώσεως τῶν μισθῶν, εἴτε λόγω ὑπογεννητικότητας;
Τὸ ἀναδιανομητικὸ σύστημα συνταξιοδοτήσεως ἔχει μία λογικὴ ὅταν στήνεται ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἕνα συνταξιοδοτικὸ σύστημα, προκειμένου ἐκ τοῦ μηδενὸς νὰ δώσει κάτι στοὺς ἠλικιωμένους. Μὲ τὸν καιρὸ ὅμως θὰ πρέπει νὰ προσαρμοστεῖ σὲ ἕνα πιὸ δίκαιο καὶ ἀνταποδοτικὸ σύστημα, τόσο γιὰ νὰ προστατευτοῦν αὐτοὶ ποὺ εἰσέφεραν (στὸν ὁποιονδήποτε βαθμό) κατὰ τὸν ἐργασιακό τους βίο σὲ αὐτό, ὅσο καὶ γιὰ μὴν καταρρεύσει τὸ συνταξιοδοτικὸ σύστημα σὲ περιόδους οἰκονομικῆς κρίσεως ὅπως αὐτὴ ποὺ βιώνουμε σήμερα.   
Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ὅμως ποὺ ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ ὁ Μεταξᾶς ἐδραίωσε τὸ συνταξιοδοτικὸ στὴν Ἑλλάδα μέχρι σήμερα δὲν ἔχει ἀλλάξει τίποτα, εἶναι λογικὸ νὰ φτάσει ἡ κατάσταση σὲ αὐτὸ τὸ ὀριακὸ σημεῖο. Καὶ μάλιστα ἄργησε νὰ σκάσει ἡ φοῦσκα, ἀφοῦ μεταπολεμικὰ ὅλο βρίσκαμε παράθυρα προκειμένου νὰ γεμίζουμε αὐτὸ τὸ βαρέλι δίχως πάτο: Πρῶτα μὲ τὸ σχέδιο Μάρσαλ, μετὰ μὲ τὴν οἰκονομικὴ ἄνθιση τῆς Ἀπριλιανῆς Ἐπαναστάσεως, ἔπειτα μὲ τὴν Ε.Ο.Κ. καὶ τὰ πακέτα Ντελόρ, ὕστερα μὲ τὰ μαγειρεμένα στοιχεία τοῦ Σημίτη καὶ τὸν φθηνὸ δανεισμὸ λόγω εὐρὼ… Μέχρι ποὺ ἡ ἀπάτη δὲν μποροῦσε νὰ τραβήξει ἄλλο καὶ ἡ βόμβα ἔσκασε.
Μαζὶ μὲ τὴν βόμβα τοῦ ἔτσι κι ἀλλιῶς σάπιου ἀναδιανομητικοῦ συνταξιοδοτικοῦ συστήματος, τὴν κατάσταση χειροτέρεψε καὶ ἡ διαπλοκὴ τῶν συντεχνιῶν ποὺ εἶχαν ἐξασφαλίσει  εὐνοϊκὲς ῥυθμίσεις γιὰ πάρτη τους, καθῶς καὶ ἡ διαφθορὰ τῶν διοικητικῶν στελεχῶν ποὺ ἐξασφάλιζαν κρατικὸ χρήμα (ἐπιπλέον τῶν ἐργασιακῶν εἰσφορῶν). Σὺν τοῖς ἄλλοις, ὁ κρατικὸς παρεμβατισμὸς ποὺ ὑποχρέωνε τὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεία νὰ ἀγοράσουν κρατικὰ ὀμόλογα, στὴν οὐσία διέλυσε τὸ συνταξιοδοτικὸ σύστημα τὸ ὁποῖο μὲ τὴ σειρά του κατέρρευσε μαζὶ μὲ τὸ κράτος[1].
Σήμερα, μὲ τὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεία ῥημαγμένα καὶ τὴν ἀναλογία ἐργαζομένων συνταξιούχων σχεδὸν στὸ 1:1, ἡ κατάσταση εἶναι μὴ ἀναστρέψιμη. Γι αὐτὸ καὶ θὰ πρέπει κάποιος νὰ βγεῖ καὶ νὰ ἐνημερώσει ὑπεύθυνα τοὺς συνταξιούχους: «Κύριοι, ἡ σύνταξή σας θὰ μειωθεῖ στὸ ¼ διότι δὲν ὑπάρχουν ἐργαζόμενοι νὰ σᾶς καλύψουν». Ἄλλωστε ἡ γενιά τους, ἡ γενιὰ τοῦ Πολυτεχνείου, δὲν εἶναι καὶ ἄμοιρη εὐθυνῶν. Ἄν κάποιος πρέπει νὰ θυσιαστεῖ γιὰ νὰ ξεκινήσουμε ἀπὸ τὴν ἀρχή, ἂς εἶναι ὁ ὑπεύθυνος γιὰ αὐτὸ τὸ χάλι. Αὐτοὶ κατέστρεψαν τὴν οἰκονομία, αὐτοὶ ἔχτισαν τὸ βαθὺ κράτος, αὐτοὶ ἀφάνισαν τὴν ἐπιχειρηματικότητα, αὐτοὶ ἐμπόδισαν τὴν μηχανογράφηση τοῦ δημοσίου, αὐτοὶ πῆραν τὰ θαλασσοδάνεια, αὐτοὶ ὑπερχρέωσαν τὸ κράτος, αὐτοὶ ἔριξαν τὴν ταφόπλακα στὶς Ἀξίες καὶ τὰ Ἰδανικὰ, αὐτοὶ εὐθύνονται γιὰ τὴν ὑπογεννητικότητα, τὰ ναρκωτικά, τὴν ἐγκληματικότητα…
Τέρμα πιὰ τὰ χαϊδέματα καὶ τὰ γλυκόλογα. Ὅποιος ἔχει στὴν οἰκογένειά του λαμόγια ποὺ συνετέλεσαν σὲ αὐτὴν τὴν κατάσταση, ὀφείλει νὰ ξεκαθαρίσει τὴν θέση του: Ἢ μὲ αὐτοὺς ἢ μὲ Ἐμᾶς.
Συναισθηματισμοὶ τοῦ τύπου: «Καί τί νά κάνω ῥέ σύ; Πατέρας μου εἶναι. Νά τοῦ κόψω τήν καλημέρα;» δὲν  χωράνε πλέον. Ναί, νὰ κόψεις τὴν καλημέρα ἂν δὲν ἔχεις τὰ ἀρχίδια νὰ τοῦ πάρεις τὸ κεφάλι. Διότι ἂν βάζεις τὸν κλέφτη συγγενή σου πιὸ ψηλὰ ἀπὸ τὴν Πατρίδα καὶ τὴν Φυλή σου ποὺ κατέστρεψε αὐτὸς ὁ κοπρίτης, τότε σημαίνει πὼς τὰ γονίδιά του μόλυναν καὶ ἐσένα. Καὶ ἀφοῦ ἡ σαπίλα προχώρησε στὴν ἐπόμενη γενιά, μοναδικὴ λύση εἶναι νὰ κόψουμε ὅ,τι σάπιο ὑπάρχει πρὶν ἐξαπλωθεῖ ἡ γάγγραινα…




Δημήτριος Τσίκας
8 Μαΐου 2017




[1] Νὰ σημειωθεῖ πὼς τὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεία τῶν ὑπολοίπων κρατῶν ποὺ ἔπεσαν θύματα τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως, δὲν ἐπιρρεάστηκαν ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ κατάσταση τῆς χῶρας, καὶ ἀπλῶς μείωσαν τὸ κέρδος ἀπὸ τὰ ἐπενδυτικὰ πακέτα στὰ ὁποία ἐπένδυσαν. 

Thursday, May 4, 2017

Ἐθνικοσοσιαλισμὸς καὶ κρατισμός.

Στὴν ἀκαδημαϊκὴ βιβλιογραφία τῶν πολιτικῶν ἐπιστημῶν ὁ Ἐθνικοσοσιαλισμὸς συγκαταλέγεται στὰ συγκεντρωτικὰ καθεστῶτα. Γι᾿ αὐτὸ καὶ οἱ ἀντικρατισταὶ φιλελεύθεροι, ὅταν ἀναφέρωνται σὲ συστήματα μὲ ἰσχυρὸ κρατικὸ παρεμβατισμό, ἀντιμετωπίζουν τὸν κομμουνισμὸ καὶ τὸν Ἐθνικοσοσιαλισμὸ σὰν νὰ ἐπρόκειτο γιὰ συστήματα ποὺ ἐκπηγάζουν καὶ διέπονται ἀπὸ τὶς ἴδιες ἀξίες.
Αὐτὸ ποὺ ἐσκεμμένως παραβλέπεται ἀπὸ τοὺς φιλελευθέρους καὶ προπαγανδιστικῶς δὲν μελετᾶται στὶς πολιτικὲς ἐπιστῆμες εἶναι τὸ ἐξῆς: Ὁ Ἐθνικοσοσιαλισμὸς λαμβάνεται ὡς κρατισμός, ὄχι γιατὶ ἀπαγορεύει τὴν ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία (ὅπως συμβαίνει στὰ κομμουνιστικὰ καθεστῶτα), ἀλλὰ ἐπειδὴ ἀποτελεῖ τὸ ΜΟΝΑΔΙΚΟ παράδειγμα ἐπιτυχημένου μοντέλου μὲ ἔντονο τὸν κρατικὸ παρεμβατισμό.
Ὁπότε, ἀντὶ σήμερα ὁ Ἐθνικοσοσιαλισμὸς νὰ ἀποτελῇ τὸ πρότυπο μιᾶς ὁλοκληρωμένης φιλοσοφικῆς-πολιτικῆς κοσμοθεάσεως μὲ  οἰκονομικὲς ἐπίσης προεκτάσεις, λοιδορεῖται συστηματικῶς τόσον ἀπὸ τοὺς φιλελευθέρους ἰδεοληπτικοὺς ἀντικρατιστὰς  ὅσον καὶ ἀπὸ τοὺς ἀριστερούς, ποὺ ἐπανειλημμένως ἀποτυγχάνουν παταγωδῶς νὰ ἐφαρμόσουν τὴν ἀντιφυσικὴ δογματικὴ θεωρία τους στὸν πραγματικὸ κόσμο.
Ἱστορικῶς, ὁ Ἐθνικοσοσιαλισμὸς εἶναι τὸ μοναδικὸ πολιτικὸ σύστημα τοῦ 20οῦ αἰῶνος τὸ ὁποῖο δὲν κατέρρευσε ἐκ τῶν ἔσω (ὅπως συνέβη μὲ τὸν κομμουνισμὸ καὶ τὶς καπιταλιστικὲς δημοκρατίες) ἀλλ᾿, ἀπεναντίας, χρειάστηκε νὰ ἐπιστρατευθῇ ὁλόκληρος ὁ πλανήτης ἐναντίον τῆς Ἐθνικοσοσιαλιστικῆς Γερμανίας προκειμένου νὰ τὸν καταπνίξουν βιαίως καὶ διὰ τῆς μεγίστης ἀνθρωποσφαγῆς, βάσει τῆς ὁποίας κατόπιν, ὡς ἀπόλυτοι πλέον κύριοι τῆς προπαγάνδας καὶ τῆς ἱστοριογραφίας, δαιμονοποιοῦν τὸν Ἐθνικοσοσιαλισμό, ἀσυστόλως ψευδολογοῦντες, πλαστογραφοῦντες καὶ διαστρέφοντες γεγονότα, νοήματα, παραδόσεις, λαοὺς καὶ συνειδήσεις. Ὁ Χίτλερ μισήθηκε τόσο πολὺ ἀπὸ τὸ πολιτικὸ κατεστημένο τῆς ἐποχῆς του διότι, μὲ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ Ἐθνικοσοσιαλισμοῦ στὴν πράξη, παρεβίαζε τὴν καθιερωμένη ἀντιστροφὴ ἀξιῶν καὶ προτεραιοτήτων, ποὺ στὸ ἀποκορύφωμά της καταντάει στὴν πρακτική, κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ «ἡγέτες» πλουτίζουν καὶ ὁ λαὸς δυστυχεῖ.
Ὁ Χίτλερ δημιούργησε τὸ πρῶτο (καὶ μοναδικὸ μέχρι σήμερα) σύγχρονο κοινωνικὸ κράτος, ποὺ παρεῖχε στὸν πολίτη ὄχι μόνον τὰ ἀπαραίτητα πρὸς τὸ ζῆν ἀλλὰ καὶ μία πρωτόγνωρη γιὰ τὰ δεδομένα τῆς ἐποχῆς πολυτέλεια. Πέραν δηλαδὴ τῶν ἐργατικῶν δικαιωμάτων, τοῦ δωρεὰν συστήματος ὑγείας, τῆς δωρεὰν παιδείας, τῶν ἐργατικῶν κατοικιῶν κ.λπ., ὁ Χίτλερ εἶχε πάει λίγο παραπέρα: Σὲ μία ἐποχὴ ποὺ τὸ αὐτοκίνητο ἀποτελοῦσε εἶδος πολυτελείας, μόνον δὲ οἱ βασιλεῖς ἢ οἱ πολὺ πλούσιοι τὸ διέθεταν, ὁ Χίτλερ ἀπεφάσισε νὰ δώσῃ στὸν λαὸ αὐτὸ ποὺ ὣς τότε κανένας ἐργάτης στὸν κόσμο δὲν μποροῦσε κἂν νὰ ὀνειρευθῇ. Τὸ Volkswagen (αὐτοκίνητο τοῦ λαοῦ) ἔδωσε στὸν Γερμανὸ ἐργάτη τὴν ἀξιοπρέπεια ποὺ τοῦ ἄξιζε, ὥστε πλέον ἡ πολυτέλεια νὰ μὴ ἦταν προνόμιο μόνον τῆς πλουτοκρατίας ἢ τῆς ἡγεσίας μιᾶς χώρας, ἀλλὰ κοινωνικὸ ἀγαθὸ ἑνὸς ὁμοψύχου Λαοῦ. Ἔτσι, οἱ ἐργάτες ἀπελάμβαναν τὴν κυριακάτικη ἐκδρομή τους στὶς παρεχόμενες ἀπὸ τὸ κράτος ἐξοχικὲς κατοικίες των, ὁδηγώντας τὸ δωρεὰν Volkswagen στὶς (χωρὶς διόδια) Autobahn ποὺ μέχρι καὶ σήμερα παραμένουν ἐν λειτουργίᾳ ὡς πρότυπα αὐτοκινητοδρόμων.
Καὶ μάλιστα, σὲ μία χώρα ποὺ ἡ αὐτοκινητοβιομηχανία εἶχεν ἤδη ἀρχίσει νὰ ἀποτελῇ βασικὸ τομέα τῆς ἰδιωτικῆς οἰκονομίας, ἡ κρατικὴ Volkswagen κατάφερε νὰ ἀνταγωνισθῇ τὶς ἰδιωτικὲς αὐτοκινητοβιομηχανίες ὄχι μόνον στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Γερμανίας ἀλλὰ καὶ στὶς ἐξαγωγές.
Τὸ παράδειγμα τῆς Volkswagen εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ παραδείγματα τῆς ἐπιτυχημένης κρατικῆς Ἐθνικοσοσιαλιστικῆς πολιτικῆς. Ὁ κρατισμὸς τῆς Ἐθνικοσοσιαλιστικῆς Γερμανίας ἔχει ἐπιτύχει τὸν ὑψηλότερο ῥυθμὸ ἀναπτύξεως καὶ τὴν μεγαλύτερη πρόοδο ποὺ ἔχει ἐπιτύχει ποτὲ χώρα στὴν παγκόσμιο οἰκονομικὴ ἱστορία, διαψεύδοντας πανηγυρικὰ τόσο τοὺς ἰσχυρισμοὺς τῶν φιλελευθέρων περὶ ἐλεύθερης οἰκονομίας, ὅσο καὶ τοὺς κομμουνιστάς πού, ὅπου καὶ ἂν ἐφήρμοσαν τὴν μαρξιστικὴ θεωρία τους, ἔφεραν τὴν ἀπόλυτη καταστροφή.
Ἡ ἐπιτυχημένη οἰκονομικὴ πολιτικὴ σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἀναβάθμιση τῆς ποιότητος ζωῆς τοῦ ἐργάτη, ἀναδεικνύει τὸν Ἐθνικοσοσιαλισμὸ ὡς τὴν μοναδικὴ ἐπιτυχημένη πολιτικὴ κοσμοθεωρία ποὺ ἔχει ποτὲ ἐφαρμοσθῆ, ὅπου δέον νὰ ληφθῇ καὶ ὑπ᾿ ὄψιν ὅτι εἶχε μόνον ἓξ ἔτη εἰρηνικῆς ἐφαρμογῆς καὶ δὴ ὑπὸ τὴν ἀσφυκτικὴν πίεσιν διεθνοῦς οἰκομικοῦ κ.λπ. πολέμου.
Γιὰ τὴν ἀξιοπρέπεια καὶ τὰ πρωτοφανῆ προνόμια ποὺ ἐξησφάλισε ὁ Χίτλερ γιὰ τὸν ἐργάτη μισήθηκε τόσο πολὺ ἀπὸ τοὺς κομμουνιστάς, διότι ἀφῄρεσε τὴν βάση τῆς κομμουνιστικῆς προπαγάνδας,  ἀφοῦ μάλιστα ἐπίσης, παρ ὅλο ποὺ ἡ ΕΣΣΔ ἦταν πολὺ πιὸ πλούσια ἀπὸ τὴν Γερμανία σὲ (ἀνεξαντλήτους καὶ ἀχανεῖς!) φυσικοὺς πόρους, δὲν κατάφεραν οἱ «ἐργατοπατέρες» μπολσεβῖκοι ποτὲ νὰ προσφέρουν στὴν ἐργατικὴ τάξη μιὰ ζωὴ στοιχειωδῶς ἔστω  ἀπηλλαγμένη ἀπὸ τὴν πεῖνα καὶ τὸν φόβο. Γι’ αὐτὸ καὶ κατὰ τὸν Β΄ Π.Π. οἱ κομμουνισταὶ ἀνεγνώρισαν ὡς φυσικό τους σύμμαχο ἀπέναντι στὴν ἀναδυομένη ἐθνοφυλετικὴ ἐπίγνωση καὶ ἀναγέννηση τοὺς καπιταλιστὰς αὐθέντας τῆς Ἀγγλίας, τῶν ΗΠΑ καὶ τοῦ δεινῶς καταδυναστευομένου δυτικοῦ κόσμου συνολικῶς.


Δημήτριος Τσίκας
20 Ἀπριλίου 2017


Δημοσιεύτηκε στὶς 20 Ἀπριλίου 2017 στὴν ἐπίσημη ἰστοσελίδα  τοῦ Συνδέσμου Ἐθνοφυλετικῆς Ἀναπλάσεως «ΑΡΜΑ»

Monday, May 1, 2017

Τὰ νέα δεδομένα στὸ Σκοπιανὸ καὶ ἡ στάση μας ὡς Ἐθνικοσοσιαλιστὲς καὶ ὡς κράτος.

Ἀπὸ τὸ ξέσπασμα τῆς κρίσεως μὲ τὴν εἰσβολὴ τῶν ὑποστηρικτῶν τοῦ Γκρουέφσκι στὸ Σκοπιανὸ κοινοβούλιο, παρακολουθῶ τὶς ἀντιδράσεις τῶν Ἑλλήνων ἐθνικιστῶν στὰ social media καὶ στὶς κατ’ ἰδίαν συζητήσεις, καὶ γιὰ μία ἀκόμα φορὰ διαπιστώνω τὸ ἰδεολογικὸ κενὸ ποὺ ὑπάρχει στὸν εὐρύτερο Ἐθνικιστικὸ καὶ Ἐθνικοσοσιαλιστικὸ χῶρο. Ἐμφανίστηκαν (ὅπως ἦταν ἀναμενόμενο) οἱ τυπικοὶ χριστιανορθόδοξοι Ἀλβανοφάγοι ποὺ ὑποστηρίζουν τὰ Σκόπια μὲ τὸ σκεπτικὸ ὅτι ἔτσι θὰ κοπεῖ τὸ σχέδιο τῆς μεγάλης Ἀλβανίας, ὅπως ἐπίσης καὶ οἱ διάφοροι δεξιοπατριῶτες ποὺ χωρὶς ἶχνος γνώσεως σχετικὰ μὲ τὴν πολιτικὴ σκηνὴ στὰ Σκόπια (καὶ γενικῶς χωρὶς καμία συνοχὴ στὸν τρόπο σκέψεως) λένε τὸ μακρύ τους καὶ τὸ κοντό τους.

Ἂς πάρουμε ὅμως τὰ πράγματα μὲ τὴν σειρά.

Πρὸ μηνῶν, στὶς ἐκλογὲς ποὺ διεξήχθησαν στὰ Σκόπια, τὸ κόμμα τοῦ Γκρουέφσκι ἀναδείχτηκε πρῶτο χωρὶς ὅμως αὐτοδυναμία. Δὲν μπόρεσε νὰ σχηματίσει κυβέρνηση και, σύμφωνα μὲ τὸ Σύνταγμα, ὁ Πρόεδρος τῆς χῶρας ὄφειλε νὰ δώσει ἐντολὴ σχηματισμοῦ κυβερνήσεως στὸ δεύτερο κόμμα, τὸ SDSM τοῦ Zaev.

Νὰ σημειώσουμε ὅτι τὸ SDSM μαζὶ μὲ τὰ Ἀλβανικὰ κόμματα τῆς ἀντιπολιτεύσεως ἔχουν τὴν κοινοβουλευτικὴ πλειοψηφία, καὶ ἀπὸ κοινοῦ ἐξέλεξαν τὸν πρῶτο Ἀλβανὸ Πρόεδρο τῆς Βουλῆς τῶν Σκοπίων. Γι αὐτὸ καὶ ὁ πρόεδρος τῆς χῶρας (καὶ πιόνι τοῦ Γκρουέφσκι), Γκιόργκε Ιβάνοφ, ἀρνήθηκε νὰ ἐπιτρέψει τὸν σχηματισμὸ κυβερνήσεως ἀπὸ τὸ δεύτερο κόμμα καὶ στὴν οὐσία ὑποκίνησε τὰ ἐπεισόδια.

Οἱ ἀψιμαχίες ἀνάμεσα σὲ Ἀλβανοὺς καὶ τὶς Σκοπιανὲς ἀρχὲς ὑπάρχουν ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια, σχεδὸν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς δημιουργίας τοῦ παρασιτικοῦ ψευδοκράτους ποὺ ὑπάρχει μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ ἀποσταθεροποιεῖ τὴν ἤδη ἀποσταθεροποιημένη περιοχὴ τῶν Βαλκανίων. Οἱ Ἀλβανοὶ οὐδέποτε ἀναγνώρισαν τοὺς Σκοπιανοὺς ὡς Μακεδόνες, ἐνῶ συγχρόνως ἀναγνωρίζουν τὰ κυριαρχικὰ δικαιώματα τῶν Σέρβων, Βουλγάρων καὶ Ἑλλήνων στὶς μὴ-Ἀλβανικὲς περιοχές.

Ποιά στάση θά πρέπει νά κρατήσουμε οἱ Ἕλληνες;

Κατ’ ἀρχᾶς, ἡ ὁποιαδήποτε στήριξη στὰ Σκόπια ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ πλευρά, ἀναγνωρίζει ἄμεσα (οὔτε κἂν ἔμμεσα) τὸ «Μακεδονικὸ ἔθνος». Καὶ αὐτὸ διότι ἡ Ἀλβανία ἔχει ἀναμφισβήτητα κυριαρχικὰ δικαιώματα σὲ περιοχὲς ὅπου ἀνέκαθεν ὑπῆρχε Ἀλβανικὸς πληθυσμός (Τέτοβο, Κουμάνοβο, Μπρόδετς, Σόποτ καὶ ἀλλοῦ). Ὁπότε ἡ ἀμφισβήτηση τῆς κυριαρχίας τῆς Ἀλβανίας σὲ ἐδάφη ὅπου ὑπάρχει ἀμιγῶς Ἀλβανικὸς πληθυσμός, δίνει πάτημα στοὺς Σκοπιανοὺς νὰ στηρίξουν τὴν ὅλη προπαγάνδα τους, καὶ χάνουμε κάθε δικαίωμα νὰ ὑποστηρίξουμε ὡς Ἑλλάδα τὴν ἀνυπαρξία τοῦ «Μακεδονικοῦ» ἔθνους, ἀφοῦ θὰ ἔχουμε ἀναγνωρίσει τὴν κυριαρχία του ἔναντι τῶν Ἀλβανῶν.

Ἡ Ἀλβανία δὲν ἀναγνωρίζει τὰ Σκόπια ὡς «Μακεδονία» καὶ σὲ διεθνὲς διπλωματικὸ ἐπίπεδο στηρίζει τὴν θέση τῆ Ἑλλάδος στὸ Σκοπιανὸ ζήτημα. Παρόμοια στάση κρατάει καὶ ἡ Βουλγαρία, ἡ ὁποία ναὶ μὲν ἀναφέρεται στὰ Σκόπια ὡς «Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας», ἀλλὰ δὲν ἀναγνωρίζει τὴν ὕπαρξη Μακεδονικοῦ ἔθνους ἢ Μακεδονικῆς γλώσσας. Ἡ μοναδικὴ γειτονικὴ χῶρα ποὺ ἀναγνωρίζει τὸ ανύπαρκτο αὐτὸ ἔθνος εἶναι οἱ δήθεν φίλοι μας, οἱ ὁμόδοξοι Σέρβοι.

Γι’ αὐτὸ καὶ θεωρῶ ἀπαράδεκτο ἀπὸ δήθεν ἐθνικιστὲς νὰ παίρνουν ἀνοιχτὰ τὸ μέρος τῶν «Μακεδόνων» θεωρώντας πὼς ἔτσι βλάπτουν τὴν Ἀλβανία, μιᾶς καὶ ἡ θέση τῆς Ἀλβανίας, ὄχι μόνο εἶναι ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ καὶ ἀποτελεῖ τὸν μοναδικό μας σύμμαχο ἀπὸ τὶς γειτονικὲς χῶρες σχετικὰ μὲ τὸ Σκοπιανὸ ζήτημα.

Ἡ κύρια πηγὴ ποὺ ὑποκινεῖ κάποιους ὑπερπατριῶτες νὰ πάρουν μιὰ τόσο ἀνθελληνικὴ στάση καὶ νὰ στηρίξουν τὸ «Μακεδονικὸ» ἔθνος ἀπέναντι στοὺς Ἀλβανούς, εἶναι ὁ φιλοσλαβισμὸς ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἡ ἀμορφωσιὰ καὶ ἡ ἐπικίνδυνη ἡμιμάθεια κατάφεραν νὰ δημιουργήσουν ἕνα ἀνύπαρκτο ἔθνος στηριζόμενο ἀρχικὰ ἀπὸ τοὺς σλαβόφιλους Ὀρθόδοξους καὶ στὴ συνέχεια ἀπὸ τοὺς ἀνθέλληνες κομμουνστές.

Προτεινόμενη λύση:

Ὡς Ἕλλην καὶ πολιτικὸς ἐπιστήμων μὲ μεταπτυχιακὲς σπουδὲς στὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῶν μικρῶν κρατῶν (Small States Studies) καὶ εἰδίκευση στὴν ἀμυντικὴ πολιτικὴ τῶν μικρῶν κρατῶν, ὀφείλω νὰ παρουσιάσω ἕνα ὁλοκληρωμένο σχέδιο ποὺ θὰ ἀποτελοῦσε τὴν ἰδανικὴ λύση στὴν ἀντιμετώπιση τῆς κρίσεως στὰ Σκόπια καὶ τὴν στάση ποὺ θὰ πρέπει νὰ κρατήσουμε ὡς κράτος. Νὰ σημειωθεῖ πὼς ἀπέστειλλα e-mail στὸ Ὑπουργεῖο Ἐθνικῆς Ἀμύνης καὶ γνωστοποίησα τὴν πρόθεσή μου νὰ συμμετέχω ἀμισθὶ στὴν ἐπιτροπὴ ἀντιμετωπίσεως τῆς κρίσεως στὰ Σκόπια. Πρὸς τὸ παρὸν δὲν ἔχω λάβει κάποια ἀπάντηση.

Τὸ 258 σελίδων σχέδιο ποὺ ἔχω ἐκπονήσει μπορεῖ νὰ περιγραφεῖ περιληπτικὰ ὡς ἐξῆς:
Ἡ καταπάτηση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων εἶναι ὁ μοναδικὸς λόγος ποὺ μᾶς ἐπιτρέπουν οἱ Διεθνεῖς Συνθῆκες ποὺ ἔχουμε ὑποχράψει νὰ εἰσβάλουμε σὲ ξένο ἔδαφος. Ἡ προστασία τῶν Ἑλλήνων σὲ Μοναστήρι καὶ Γευγελή, καθῶς καὶ ἡ προστασία ὁποιασδήποτε ἄλλης μειονότητος, μᾶς δίνει τὸ πάτημα νὰ ἐπέμβουμε στρατιωτικῶς καὶ ἔχοντας ἐξασφαλίσει τὴν στήριξη τῶν Διεθνῶν ὀργανισμῶν καὶ τῶν συμμάχων μας. Ἀκόμα καὶ ἂν δὲν ὑπάρξει καταπάτηση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, θὰ πρέπει νὰ δημιουργηθεῖ.

Ἡ ὅποια ἐπέμβαση θὰ πρέπει νὰ γίνει ἀφοῦ πρώτα συγκλιθεῖ συμβούλιο τῶν γειτονικῶν μὲ τὰ Σκόπια κρατῶν, Ἀλβανία, Σερβία καὶ Βουλγαρία. Λόγω τῆς περιορισμένης ἀναγνώρισης καὶ τῶν ἀμφισβητούμενων ἐδαφῶν, τὸ Κόσσοβο δὲν θὰ συμμετέχει, ἀλλὰ θὰ ἔχει τὸ δικαίωμα ἀποστολῆς παρατηρητὴ στὴ Σύνοδο.

Στὴ Σύνοδο θὰ καθοριστοῦν οἱ διεκδικίσεις τῶν κρατῶν ἀπὸ τὴν Σερβία, θὰ καθοριστοῦν οἱ λεπτομέρειες τῆς ἐπεμβάσεως καὶ θὰ καταστεῖ σαφὲς ὅτι ὁποιαδήποτε μεταξύ μας διαφορὰ θὰ μείνει ἐκτὸς τῆς συνεργασίας μας στὸ ἔδαφος τῶν Σκοπίων. Τὸ μοναδικὸ ἐρωτηματικὸ ποὺ ὡς πολιτικὸς ἐπιστήμων δὲν μπορῶ νὰ προβλέψω, εἶναι ἡ στάση τοῦ ΝΑΤΟ ὡς πρὸς τὴν συμμετοχὴ τῆς Σερβίας, πρῶτον λόγω τοῦ παρελθόντος, καὶ κατὰ δεύτερον λόγω τοῦ ὅτι εἶναι ἡ μοναδικὴ ἀπὸ τὶς χῶρες ποὺ δὲν ἀνήκουν στὴν Συμμαχία.

Κατὰ τὴν στρατιωτικὴ ἐπέμβαση ποὺ θὰ ἀκολουθήσει τὴ Σύνοδο (μὲ ἢ χωρὶς τὴν συμμετοχὴ τῆς Σερβίας), θὰ ἔχουν ἤδη προκαθοριστεῖ οἱ ζῶνες ἐπεμβάσεως τῶν κρατῶν ποὺ θὰ κληθοῦν νὰ προστατέψουν τὶς μειονότητές τους. Ἔτσι, θὰ δημιουργηθοῦν οἱ ἐξῆς ζῶνες: Ἡ Ἀλβανική, ἡ Σερβική (ἐφόσον ξεπεραστοῦν οἱ ὅποιες διαφωνίες καὶ καθοριστοῦν οἱ λεπρομέρειες ποὺ θὰ κρίνουν τὴν συμμετοχή της ἢ ὄχι), ἡ Βουλγαρική, ἡ Ἑλληνική, καὶ ἡ δημιουργία τοῦ κράτους τῶν Ῥομὰ στὰ πρότυπα τοῦ Κοσσόβου, γιὰ τὶς περιοχὲς στῖς ὁποῖες ὑπῆρξε διαφωνία κατὰ τὴ Σύνοδο ὅσον ἀφορὰ τὴν κυριότητα ἢ σὲ περιοχὲς ὅπου ἡ ἐθνοτικὴ κατανομὴ τοῦ πληθυσμοῦ δὲν εἶναι ξεκάθαρη.

Κάθε ζώνη ἐπεμβάσεως θὰ ἀναλάβει τὴν ἀπογραφὴ τοῦ πληθυσμοῦ ποὺ διαμένει σὲ αὐτήν. Ἔτσι, σὲ δεύτερη φάση θὰ γίνει ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν καὶ οἱ Ἀλβανοὶ τῆς Ἑλληνικῆς, Βουλγαρικῆς, Σερβικῆς ζώνης καθῶς καὶ οἱ Ἀλβανοὶ διαμένοντες στὸ κράτος τῶν Ῥομὰ θὰ μετακινηθοῦν στὴν Ἀλβανικὴ ζώνη, οἱ Βούλγαροι (καὶ ὅσοι δηλώνουν «Μακεδόνες») τῶν ἄλλων ζωνῶν θὰ μετακινηθοῦν στὴν Βουλγαρική, οἱ Ἕλληνες καὶ Βλάχοι στὴν Ἑλληνική, καὶ οἱ Σέρβοι στὴν Σερβική. Στὸ κράτος τῶν Ῥομὰ θὰ μετακινηθοῦν οἱ ἀθίγγανοι ὅπως καὶ ὅσοι ἀδιάλλακτα ἐπιμένουν νὰ δηλώνουν «Μακεδόνες» καὶ ἀρνούνται τὴν Βουλγαρική τους ταυτότητα. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο περιορίζεται ἡ ἀναζωπύρωση τοῦ Σκοπιανοῦ ἐθνικισμοῦ καὶ ἡ μελλοντικὴ δράση τῶν Σλαβομακεδόνων στὴν Βουλγαρία ἢ ὁπουδήποτε ἀλλοῦ.

Ταυτοχρόνως, προωθείται ἕνα σχέδιο μετεγκαταστάσεως τῶν Ῥομὰ ποὺ διαμένουν σὲ Βουλγαρία, Ἑλλάδα, Ἀλβανία καὶ Σερβία στὸ κράτος ποὺ δημιουργήθηκε γι’ αὐτούς. Τὰ χρήματα ποὺ θὰ διαθέσει ἡ Ε.Ε., τὸ ΝΑΤΟ καὶ ὁ Ο.Η.Ε. γιὰ τὴν δημιουργία τοῦ κράτους τῶν Ῥομά, θὰ ἀποτελέσουν κίνητρο γιὰ τοὺς ἀπανταχοῦ γύφτους νὰ μετεγκατασταθοῦν στὸ νεοσύστατο κράτος, καὶ θὰ τοὺς ἔλξουν ὅπως τὰ περιττώματα ἐλκύουν τὶς μῦγες. Κατὰ τὴν εἴσοδό τους στὸ Ῥομανιστὰν (ἢ ὅποια ὀνομασία ἐπιλέξουν) θὰ τοὺς παρακρατείται τὸ διαβατήριο (Ἑλληνικό, Ἀλβανικό, Σερβικὸ ἢ Βουλγαρικό) καὶ θὰ τοὺς δίνεται ἔγγραφο ποὺ θὰ τοὺς καθιστᾶ ἄμεσα πολίτες τοῦ νεοσύστατου κράτους. Ἡ ἔξοδός τους ἀπὸ αὐτὸ θὰ ἐξαρτάται ἀπὸ τὶς συνοριακὲς ἀρχὲς τῶν γειτονικῶν κρατῶν.



Τὰ ὅποια προβλήματα προκύπτουν ἀπὸ τὸ παραπάνω σχέδιο ἔχουν μελετηθεῖ καὶ ἀντιμετωπιστεῖ στὴν ἐργασία μου. Ἂν δὲν ἐφαρμοστεῖ, θὰ τὴν δημοσιοποιήσω στὸ μέλλον, ὅταν θὰ ἔχει πλέον ἀπομακρυνθεῖ κάθε πιθανὸ ἐνδεχόμενο ἐφαρμογῆς της.





Δημήτριος Τσίκας
1 Μαΐου 2017

Tuesday, April 25, 2017

Νεοφιλελευθερισμὸς καὶ ἀριστερά.

Ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τοῦ ἕλληνα ἀριστεροῦ εἶναι ὁ «νεοφιλελευθερισμός». Ἀκοῦμε σὲ κάθε τηλεοπτικὴ ἐμφάνιση ΣΥΡΙΖΑίου νὰ ἐπιτίθεται στὸ νεοφιλελευθερισμό, καὶ ὡς πολιτικὸς ἐπιστήμων θὰ ἤθελα νὰ κάνω κάποιες παρατηρήσεις.

Κατ ἀρχήν, ὡς «φιλελευθερισμὸς» στὴν Ἑλλάδα ὁρίζεται αὐτὸ ποὺ στὴν ἀκαδημαϊκὴ βιβλιογραφία ἀναφέρεται ὡς liberalism (λιμπεραλισμός). Καὶ επειδὴ ὁ ὄρος «φιλελευθερισμὸς» χρησιμοποιήθηκε παλαιότερα ἀπὸ τὸν Ἐλευθέριο Βενιζέλο, ὑπάρχει μεγάλη σύγχυση σχετικὰ μὲ τὴν ἀπόδοση τοῦ ὀρισμοῦ στὴν Ἑλλάδα.

Ἂν καὶ προσωπικὰ προτιμῶ τὸν ἀκαδημαϊκο ὄρο, λιμπεραλισμός, δέχομαι τὸν σημερινὸ φιλελευθερισμὸ ὡς συνώνυμό του. Τὸ θέμα ὅμως εἶναι ὅτι οἱ ἴδιοι οἱ φιλελεύθεροι, καὶ πολὺ περισσότερο οἱ ἐπικριτὲς τοῦ φιλελευθερισμοῦ, δὲν ἔχουν ἰδέα τὶ πιστεύουν καὶ τὶ πολεμοῦν ἀντίστοιχα.

Ὁ νεολιμπεραλισμὸς (neoliberalism) ποὺ ἀναφέρεται συχνὰ κυρίως ἀπὸ τοὺς ἀριστεροὺς ἐπικριτές του, δὲν εἶναι ὁ ἀκραῖος λιμπεραλισμὸς ὅπως ἀφήνουν νὰ ἐννοηθεῖ, ἀλλὰ ὁ φιλελευθερισμὸς μὲ ἐντονότερο κρατικὸ παρεμβατισμό. Στὴν οὐσία, ὁ νεοφιλελευθερισμὸς εἶναι πιὸ κοντὰ στὰ πιστεύω καὶ στὴν πολιτικὴ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ (καὶ παλαιότερα τοῦ ΠΑΣΟΚ) παρὰ στὸν ἀκραῖο λιμπεραλισμὸ τοῦ Κούλη.

Ἀπὸ τὰ συμφραζόμενα κατανοῶ πὼς ὅταν οἱ ἀριστεροὶ ἀναφέρονται στὸ νεοφιλελευθερισμό, δὲν ἐννοοῦν τὸν νεολιμπεραλισμὸ ἀλλὰ τὸν λιμπερταριανισμό (libertarianism), ὁ ὁποῖος ὑποστηρίζει τὴν πλήρη ἀπελευθέρωση τῶν ἀγορῶν μὲ σχεδὸν μηδενικὴ (ἢ καὶ καθόλου) κρατικὴ παρέμβαση (ἀναρχοκαπιταλισμός).

Δηλαδὴ στὸ μυαλὸ (;) τοῦ ἀριστεροῦ δὲν ὑπάρχει καμία διάκριση ἀνάμεσα σὲ λιμπεραλισμό, νεολιμπεραλισμὸ καὶ λιμπερταριανισμό, ἀλλὰ παρ' ὅλα αὐτὰ πολεμάει μὲ Δονκιχωτικὸ μῖσος τοὺς ἀνεμόμυλους.

Βέβαια, γιὰ νὰ μὴν ἀδικοῦμε καὶ τοὺς αὐτοαποκαλούμενους «φιλελεύθερους δεξιούς», οὔτε οἱ ἴδιοι γνωρίζουν τὶ πιστεύουν. Ἔχω γιὰ παράδειγμα δεῖ τὸν Ἄδωνι Γεωργιάδη σὲ τηλεοπτικὰ πάνελ νὰ ἀντιδρᾶ ὅταν τὸν ἀποκαλοῦν νεοφιλελεύθερο, ἀλλὰ ὅταν αὐτοπροσδιορίζεται ὡς φιλελεύθερος ἀναφέρεται στὴν πίστη του στὴν αὐστηρὴ κρατικὴ διαιτησία καὶ δηλώνει θαυμαστὴς τῆς Θάτσερ καὶ τοῦ Ῥόναλντ Ῥῆγκαν, δηλαδὴ τῶν κύριων ἐκπροσώπων τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ.  Κοινῶς, ὁ Ἄδωνις Γεωργιάδης καὶ οἱ λοιποὶ αὐτοπροσδιοριζόμενοι φιλελεύθεροι στὴν Ἑλλάδα, εἴτε δὲν γνωρίζουν τὶ πιστεύουν οἱ ἴδιοι, εἴτε ἔχουν πέσει στὴν παγίδα τῆς ἀριστερᾶς καὶ ἀποποιούνται τὶς ἰδέες τους.

Ὁ νεοφιλελευθερισμὸς ἔχει πάρει ἀρνητικὴ σημασία κατὰ τὰ τελευταία χρόνια ὁπότε καὶ ἡ ἰδεολογικὴ ἠγεμονία τῆς ἀριστερᾶς ἔχει ἐπικρατήσει ὁλοκληρωτικά. Μέχρι πρότινος ἦταν μιὰ ἀπὸ τὶς ἰδεολογικὲς καταβολὲς τῆς Νέας Δημοκρατίας. Ἄλλωστε, ὁ πρώην πρόεδρος τῆς Νέας Δημοκρατίας καὶ πατέρας τοῦ σημερινοῦ προέδρου, Κωνσταντῖνος Μητσοτάκης, προτοῦ προσχωρήσει στὴ Νέα Δημοκρατία ἦταν ὁ ἰδρυτὴς καὶ βουλευτὴς τοῦ «Κόμματος τῶν Νεοφιλελευθέρων».


Γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἐθνικοσοσιαλιστὲς ὅλες αὐτὲς οἱ ἐκφάνσεις τοῦ καπιταλισμοὺ εἶναι ἐξίσου ἀπορριπτέες. Γι αὐτὸ καὶ προτιμοῦμε νὰ χρησιμοποιοῦμε τὶς ἀκαδημαϊκὲς ἔννοιες τῶν ὀρισμῶν ὥστε νὰ εἴμαστε ἀκριβεῖς καὶ συγκεκριμένοι.